Artykuł z portalu eKAI (14 września 2025) relacjonuje pierwszy wywiad „papieża” Leona XIV (Robert Prevost), w którym ten uzurpator na tronie Piotrowym mówi o swojej „amerykańsko-peruwiańskiej tożsamości”, nauce dyplomacji, wysiłkach o pokój poprzez dialog, synodalności i ufności w naturę ludzką, a nawet o kibicowaniu piłce nożnej.
Artykuł z portalu eKAI (14 września 2025) relacjonuje zakończenie XII Zjazdu Gnieźnieńskiego, ekumenicznego spotkania pod hasłem „Odwaga pokoju. Chrześcijanie razem dla przyszłości Europy”, gdzie odczytano Posłanie na rzecz trwałego pokoju. Dokument, przygotowany w procesie synodalnym, podkreśla potrzebę dialogu, pojednania i inkluzji, odwołując się do świadectw z Ukrainy, Ziemi Świętej czy Konga, oraz krytykując podziały, dezinformację i zmiany klimatyczne jako źródła konfliktów. Uczestnicy wzywają do mądrej polityki migracyjnej, synodalności w „Kościele” i kontemplacyjnego spojrzenia na Chrystusa jako źródło pokoju. Ta synodalna deklaracja to nie apel o pokój Chrystusowy, lecz modernistyczna symfonia relatywizmu, gdzie nadprzyrodzona łaska ustępuje świeckiemu humanitaryzmowi, a panowanie Boga nad narodami zostaje zastąpione utopijnym dialogiem z wrogami wiary.
Portal KAI relacjonuje uroczystości z 14 września 2025 roku w Archikatedrze Warszawskiej, upamiętniające 500-lecie obecności Krzyża Baryczków, z Mszą Świętą pod przewodnictwem abp Stanisława Gądeckiego, wspieranego przez abp Adriana Galbasa i bp Michała Janochę. Tekst podkreśla historyczne ocalenia krzyża, jego kult w Warszawie oraz teologiczne znaczenie jako symbolu nadziei, z homilią Gądeckiego o uzdrowieniu przez św. Helenę i roli krzyża w cierpieniu. Obchody obejmują nowenny i katechezy, promowane jako serce wiary miasta.
Portal eKAI relacjonuje wprowadzenie tak zwanych relikwii „św. Carla Acutisa” do kościoła „św. Brata Alberta” w Radomiu 14 września 2025 roku, w uroczystość Podwyższenia Krzyża Świętego. Tekst opisuje ceremonię jako moment, w którym „Boży influencer” i „pierwszy święty millenials” staje się „przyjacielem” parafii, z homiliami podkreślającymi jego rzekomą wiarę eucharystyczną i oddanie cierpieniu. Artykuł wspomina o liście postulatora Nikoli Goriego potwierdzającym relikwie pierwszego stopnia oraz o ogłoszeniu Acutisa „świętym” przez „papieża” Leona 7 września. To wydarzenie nie jest aktem pobożności, lecz jawnym bluźnierstwem przeciwko niezmiennej doktrynie Kościoła katolickiego, symulującym świętość w ramach sekty posoborowej, gdzie fałszywe kanonizacje niszczą wiarę wiernych.
Portal eKAI relacjonuje wystąpienie „kardynała” Michaela Czerny SJ podczas XII Zjazdu Gnieźnieńskiego 14 września 2025 roku, gdzie ten prefekt Dykasterii ds. Integralnego Rozwoju Człowieka w sekcie posoborowej głosi wizję pokoju opartą na solidarności, miłosierdziu i pragnieniu szczęścia, czerpiąc z myśli św. Augustyna i cytując uzurpatorów takich jak „papież” Franciszek oraz „papież” Leon XIV. Tekst podkreśla uniwersalne pragnienie szczęścia jako fundament dialogu, potępiając konflikty i wzywając do odwagi w budowaniu pokoju poprzez instytucje i Eucharystię, reinterpretowaną jako sakrament solidarności. Ta narracja, pozornie pobożna, stanowi jawną apostazję, redukując królestwo Chrystusa do naturalistycznego humanitaryzmu, gdzie nadprzyrodzona łaska ustępuje miejsca świeckiej solidarności.
