Portal Catholic News Agency informuje, że „papież Leon XIV” wyraził współczucie rodzinom ofiar pożaru w szwajcarskim barze Le Constellation, do którego doszło podczas hucznych obchodów Nowego Roku. Tragedia pochłonęła co najmniej 40 istnień ludzkich, a 115 osób odniosło obrażenia. W telegramie podpisanym przez „kardynała” Pietro Parolina, rzekomy następca św. Piotra miał dołączyć do żałoby po „zmarłych w jego mieszkaniu pokoju i światła” oraz polecić ofiary „czułości Matki Bożej”.
Teologiczna nicość w obliczu śmierci
Cała reakcja struktury okupującej Watykan stanowi przejaw skrajnego naturalizmu religijnego, całkowicie oderwanego od nadprzyrodzonej perspektywy katolickiej. W miejsce wezwania do pokuty i refleksji nad stanem łaski u ofiar, mamy jedynie „współodczuwanie” i mgliste odwołania do „nadziei” pozbawionej jakiegokolwiek dogmatycznego zakotwiczenia. Jak trafnie zauważa ks. Feliks Sarda y Salvany w Liberalizm jest grzechem:
„Prawdziwa miłość bliźniego polega przede wszystkim na trosce o jego zbawienie wieczne, nie zaś na powierzchownym współczuciu dla doczesnych nieszczęść”
Milczenie o sądzie szczegółowym
Najcięższym zarzutem wobec reakcji neo-kościelnych funkcjonariuszy jest całkowite pominięcie kluczowych prawd wiary: sądu szczegółowego, na który każda dusza staje natychmiast po śmierci (Hebr 9,27), oraz możliwości potępienia wiecznego. Sobór Laterański V nauczał niezmiennie: „Dusze tych, którzy umierają w grzechu śmiertelnym, idą natychmiast do piekła” (DS 1440). Tymczasem telegram ogranicza się do sentymentalnego życzenia „światła”, co stanowi jawną herezję apokatastazy – odrzuconą przez Piusa VI w konstytucji Auctorem fidei (1794).
Profanacja godności Matki Bożej
Wykorzystanie tytułu „Matka Boża” w kontekście udzielania „pociechy wiary” stanowi kolejne nadużycie. Jak przypomina św. Ludwik Maria Grignion de Montfort w Traktacie o prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Marji:
„Najświętsza Marja jest Pośredniczką łask, nie zaś pocieszycielką w sensie psychologicznym”
. Prawowici papieże w obliczu katastrof nie szczędzili stosownych napomnień, jak Leon XIII po pożarze Bazar de la Charité (1897), który wprost wskazał na „karę Bożą za rozwiązłość wyższych sfer”.
Etyka sytuacyjna zamiast Dekalogu
Szczególnie wymowne jest milczenie wobec moralnego kontekstu tragedii. Uczestnicy imprezy w barze oddawali się hulankom w noc z 31 grudnia na 1 stycznia – czasie szczególnej ekspiacji w tradycyjnym kalendarzu liturgicznym (wigilia Objawienia Pańskiego). Pius XI w encyklice Divini Redemptoris przestrzegał:
„Gdzie panuje rozwiązłość obyczajów i pogarda dla praw Bożych, tam niechaj nikt się nie dziwi, gdy spadają kary podobne do plag egipskich”
. Tymczasem pseudo-pasterze zamiast napominać, legitymizują światowy styl życia przez sam fakt niezwrócenia uwagi na okoliczności śmierci.
Strukturalna apostazja neo-kościoła
Cała sytuacja demaskuje systemową apostazję posoborowej sekty. Jak wykazał abp Marcel Lefebvre w Liście do zagubionych katolików:
„Nowa mszał Pawła VI jest doskonałym narzędziem religijnego indyferentyzmu, prowadzącego do zatraty dusz”
. Brak jakiegokolwiek odniesienia do sakramentów pokuty i namaszczenia chorych w kontekście tragedii potwierdza, że mamy do czynienia z humanitarną organizacją pozarządową, nie zaś z depozytariuszem łaski uświęcającej.
W obliczu takich wydarzeń prawdziwi katolicy winni pochylić się nad słowami św. Pawła: „Nie błądźcie: ani wszetecznicy, ani bałwochwalcy […] królestwa Bożego nie odziedziczą” (1 Kor 6,9-10 Wlg). Jedyną właściwą reakcją pozostaje modlitwa wynagradzająca i pokuta za grzechy świata, zwłaszcza zaś za tych, którzy w strukturze antykościoła „usiedli na stolicy Mojżeszowej” (Mt 23,2), wypaczając depozyt wiary.
Za artykułem:
Pope Leo XIV mourns for victims of fire in Swiss bar on New Year’s Eve (catholicnewsagency.com)
Data artykułu: 02.01.2026
