Portal opoka.org.pl relacjonuje absurdalny wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka przeciwko Polsce z 13 listopada 2025 r., w którym odebranie życia nienarodzonemu dziecku uznano za przejaw „poszanowania życia prywatnego i rodzinnego”. Ten jawny akt barbarzyństwa demaskuje całkowite bankructwo moralne struktur neo-kościoła i współczesnego porządku prawnego.
Portal „Gość Niedzielny” (13 listopada 2025) relacjonuje śledztwo włoskiej prokuratury dotyczące tzw. „turystów-snajperów”, którzy w latach 90. XX wieku płacili fortunę za możliwość strzelania do cywi…
Portal LifeSiteNews relacjonuje rekordowe uczestnictwo w konkursie esejów „pro-life” organizowanym przez American Life League, odnotowując 200% wzrost liczby zgłoszeń wśród uczniów amerykańskich szkół…
Portal LifeSiteNews (12 listopada 2025) informuje o zwycięstwach skrajnych zwolenników aborcji w wyborach lokalnych Nowego Jorku, New Jersey i Wirginii. Autorka Susan Ciancio z American Life League ubolewa nad sukcesem polityków głoszących otwarcie socjalistyczne i antylife hasła, wskazując na szczególnie wysokie poparcie młodych kobiet dla tej agendy.
Portal LifeSiteNews (12 listopada 2025) informuje, że Quebec osiągnął najwyższy na świecie wskaźnik eutanazji – 7,4% wszystkich zgonów w prowincji, z 9% wzrostem w porównaniu z rokiem poprzednim. Raport Komisji ds. Opieki Końca Życia ujawnił, że 50% wnioskujących o „medyczną asystę w umieraniu” (MAiD) motywowało swoją decyzję poczuciem bycia ciężarem dla bliskich, zaś 24% – samotnością. Pomimo przyznania przez komisję braku narzędzi do oceny jakości opieki paliatywnej, nie wezwano do zaprzestania tej praktyki. Wskazano również, że 4% zabójstw dokonano tego samego lub następnego dnia od złożenia wniosku. Quebec planuje rozszerzenie procedury na osoby składające „przedwnioski” o eutanazję, łamiąc przy tym federalne prawo.
Portal Tygodnik Powszechny (12 listopada 2025) prezentuje recenzję filmu Yórgosa Lánthimosa „Bugonia” jako „brawurową opowieść o buncie”, która rzekomo diagnozuje „szaleństwa tego świata”. W rzeczywistości mamy do czynienia z demonstracją teologicznego bankructwa współczesnej kultury, gdzie człowiek – odcięty od łaski i wiecznego porządku – tańczy na ruinach cywilizacji chrześcijańskiej w rytm nihilistycznych frazesów.
Portal Catholic News Agency (11 listopada 2025) relacjonuje debatę nad projektem ustawy Assisted Dying for Terminally Ill Adults (Scotland) Bill, która ma zalegalizować asystowane samobójstwo w Szkocji. „Biskup” John Keenan z Paisley ostrzega przed zagrożeniem dla osób niepełnosprawnych i chorych po odrzuceniu kluczowych poprawek mających ograniczyć zakres ustawy. Odrzucono m.in. poprawkę ograniczającą dostęp do procedury jedynie dla osób z prognozą życia krótszą niż 6 miesięcy oraz wymóg przedstawiania pacjentom pełnej oferty opieki paliatywnej.
Portal LifeSiteNews (11 listopada 2025) informuje o postępującej transformacji kanadyjskiego krajobrazu aborcyjnego, gdzie dominująca rola przypada teraz farmakologicznym metodom uśmiercania dzieci nienarodzonych. W ciągu ośmiu lat od wprowadzenia środka Mifegymiso (połączenie mifepristonu i misoprostolu) odsetek chemicznych zabójstw wzrósł z 8% do 56% wszystkich aborcji. Podczas gdy w prowincji Nowy Brunszwik tabletki stanowią już 68% morderstw prenatalnych, Quebec (17%) i Alberta odnotowują niższe wskaźniki. Paradoksalnie, ekspansji „aborcji” chemicznej towarzyszy zanik chirurgicznych ośrodków zabijania – z 22% w 2017 do 18% w 2022 roku. Minister zdrowia Nowego Brunszwiku, John Dornon, przyznaje, że „lekarze” nie wykazują zainteresowania rozszerzaniem dostępu do zabiegów, mimo zniesienia ostatnich regulacji ograniczających finansowanie aborcji szpitalnych. Aktywiści prośmierci wyrażają frustrację, domagając się zwiększenia dostępności obu metod eksterminacji prenatalnej.
Portal LifeSiteNews (10 listopada 2025) relacjonuje odrzucenie przez Zgromadzenie Ustawodawcze Irlandii Północnej poprawki posła Timothy’ego Gastona, która umożliwiłaby wydawanie certyfikatów żałobnych kobietom żałującym dokonania aborcji. Projekt ustawy przewiduje takie świadczenia jedynie w przypadku poronień i urodzeń martwych dzieci. Przeciwnicy poprawki, w tym posłanka Kelly Armstrong (która sama doświadczyła 13 poronień), argumentowali, że rozszerzenie programu na przypadki aborcji byłoby „okrutne”, zwłaszcza że w dokumentacji medycznej poronienie określa się jako „spontaniczną aborcję”. Inny przeciwnik, Matthew O’Toole, twierdził, że projekt jest „inkluzywny”, gdyż nie wyklucza jawnie kobiet po aborcjach. Gaston ripostował, że odmawianie tej możliwości jest prawdziwym okrucieństwem wobec kobiet przeżywających głęboką traumę po zabiciu dziecka. Decyzja zapadła w kontekście liberalnego prawa aborcyjnego obowiązującego od 2019 roku, dopuszczającego zabijanie dzieci do 12. tygodnia bez ograniczeń.
Portal „Opoka” informuje o raporcie organizacji Family First New Zealand, który ujawnia, że od 2020 roku średnio jedno dziecko miesięcznie przeżywa próbę aborcji, lecz zostaje pozbawione opieki medycznej. W niektórych okręgach praktykowano „owijanie dziecka w kocyk i trzymanie go do momentu śmierci”. Choć dane są wstrząsające, analiza nie wykracza poza humanitarny dyskurs, ignorując teologię moralną i dogmatyczne nauczanie Kościoła o nienaruszalności życia.
