Kolejny krok w demontażu nadprzyrodzonej misji Kościoła
Portal Więź.pl (3 stycznia 2026) promuje inicjatywę Agaty Rujner „Kolęda 2026 – z miłości do Kościoła”, rzekomo mającą budować „bezpieczeństwo wspólnot” poprzez rozmowy o relacjach międzyludzkich. W rzeczywistości jest to kolejny przejaw modernistycznej redukcji Kościoła do płaszczyzny czysto naturalnej, gdzie miejsce Krzyża, łaski i posłuszeństwa prawom Bożym zajmują mgliste hasła o „serdeczności” i „wzajemnym szacunku”.
Naturalizm zamiast łaski
Agata Rujner deklaruje: „Bezpieczny Kościół rodzi się z serdecznych relacji, budowanych na zaufaniu, prawdzie i wzajemnym szacunku”. To zdanie demaskuje całkowite pominięcie nadprzyrodzonego charakteru Kościoła jako Ciała Mistycznego Chrystusa. Jak zauważył Pius XII w encyklice Mystici Corporis: „Kościół nie jest zwykłym zrzeszeniem ludzi dążących do wspólnych celów, lecz ciałem ożywionym przez Ducha Świętego”. Tymczasem inicjatywa sprowadza życie kościelne do poziomu klubów samopomocowych.
„Wszyscy jesteśmy Kościołem” – mówi Rujner w materiale promocyjnym.
To klasyczny błąd indifferentizmu eklezjologicznego, potępiony przez Piusa X w Lamentabili sane (propozycja 53). Kościół – jak uczy św. Robert Bellarmin – to „zgromadzenie ludzi związanych wyznaniem tej samej wiary chrześcijańskiej i uczestnictwem w tych samych sakramentach, pod rządami prawowitych pasterzy, a szczególnie jednego zastępcy Chrystusowego na ziemi, papieża”. Równanie świeckich z hierarchią to rewolucyjna nowinka sprzeczna z konstytucją boską Kościoła.
Kult bezpieczeństwa versus imperium veritatis
Artykuł wielokrotnie powtarza mantrę o „bezpieczeństwie” jako nadrzędnym celu wspólnoty. Tymczasem Chrystus ostrzegał: „Nie sądźcie, żem przyszedł pokój przynieść na ziemię; nie przyszedłem przynieść pokoju, ale miecz” (Mt 10,34). Jak przypomina Syllabus Piusa IX (błąd 80), moderniści głoszą fałszywą wizję „pojednania Kościoła z postępem”, podczas gdy Krzyż zawsze będzie zgorszeniem i głupstwem dla świata (1 Kor 1,23).
W proponowanym „bezpiecznym Kościele” nie ma miejsca na:
- Napominanie grzeszników (por. Mt 18,15-17)
- Wyklinanie heretyków (Tyt 3,10)
- Obowiązek denuncjacji błędów wobec władzy kościelnej (KPK 1917, kan. 1935)
Instrumentalizacja sacrum
Szczególnie bulwersujące jest użycie wizerunku Dzieciątka Jezus jako „zewnętrznego znaku” tej świeckiej inicjatywy. Obrazek – jak czytamy – ma służyć za „pretekst do rozmowy o bezpiecznej wspólnocie”. To jawne zbezczeszczenie sacrum, gdyż prawdziwa cześć dla Wcielenia Słowa wymaga uznania Jego boskiego autorytetu, a nie traktowania Go jako maskotki „projektów społecznych”.
Pius XI w Quas Primas stanowczo przypominał: „Królestwo naszego Odkupiciela obejmuje wszystkich ludzi […] Wszystkie zaś stosunki w państwie mają układać się na podstawie przykazań Bożych i zasad chrześcijańskich”. Tymczasem inicjatywa Rujner pomija całkowicie obowiązek społecznego panowania Chrystusa Króla, sprowadzając religię do sfery prywatnych uczuć.
Demokracja w miejsce hierarchii
Stwierdzenie, że „bezpieczeństwo naszych wspólnot to sprawa nas wszystkich” (Rujner) ignoruje nauczanie Soboru Watykańskiego I o monarchicznej strukturze Kościoła: „Dobrze więc i korzystnie ustanowione jest, aby święta matka Kościół miał swą głowę i aby widzialna Głowa widzialnie jednoczyła wszystkich w wierze i miłości” (konst. Pastor Aeternus). Budowanie „bezpieczeństwa” poprzez oddolne rozmowy świeckich to czysty protestantyzm, gdzie – jak pisał Pius X w Pascendi – „Kościół jest wytworem świadomości zbiorowej wiernych”.
Wnioskując: prezentowana inicjatywa to kolejny element rewolucji posoborowej, gdzie:
- Grzech zostaje zastąpiony „krzywdą”
- Łaska – „relacjami”
- Posłuszeństwo – „dialogiem”
- Krzyż – „bezpieczeństwem”
Jak ostrzegał św. Pius X: „Moderniści starają się przygotować drogę do zniszczenia Kościoła nie od zewnątrz, lecz od wewnątrz” (enc. Pascendi). Dlatego każdy katolik winien odrzucić tę pseudo-reformę, trwając przy niezmiennym depozycie wiary.
Za artykułem:
Bezpieczny Kościół rodzi się z serdecznych relacji (wiez.pl)
Data artykułu: 03.01.2026
