Portal eKAI (3 stycznia 2026) relacjonuje wypowiedź „biskupa” Witalija Skomarowskiego, komentującą orędzie antypapieża Leona XIV na 59. Światowy Dzień „Pokoju”. „Ojciec Święty nie chciał, by zabrakło w tym chórze głosu Boga” – deklaruje pseudo-hierarcha, bezkrytycznie przyjmując modernistyczną narrację o „nieuzbrojonym pokoju” oderwanym od społecznego panowania Chrystusa Króla.
Zdrada misji Kościoła
„Bp” Skomarowski, przyjmując funkcję moralnego komentatora geopolityki, redukuje nadprzyrodzoną misję Kościoła do roli NGO: „Papież Leon pisze jako pasterz, jako kapłan, jako autorytet moralny (…), tekstem duszpasterskim, a nie politycznym”. Tymczasem święty Pius X w liście apostolskim Notre charge (1910) demaskował taką postawę jako „zdradę kapłańskiego powołania, które nakazuje głosić królewską władzę Chrystusa nad narodami”. Episkopat Ukrainy, zamiast wzywać do pokuty i publicznego uznania królewskich praw Zbawiciela, uprawia teologię zastępczą – dialoguje z fałszywymi kategoriami „wojny w kawałkach”, ignorując eschatologiczną walkę między Królestwem Bożym a królestwem szatana.
„Pokój nieuzbrojony rodzi się tam, gdzie króluje zaufanie i miłość między ludźmi”
To zdanie, przypisywane antypapieżowi, stanowi jaskrawy przykład modernistycznej herezji. Jak uczył Pius XI w encyklice Quas primas (1925): „Pokój Chrystusowy w Królestwie Chrystusowym (…) wymaga, by ludzie wyrzekli się i uznali panowanie Zbawiciela naszego”. Tymczasem koncepcja „pokoju bez broni” to czysto naturalistyczna utopia, odrzucająca naukę o wojnie sprawiedliwej (św. Augustyn, De civitate Dei) i obowiązku obrony cywilizacji chrześcijańskiej. Gdy „biskupi” milczą o prawie narodów do odparcia agresji w imię Dekalogu („Nie zabijaj” dotyczy niewinnych, nie agresorów!), stają się współwinnych zniszczenia ładu moralnego.
Bałwochwalstwo „pokoju serca”
Najbardziej zgubna jest teologiczna przesłanka wypowiedzi pseudo-hierarchy: „Pokój wewnętrzny jest darem Boga, który nie opuścił Ukraińców (…). Opiera się na ufności Bogu”. To religijny narcyzm oderwany od obiektywnego stanu łaski! Św. Robert Bellarmin w De amissione gratiae przypomina: „Pokój sumienia możliwy jest tylko w stanie łaski uświęcającej. Grzesznik, nawet jeśli doznaje psychologicznego spokoju, pozostaje wrogiem Boga”. Tymczasem struktury posoborowe, nie wspominając o sakramencie pokuty i potrzebie nawrócenia, szerzą pelagiańską herezję „ufności” bez uczynków.
Orędzie antypapieża, cytowane z namaszczeniem przez „bp.” Skomarowskiego, pomija kluczowy warunek pokoju – nawrócenie Rosji (w znaczeniu: odrzucenie schizmy i powrót do katolicyzmu). Jak wykazał dokument Fałszywe objawienia fatimskie z KONTEKSTU: „Idea nawrócenia narodu bez ewangelizacji sprzeczna jest z katolicką eklezjologią”. To kolejny dowód, że sekta posoborowa odrzuca misyjny nakaz Chrystusa („Idźcie i nauczajcie wszystkie narody” – Mt 28,19), zastępując go dialogiem ze złem.
Teologia klęski
Gdy „bp” Skomarowski deklaruje: „Dobro zawsze na końcu zwycięży i dlatego warto jest walczyć”, posługuje się typowo modernistycznym relatywizmem pojęć. Jakie „dobro”? Czy chodzi o zwycięstwo prawosławnej Rosji, NATO czy może „wartości europejskich”? Bez odniesienia do Królestwa Chrystusowego takie frazesy służą jedynie utrwaleniu bałwochwalczego kultu „pokoju” jako celu samego w sobie. Tymczasem Sobór Watykański I (1870) w konstytucji Dei Filius nauczał: „Wiara bez dzieł jest martwa” – walka o cywilizację katolicką stanowi moralny obowiązek!
Milczenie o publicznym prawie Chrystusa Króla w kontekście ukraińskim ma znaczenie symboliczne. Jak przypomina Pius XI w Quas primas: „Królestwo Odkupiciela obejmuje wszystkich ludzi – czy to jednostki, czy rodziny, czy państwa”. Gdy pseudo-hierarchia wzywa do „niepragnienia zemsty”, ale nie wzywa do krucjaty różańcowej o nawrócenie Rosji, zdradza swój antykatolicki charakter. To nie pasterze, ale najemnicy (J 10,12), dla których „pokój” oznacza kapitulację przed globalizmem.
Podsumowując: komentowany tekst ujawnia duchową zapaść struktury, która dawno przestała być Kościołem Chrystusowym. Zamiast wodą chrztu świętego gasić pożary wojen, posoborowcy dolewają oliwy modernistycznych herezji. Jedyną odpowiedzią katolików musi być wierność Mszy Wszechczasów i nieugięte głoszenie: „Christus vincit, Christus regnat, Christus imperat!”
Za artykułem:
03 stycznia 2026 | 03:00Bp Skomarowski: pokój serca jest możliwy nawet w czasie wojny (ekai.pl)
Data artykułu: 03.01.2026
