Nowa duchowość czy kryzys wiary? Modernistyczne wizje życia zakonnego

Podziel się tym:

Portal Opoka (1 stycznia 2026) przedstawia wywiad z Judytą Syrek, autorką publikacji promujących rewizjonistyczne ujęcie życia konsekrowanego. Artykuł eksponuje wypowiedzi gloryfikujące kontrowersyjnego jezuitę Joachima Badeniego oraz relatywizujące sakramentalną naturę Kościoła.

„Kobieta boska tajemnica to tytuł inspirowany przemyśleniami o. Badeniego, który uważał, że kobieta to intuicja i życie” – wyjaśnia Syrek, powołując się na duchownego znanego z kwestionowania zasad życia zakonnego. Badeni, określany jako „antyklerykał” i „mistyk”, propagował subiektywistyczne rozumienie powołania, sprzeczne z encykliką Piusa XII „Sponsa Christi” (1950), która stanowi:

Życie zakonne przez śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa staje się ofiarą całopalną złożoną Bogu, gdzie osoba konsekrowana upodabnia się do Chrystusa-Oblubieńca.

Demontaż hierarchii i sakramentalnego charakteru Kościoła

Syrek powiela niebezpieczną tezę Badeniego: „Kościół to nie kler. Duchowni, zakonnice i biskupi, Kościół to my wszyscy”. To jawne odrzucenie nauki Piusa XII z encykliki „Mystici Corporis Christi” (1943):

Kościół jest Ciałem Mistycznym, gdzie Chrystus jest Głową, biskupi – następcami Apostołów, a wierni – członkami zróżnicowanymi według stanu i funkcji.

Autorka posuwa się do zrównania powołania zakonnego ze świeckim: „Bycie zakonnicą to rola, tak jak bycie matką”. Tymczasem Kodeks Prawa Kanonicznego z 1917 r. (kan. 487) definiuje życie konsekrowane jako „stan doskonałości”, wymagający specjalnej łaski i zatwierdzenia przez władzę kościelną.

Naturalizm zastępujący łaskę uświęcającą

Promowana w artykule „mistyka codzienności” stanowi wypaczenie katolickiej duchowości. Św. Jan od Krzyża w „Drodze na Górę Karmel” przestrzegał:

Wszelkie objawienia i nadprzyrodzone uczucia należy poddawać próbie posłuszeństwa przełożonym, by nie ulec złudzeniom zmysłowej pobożności.

Tymczasem Syrek zachęca: „Każda z nich [zakonnic], podobnie jak my w tym świecie, w każdym doświadczeniu odkrywa siebie”. To czysty pelagianizm, potępiony przez Sobór w Kartaginie (418 r.): „Łaska Boża nie tylko daje poznanie przykazań, ale wzbudza w nas świętą miłość, by je wypełnić”.

Kryzys posłuszeństwa jako norma

Niepokojące jest gloryfikowanie rzekomych „kryzysów powołania” i „mobbingu” w zgromadzeniach zakonnych. Reguła św. Benedykta wyraźnie naucza:

Pierwszym stopniem pokory jest nieustanne pamiętanie o Bożej obecności i bezzwłoczne posłuszeństwo przełożonym na wzór Chrystusa (Rozdz. V).

Opisane praktyki świadczą o zaniku życia łaską w zgromadzeniach posoborowych. Jak zauważył św. Pius X w encyklice „Pascendi”: „Moderniści starają się zniszczyć wszystkie instytucje kościelne, by zastąpić je demokratycznymi formami rządów”.

Fałszywy ekumenizm i negacja misji ewangelizacyjnej

Artykuł promuje relatywizm pod płaszczykiem „różnorodności”: „Świat jest ciekawy wtedy, kiedy jest różnorodny. To bardzo boski sposób myślenia”. Lecz Chrystus nauczał jednoznacznie: „Idźcie i nauczajcie wszystkie narody” (Mt 28,19), a Sobór Laterański IV (1215) potwierdził: „Jedna jest wiara prawdziwa, poza którą nikt nie może być zbawiony”.

Syrek deklaruje: „Trzeba dostosować formę przekazu Ewangelii do współczesnego człowieka”. To echo modernizmu potępionego w dekrecie „Lamentabili” (1907), gdzie św. Pius X wskazał jako błąd tezę, że „Kościół nie może skutecznie bronić etyki ewangelicznej, bo trwa przy niezmiennych poglądach” (pkt 63).

Konsekwencje doktrynalnej anarchii

Przedstawiona wizja życia zakonnego stanowi wypaczenie jego istoty określonej przez św. Tomasza z Akwinu: „Życie zakonne to ćwiczenie się w doskonałej miłości Boga i bliźniego przez zachowanie rad ewangelicznych” (Summa Theol. II-II, q.186, a.1).

Kard. Ottaviani w „Zagadnieniach życia duchowego” (1950) ostrzegał: „Gdy życie zakonne traci charakter ofiary i posłuszeństwa, staje się karykaturą prawdziwej konsekracji, szkodliwą dla dusz”.

W obliczu tak głębokiego kryzysu, jedynym ratunkiem pozostaje powrót do niezmiennej doktryny katolickiej i odrzucenie modernistycznych eksperymentów, które prowadzą jedynie do duchowej ruiny.


Za artykułem:
Kobiecy głos zza klasztornych murów. Wywiad o duchowości, wolności i tajemnicy powołania
  (opoka.org.pl)
Data artykułu: 01.01.2026

Więcej polemik ze źródłem: opoka.org.pl
Podziel się tą wiadomością z innymi.
Pin Share

Zostaw komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Ta strona używa Akismet do redukcji spamu. Dowiedz się, w jaki sposób przetwarzane są dane Twoich komentarzy.

Przewijanie do góry
Ethos Catholicus
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.