Portal Tygodnik Powszechny (9 grudnia 2025) relacjonuje współczesne zjawisko służby liturgicznej w strukturach posoborowych, gloryfikując m.in. dopuszczanie dziewczynek do funkcji zarezerwowanych tradycyjnie dla chłopców. Artykuł pomija milczeniem fundamentalne zasady katolickiej liturgii, redukując święte obrzędy do psychospołecznego fenomenu.
Portal Tygodnik Powszechny (9 grudnia 2025) prezentuje recenzję serialu „Krzesła” („The Chair Company”) jako „zgrabnego łączenia gatunków” i „wyprowadzania widzów w pole”. Autor zachwyca się przejściami od „komedii biurowej” przez „naturalistyczny dramat społeczny” po elementy „paranoi” i „wulgarności”, chwaląc głównego bohatera Rona za porzucenie „nielubianej pracy” na rzecz poszukiwania „prawdy” w świecie „wydarzeń przerażających”.
Portal Tygodnik Powszechny (9 grudnia 2025) reklamuje wystawę „Ukryte znaczenia. Motyw wnętrz w sztuce polskiej od XIX do XXI w.” w poznańskim Muzeum Narodowym jako rzekomo odkrywczą analizę „zmian społecznych i kulturowych” poprzez pryzmat wystroju domów. Kuratorzy skupiają się na detalach architektonicznych i meblarskich w tle obrazów, pomijając całkowicie ich wymiar duchowy i moralny.
Portal Tygodnik Powszechny (9 grudnia 2025) prezentuje tekst Olgi Drendy „Brońmy rzeczy niepotrzebnych, na przykład pluszaka Labubu”, w którym autorka deklaruje „przywiązanie czy wręcz empatię wobec przedmiotów nieożywionych” i krytykuje filozofię minimalizmu jako przejaw „zimnej bezwzględności”. Artykuł stanowi symptom głębszego kryzysu duchowego współczesnej kultury, która – odrzucając transcendentny porządek wartości – ulega idolatrii rzeczy materialnych.
Portal Tygodnik Powszechny (9 grudnia 2025) relacjonuje narastające napięcia na granicy libańsko-izraelskiej, przedstawiając konflikt wyłącznie przez pryzmat polityki siły i relatywizmu moralnego. Pomija przy tym fundamentalną prawdę: „Bez uznania panowania Jezusa Chrystusa nad narodami nie ma pokoju” (Pius XI, Quas Primas).
Portal Tygodnik Powszechny (9 grudnia 2025) publikuje refleksję ks. Adama Bonieckiego na temat roli ministrantów we współczesnym Kościele. Autor wspomina własne doświadczenia z czasów okupacji, gdy służył do Mszy po łacinie pod kierunkiem ukrywającego się księdza. Podkreśla, że „bycie ministrantem dawało wtedy poczucie przynależności do czegoś bardzo konkretnego”, lecz jednocześnie zdecydowanie odcina się od tradycyjnego rozumienia tej posługi jako drogi do kapłaństwa. Boniecki stwierdza wręcz: „Nie wiem, czy droga przez bycie ministrantem jest najlepszą drogą do kapłaństwa. Zresztą myślę dziś, że droga ta powinna prowadzić przez przynajmniej kawałek dorosłego życia”
Portal Tygodnik Powszechny (9 grudnia 2025) przedstawia sylwetkę Barbary Ziembickiej, artystki wspominającej inspiracje baśniami Andersena, ezoteryczne doświadczenia i twórczość osnutą wokół „obcowania ze światem równoległym”. Artykuł, utkany z nostalgii i postmodernistycznej duchowości, stanowi jedynie kolejny dowód na całkowite oderwanie współczesnej sztuki od nadprzyrodzonego porządku.
Portal „Tygodnik Powszechny” (9 grudnia 2025) prezentuje model biznesowy oparty na sprzedaży dostępu do treści religijnych, gdzie pełna lektura artykułu Bartosza Minkiewicza wymaga wykupienia subskrypcji za 269,90 zł rocznie. Struktura portalu gloryfikuje płatną barierę jako „najwyższą jakość treści”, podczas gdy lista współpracowników (Miłosz, Herbert, Lem, Tischner, Tokarczuk) odsłania modernistyczną agendę sprzeczną z katolicką ortodoksją.
Portal Tygodnik Powszechny (9 grudnia 2025) prezentuje apologię działań Krzysztofa Bartnickiego, określając jego dekonstrukcję dzieł Jana Kochanowskiego mianem „transliteratury”. Artykuł gloryfikuje niszczenie fundamentów polskiej kultury pod pozorem artystycznej transgresji.
„Królestwo Chrystusa obejmuje wszystkich ludzi – jak o tym mówi nieśmiertelnej pamięci Poprzednik nasz, Leon XIII – tak, iż najprawdziwiej cały ród ludzki podlega władzy Jezusa Chrystusa” (Pius XI, Quas primas). Portal „Tygodnik Powszechny” w artykule Maxa Cegielskiego (9 grudnia 2025) analizuje współczesną polską literaturę przez pryzmat „odziedziczonych traum wojennych”, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar ludzkiego cierpienia i obowiązek poddania narodów pod panowanie Chrystusa Króla. Bezkrytyczne przyjęcie psychologizującej narracji o „transgeneracyjnym PTSD” stanowi kolejny przejaw laicyzacji kultury, która odrzuca regnum sociale Christi na rzecz świeckiego traumalandu.