ACI MENA relacjonuje śmierć Milada Farakha, członka wspólnoty melkitów greckich katolickich z syryjskiej Doliny Chrześcijan, który zmarł w więzieniu w Homs po aresztowaniu pod pretekstem handlu zepsutym mięsem. Źródła podają, że rzeczywistym powodem było oskarżenie o współpracę z obcymi siłami w akcjach sabotażowych, a śmierć nastąpiła w wyniku tortur, co wywołało debatę na mediach społecznościowych. Lokalny informator podkreśla, że nie ma mowy o prześladowaniach chrześcijan, lecz o standardowych problemach z służbami bezpieczeństwa, takich jak odmowa kontaktu z rodziną czy długie przesłuchania. W tym samym czasie w pobliskim Qusayr aresztowano grupę osób, w tym siedmiu chrześcijan, za różne przestępstwa, co początkowo interpretowano jako antychrzescijańską akcję, lecz później wyjaśniono jako działania przeciwko przestępczości.
Portal ACI Prensa informuje o śmierci Juana Dabdouba Giacoman, meksykańskiego aktywisty, który w wieku 71 lat zmarł 11 września 2025 roku po walce z rakiem. Urodzony w 1953 roku w Monterrey, Dabdoub, samozwańczy „katolik z serca i przekonania”, poświęcił dekady na działalność w obronie życia i rodziny, zakładając Radę Rodziny Meksykańskiej (ConFamilia) i uczestnicząc w protestach przeciwko małżeństwom homoseksualnym oraz ideologii gender. Zbierał podpisy pod poprawkami konstytucyjnymi, organizował demonstracje z udziałem setek tysięcy osób i krytykował „ideologizowaną edukację” w podręcznikach rządowych. Był mówcą na konferencjach ONZ i Światowych Kongresach Rodzin, autorem esejów, profesorem marketingu i menedżerem w korporacjach. Pozostawił czworo dzieci i wnuczkę. Ta nekrologiczna laurka maskuje jednak fundamentalne bankructwo jego postawy, redukującej wiarę katolicką do świeckiego aktywizmu, pomijając nadprzyrodzony wymiar Królestwa Chrystusowego.
Portal Więź.pl relacjonuje XII Zjazd Gnieźnieński, ekumeniczne spotkanie odbywające się od 11 do 14 września 2025 roku pod hasłem „Odwaga pokoju. Chrześcijanie razem dla przyszłości Europy”, w którym uczestniczyło około tysiąca osób. W końcowym Posłaniu uczestnicy deklarują marzenie o „trwałym pokoju”, podkreślając potrzebę dialogu, inkluzji, synodalności i współpracy z migrantami, z naciskiem na kryzysy współczesnego świata, takie jak wojny, zmiany klimatyczne i dezinformacja. Dokument, przygotowany w procesie synodalnym, ma być podstawą dalszych konsultacji i działań na rzecz pokoju w Europie i na świecie, z odniesieniami do świadectw z Ukrainy, Ziemi Świętej, Libanu i Demokratycznej Republiki Konga. To posłanie nie jest aktem wiary katolickiej, lecz manifestem naturalistycznego humanizmu, całkowicie pomijającym panowanie Chrystusa Króla jako jedynego źródła prawdziwego i trwałego pokoju.
Portal eKAI relacjonuje wizytę „arcybiskupa” Berlina Heinerem Kocha we Wrocławiu z okazji 60. rocznicy Listu biskupów polskich do niemieckich z 1965 roku. Wydarzenie obejmuje „Mszę Świętą” w archikatedrze wrocławskiej, przewodniczoną przez „biskupa” pomocniczego Macieja Małego, z udziałem niemieckich pielgrzymów. „Abp” Koch chwali list jako „przełomowy i pełen radości”, podkreśla historyczne powiązania archidiecezji berlińskiej z wrocławską oraz relikwie „św.” Edyty Stein, zapraszając do berlińskiej katedry. W homilii „bp” Małyga mówi o krzyżu jako symbolu uzdrawiającego spojrzenia, odwołując się do Ewangelii i Starego Testamentu, akcentując wiarę rodząca się ze spojrzenia i Bożą miłość. Całość to subtelna, lecz jadowita manifestacja posoborowego ekumenizmu, który pod płaszczykiem pojednania maskuje odrzucenie integralnej wiary katolickiej na rzecz naturalistycznego dialogu, całkowicie sprzecznego z niezmiennym Magisterium Kościoła sprzed 1958 roku.
Artykuł z National Catholic Register (14 września 2025) opisuje globalne obchody 70. urodzin „papieża” Leo XIV (Robert Prevost), w tym nagrania od wiernych, dzieci i duchownych z różnych krajów, śpiewających „Happy Birthday” i dzielących się modlitwami. Podkreśla entuzjazm wobec pierwszego „amerykańskiego papieża” i obietnice modlitw, z wiadomościami z USA, Filipin, Rosji czy Ziemi Świętej. Tego rodzaju celebracje, zamiast skupiać się na niezmiennej doktrynie, ukazują duchowe bankructwo posoborowej sekty, gdzie kult człowieka zastępuje cześć dla jedynego Króla Wszechświata.
