Portal LifeSiteNews (2 stycznia 2026) relacjonuje ciągłą batalię prawną wokół federalnej ustawy podpisanej przez Donalda Trumpa, która wstrzymuje finansowanie organizacji aborcyjnych takich jak Planned Parenthood. Sędzia okręgowa Indira Talwani, mianowana przez Baracka Obamę, wielokrotnie próbowała blokować wykonanie tej ustawy, jednak jej decyzje były systematycznie uchylane przez Sąd Apelacyjny Pierwszego Okręgu, nawet mimo że skład sędziowski obejmował osoby nominowane przez demokratów.
Naturalistyczne ograniczenie zła zamiast obrony życia
Opisywane działania prawne koncentrują się na „ograniczaniu funduszy” dla przemysłu aborcyjnego, co stanowi jedynie doraźny środek zaradczy. Jak słusznie zauważa komentowany artykuł: „Defunding Planned Parenthood will not eliminate abortion”. Katolicka doktryna moralna wymaga jednak całkowitego zakazu dzieciobójstwa prenatalnego, a nie jedynie jego „utrudniania”. Pius XI w encyklice Casti Connubii nauczał, że „najświętsze prawo Boże zabrania pozbawiania życia niewinnych” (AAS 22, 1930, s. 565), co obejmuje nienarodzonych od momentu poczęcia.
„Dozens of abortion facilities have announced they will be closing down due to the law, which further proves that killing babies is central to their business.”
Choć zamknięcie klinik aborcyjnych jest pozytywnym skutkiem ubocznym, to sama ustawa pozostaje kompromisem z kulturą śmierci. Jak przypomina Sobór Trydencki: „Błądzą ci, którzy utrzymują, że można tolerować mniejsze zło dla uniknięcia większego” (Sesja XIV, De poenitentia, rozdz. 4). Władza świecka ma moralny obowiązek nie tylko ograniczać finansowanie zbrodni, ale surowo ją zakazać pod sankcją karną.
Ideologiczne zaślepienie sędzi Talwani
Sędzia Talwani w swoich orzeczeniach posunęła się do kwestionowania konstytucyjnych uprawnień Kongresu w zakresie kontroli wydatków publicznych. Jak trafnie zauważa prawnik Jonathan Turley: „Congress clearly has the power to place this condition on federal funding”. W świetle katolickiej nauki społecznej, władza sądownicza nie może wymuszać finansowania czynów intrinsece malum (z natury złych). Pius XII w przemówieniu do prawników (6 XI 1949) podkreślał, że „żadna ludzka władza nie ma prawa zezwalać na to, co jest z samej swojej natury sprzeczne z naturalnym i Bożym prawem”.
Co symptomatyczne, środowiska proaborcyjne uciekają się do argumentacji o rzekomej „niejasności” przepisów, by obejść wolę ustawodawcy. Tymczasem, jak wskazuje Tom Jipping: „Congress’s decision reflects a broader policy judgment shared by governments at multiple levels”. Katolicka zasada pomocniczości wymaga, by władza federalna mogła stanowić prawa chroniące życie w całym kraju.
Pułapka utylitaryzmu w ruchu „pro-life”
Narodowe Stowarzyszenie Prawa do Życia (National Right to Life) chwali decyzję sądu apelacyjnego, podkreślając: „Medicaid funding to Planned Parenthood affiliates that perform abortions has been frozen”. Niestety, sama organizacja akceptuje wyjątki od zakazu aborcji w przypadkach gwałtu lub zagrożenia życia matki – co stoi w jawnej sprzeczności z niezmienną doktryną katolicką. Św. Alfons Liguori w Theologia Moralis jednoznacznie stwierdza: „Żadna przyczyna nie może usprawiedliwić bezpośredniego zabicia niewinnego” (ks. III, rozdz. 4).
Opisywana ustawa, choć ograniczająca finansowanie zbrodni, pozostaje niewystarczająca. Jak nauczał Leon XIII w Libertas Praestantissimum: „Państwo nie może bezkarnie uchylać się od obowiązku religijnego” (nr 21). Prawdziwym rozwiązaniem byłoby uznanie królewskiej władzy Chrystusa nad narodami i wprowadzenie całkowitego zakazu aborcji jako zbrodni przeciwko Bogu-Stwórcy.
Judicial activism jako przejaw apostazji
Działalność sędzi Talwani wpisuje się w szerszy trend sądowniczej rewolucji przeciwko prawu naturalnemu. Jak zauważa Turley: „[Talwani] has been one of the most active judges in the country in seeking to enjoin the orders of President Donald Trump”. To przejaw „ducha świata”, przeciwko któremu ostrzegał św. Pius X w encyklice Pascendi, potępiając modernistyczne pomieszanie porządku nadprzyrodzonego z naturalnym (AAS 40, 1907, s. 613).
W świetle nauki katolickiej, żadne ludzkie prawo nie może stać ponad prawem Bożym. Jak przypomina Katechizm Rzymski: „Ludzkie ustawy mają moc obowiązującą tylko o tyle, o ile zgadzają się z prawem naturalnym i są przez nie zatwierdzone” (cz. III, rozdz. 3). Orzeczenia sprzeciwiające się ochronie życia są ipso facto nieważne i nieobowiązujące dla sumień wiernych.
Walka o ograniczenie finansowania aborcji, choć konieczna, pozostaje jedynie półśrodkiem. Jak nauczał Pius XI w Quas Primas, prawdziwy pokój i sprawiedliwość możliwe są jedynie poprzez uznanie społecznego panowania Chrystusa Króla: „Nie będzie nadziei trwałego pokoju, dopóki ludzie i państwa nie uznają panowania Zbawiciela” (AAS 17, 1925, s. 602). Dopóki zaś narody nie podporządkują swego prawodawstwa prawu Bożemu, walka z kulturą śmierci pozostanie jedynie gaszeniem pożaru bez ugaszenia jego źródła.
Za artykułem:
Federal court confirms Trump can defund Planned Parenthood, overriding pro-abortion judge again (lifesitenews.com)
Data artykułu: 02.01.2026
