Portal Opoka informuje o kolejnych incydentach z balonami w polskiej przestrzeni powietrznej, cytując komunikat Dowództwa Operacyjnego Rodzajów Sił Zbrojnych. Według relacji, w nocy z 1 na 2 lutego 2026 r. odnotowano wloty „obiektów o charakterze balonów”, które nie stanowiły zagrożenia dla ruchu lotniczego ani obywateli. Autorzy podkreślają „gotowość” Sił Zbrojnych RP i współpracę ze służbami odpowiedzialnymi za bezpieczeństwo państwa.
Portal Opoka informuje o kolejnym incydencie z białoruskimi balonami naruszającymi polską przestrzeń powietrzną. Dowództwo Operacyjne Rodzajów Sił Zbrojnych uspokaja, że obiekty „nie stanowiły zagrożenia”, zaś Straż Graniczna spekuluje o „balonach przemytniczych”. W całym komunikacie – podobnie jak w działaniach nominalnie katolickich mediów – nie ma śladu zrozumienia nadprzyrodzonego porządku rzeczywistości.
Synkretyzm i apostazja w służbie neo-kościoła na Białorusi
Portal eKAI (31 stycznia 2026) relacjonuje wywiad z byłym administratorem posoborowych struktur na Białorusi, Tadeuszem Kondrusiewiczem. W …
Portal Opoka.org.pl relacjonuje incydent z 31 stycznia 2026 roku, w którym obiekty powietrzne naruszyły polską przestrzeń powietrzną z kierunku Białorusi. Dowództwo Operacyjne Rodzajów Sił Zbrojnych (DORSZ) określiło je jako „prawdopodobnie balony przemytnicze”, wprowadzając tymczasowe ograniczenia lotnicze nad Podlasiem. Sytuację tę sklasyfikowano jako „kolejny z serii incydentów o charakterze hybrydowym”, podczas gdy Straż Graniczna ograniczyła się do rutynowych zapewnień o „weryfikacji zdarzenia”.
Portal eKAI (3 stycznia 2026) relacjonuje hagiograficzny spektakl ku czci emerytowanego „arcybiskupa” Tadeusza Kondrusiewicza, którego następca Józef Staniewski wychwala jako wzór „wiernej służby Chrystusowi”. W całym tekście brak jednak najmniejszej wzmianki o jego wierności niezmiennej doktrynie katolickiej, zastąpionej pustą retoryką „szacunku” i „miłości wiernych”.
Portal Gość Niedzielny (31 grudnia 2025) informuje o 83 byłych więźniach politycznych z Białorusi, którzy po zwolnieniu z więzień przez reżim Alaksandra Łukaszenki złożyli wnioski o „ochronę międzynarodową” w Polsce. Wśród wymienionych osób znajdują się obywatel Polski Roman Gałuza, białoruska opozycjonistka Marja Kalesnikawa oraz laureat Pokojowej Nagrody Nobla Aleś Bialacki. Artykuł przedstawia tę akcję jako dowód polskiej „solidarności”, powołując się na podziękowania płynące od wiceprzewodniczącego białoruskiego Zjednoczonego Gabinetu Przejściowego Pawła Łatuszki: „Polska po raz kolejny dowiodła, że jest prawdziwym przyjacielem Białorusi”. Autorzy komentowanego tekstu z satysfakcją odnotowują, że zwolnienie więźniów nastąpiło dzięki porozumieniu ze Stanami Zjednoczonymi, które w zamian zniosły sankcje na białoruski potas.
Portal Opoka relacjonuje incydent z wigilijnej nocy 2025 roku, gdy nad Polskę według doniesień wojskowych wleciało „kilkadziesiąt” balonów przemytniczych z Białorusi. Do piątku policja potwierdziła zabezpieczenie siedmiu obiektów – czterech w województwie podlaskim i trzech w lubelskim. Znaleziono przy nich ponad 5 tys. paczek nielegalnych papierosów. Władze zarządziły czasowe zamknięcie przestrzeni powietrznej, a mieszkańców wezwano do ostrożności.
Portal Gość Niedzielny (19 grudnia 2025) publikuje wywiad z białoruskim działaczem Alesiem Bialackim, laureatem Pokojowej Nagrody Nobla, opisującym nieludzkie warunki panujące w białoruskich więzieniach. Artykuł koncentruje się na relacjach o przemocy systemowej, porównując obecny system penitencjarny do sowieckich łagrów. Całość utrzymana jest w duchu świeckiego aktywizmu praw człowieka, kompletnie przemilczając nadprzyrodzony wymiar cierpienia i katolicką naukę o zadośćuczynieniu.
Naturalistyczny rytuał w świątyni globalizmu
Portal Opoka (16 grudnia 2025) informuje o wręczeniu Nagrody im. Andrieja Sacharowa więzionemu dziennikarzowi Andrzejowi Poczobutowi oraz gruzińskiej dziennikarce Mzii Amaglobeli. Ceremonia w Parlamencie Europejskim przedstawiona została jako wyraz walki o „wolność słowa” i „prawa człowieka”, przy całkowitym pominięciu nadprzyrodzonego wymiaru sprawiedliwości. Jana Poczobut, córka skazanego, deklarowała: „To wielki zaszczyt stać tu dzisiaj i odbierać tę nagrodę w imieniu ojca”, podczas gdy przemówienie Amaglobeli, odczytane przez Irme Dimitradze, oskarżało władze Gruzji o „bezwzględność” i „niszczenie wolnego dziennikarstwa”.
Portal Gość.pl relacjonuje ceremonię wręczenia Nagrody Sacharowa w Parlamencie Europejskim, gdzie córka białoruskiego dysydenta Andrzeja Poczobuta oraz przedstawicielka gruzińskiej dziennikarki Mzii Amaglobeli odebrały laur „za wolność myśli”. W całym spektaklu pobrzmiewa echo modernistycznej apostazji, która prawa człowieka przedkłada nad Prawo Boże, a świeckie instytucje czyni arbitrami moralności.
