Portal Catholic News Agency (31 grudnia 2025) przedstawia historię "ks." Pero Miličevića jako wzór "przebaczenia" muzułmanom, którzy zamordowali jego rodzinę podczas wojny w Bośni. Narracja, utkana z półprawd i teologicznych nieporozumień, służy za ilustrację głębokiego kryzysu posoborowej pseudo-duchowości, gdzie męczeństwo zostaje zredukowane do psychologicznego procesu pojednania, a wiara katolicka – do terapeutycznego narzędzia samopomocy.
Naturalistyczne spłaszczenie nadprzyrodzonej rzeczywistości
„Wychowanie w Bogu nas karmiło i pomogło nam przetrwać horrory, których żadne dziecko nie powinno nigdy zobaczyć” – relacjonuje Miličević.
Artykuł konsekwentnie przemilcza najistotniejszy wymiar cierpienia katolików w Bośni: byli mordowani ex odio fidei (z nienawiści do wiary), co stanowi istotę męczeństwa według doktryny Kościoła (Św. Tomasz z Akwinu, Summa Theologica II-II, q. 124, a. 5). Zamiast ukazać ich jako martyres wyniesionych do chwały ołtarzy, redukuje ich śmierć do zwykłej „ofiary wojny”, mieszając katolickich bohaterów wiary z ofiarami konfliktu etnicznego. Jak trafnie zauważa Pius XI w Quas Primas: "Nie ma pokoju Chrystusowego w Królestwie Chrystusowym bez uznania Jego panowania nad jednostkami i narodami".
Fałszywa eklezjologia pojednania
Kluczowy fragment demaskuje modernistyczne przesunięcie akcentów:
„Kiedy zacząłem spowiadać wiernych, zrozumiałem, że nie może być wewnętrznego pokoju bez przebaczenia” – mówi Miličević.
Teza ta, pozornie niewinna, zawiera herezję pelagiańską w nowym wydaniu. Prawowita teologia uczy, że przebaczenie jest łaską wypływającą z Sakramentu Pokuty (ex opere operato), a nie owocem psychologicznej autorefleksji. Św. Robert Bellarmin w De Sacramentis podkreśla: "Przebaczenie śmiertelnych ran duszy możliwe jest jedynie przez krew Chrystusa, której szafarzem jest kapłan". Tymczasem relacja całkowicie pomija rolę spowiedzi jako forum internum uzdrawiającego duszę, sprowadzając kapłaństwo do funkcji mediacyjnej w procesie samopojednania.
Kulturowe bałwochwalstwo zamiast ewangelizacji
Szczególnie jaskrawy jest brak jakiegokolwiek wezwania do nawrócenia muzułmańskich oprawców. Wręcz przeciwnie – artykuł implikuje moralną równoważność stron konfliktu, co stanowi zdradę misji ewangelizacyjnej Kościoła. Jak przypomina Syllabus błędów Piusa IX (pkt 17): "Nadzieja zbawienia wiecznego rozciąga się jedynie na tych, którzy trwają w prawdziwym Kościele Chrystusowym". Milczenie o konieczności głoszenia Ewangelii muzułmanom to ciche przyzwolenie na apostazję przez zaniechanie.
Teologia wyzwolenia w nowym przebraniu
Wspomnienie o "przesłaniu papieża Leona XIV na Światowy Dzień Pokoju" odsłania kolejną warstwę ideologicznego uwikłania. Antypapież (uzurpator stołka Piotrowego od czasu Jana XXIII) cytowany jest jako autorytet moralny, podczas gdy jego urząd jest ipso facto nieważny z powodu heretyckiego przywództwa w posoborowej sekcie. Powołanie się na niego stanowi communicatio in sacris z heretycką strukturą, surowo zabronione przez Kodeks Prawa Kanonicznego z 1917 (kan. 1258).
Manipulacja faktami historycznymi
Artykuł zawiera liczne przekłamania:
- Określenie "muzułmańscy bojownicy armii Bośni i Hercegowiny" maskuje rzeczywistą naturę konfliktu: systematyczne eksterminowanie katolików (Chorwatów) przez islamskich fundamentalistów inspirowanych przez reżim w Sarajewie.
- Wzmianka o "modlitwie różańcowej" jako źródle siły pomija kluczowy fakt: różaniec jest armatą przeciw herezjom, nie zaś – jak sugeruje tekst – psychologiczną podporą.
- Brak jakiejkolwiek wzmianki o tym, że ojciec Miličevicia zginął in odium fidei, co czyni z niego potencjalnego męczennika, a nie tylko ofiarę wojny.
Duchowa pułapka fałszywego pokoju
Podsumowując: przedstawiona narracja to klasyczny przykład posoborowej hagiografii, gdzie:
- Męczeństwo zostaje odarte z nadprzyrodzonego wymiaru
- Przebaczenie redukuje się do techniki terapeutycznej
- Ekumeniczny relatywizm zastępuje obowiązek ewangelizacji
- Cierpienie katolików instrumentalizuje się dla promocji globalistycznej agendy "pokoju"
Prawdziwa odpowiedź katolika na prześladowania brzmi: Modlitwa za oprawców, głoszenie im Ewangelii i nieustanna obrona prawdy o wyłącznym zbawieniu w Kościele założonym przez Chrystusa. Jak ostrzega Pius X w Lamentabili sane: "Błądzą ci, którzy przedkładają ludzką harmonijność nad Bożą sprawiedliwość" (pkt 64).
Za artykułem:
Bosnian Muslims murdered his family, but later as a priest he forgave them (catholicnewsagency.com)
Data artykułu: 31.12.2025
