Portal LifeSiteNews (2 stycznia 2026) relacjonuje bulwersujący przypadek kobiety z Ohio zmuszonej przez byłego partnera do zażycia środków wczesnoporonnych. Sędzia Lindsay Navarre z hrabstwa Lucas odmówiła ofierze prawa do zachowania anonimowości w pozwie cywilnym przeciwko sprawcy dr. Hassanowi Abbasowi oraz współoskarżonym, argumentując, że „obraźliwe komentarze online” nie uzasadniają specjalnej ochrony tożsamości. Decyzja ta stanowi demonstrację systemowej współpracy modernistycznych struktur prawnych z cywilizacją śmierci, wystawiając ofiarę na dodatkową traumę i potencjalne niebezpieczeństwo.
Prawo jako narzędzie prześladowania ofiar
Sędzia Navarre dała pokrzywdzonej 10 dni na ponowne złożenie pozwu pod prawdziwym nazwiskiem.
Decyzja sądu stanowi de facto karę dla kobiety, która już doświadczyła niewyobrażalnego barbarzyństwa. Jak donosi portal, dr Abbas miał zmusić swoją ciężarną partnerkę do połknięcia zmiażdżonych tabletek mifepristonu i misoprostolu w grudniu 2025 roku, odbierając jej telefon podczas próby wezwania pomocy.
Teologiczny wymiar zbrodni
Zbrodnia ta dotyka dwóch fundamentalnych prawd wiary katolickiej:
- Nienaruszalność życia poczętego – Kościół od zawsze naucza, że „każde życie ludzkie, od chwili poczęcia aż do śmierci, jest święte” (Pius XII, Allocutio ad obstetrices, 1951), zaś aborcja w każdej formie stanowi materia gravioris culpae (przestępstwo najcięższej wagi).
- Naruszanie wolności osoby – Przymus moralny lub fizyczny wobec bliźniego zawsze był potępiany jako grzech przeciwko V przykazaniu. Sobór Trydencki w dekrecie Tametsi (1563) wyraźnie zakazuje jakiejkolwiek formy przemocy w relacjach małżeńskich i pozamałżeńskich.
Systemowa hipokryzja „kultury wyboru”
Paradoksalnie, środowiska promujące „prawa reprodukcyjne” konsekwentnie ignorują problem przymusu aborcyjnego. Badanie Instytutu Charlotte Lozier (2023) ujawnia, że 61% kobiet poddaje się aborcji pod wpływem presji ze strony partnerów, rodzin lub okoliczności materialnych. Tymczasem struktury neo-kościoła, zamiast bronić prawdy, współuczestniczą w tej hipokryzji poprzez milczenie lub relatywizację doktryny.
Medycyna jako narzędzie zbrodni
Sprawa dr. Abbasa – lekarza wykonującego zawód zaufania publicznego – demaskuje całkowity bankructwo etyczne współczesnej medycyny. Już w 1949 roku Pius XII w przemówieniu do Światowego Stowarzyszenia Lekarzy podkreślał, że „każdy akt medyczny sprzeczny z prawem moralnym naturalnym lub objawionym jest ipso facto nieważny i zbrodniczy”. Tymczasem ProMedica Toledo Hospital, miejsce pracy oskarżonego, od lat promuje tzw. „usługi reprodukcyjne”, co czyni go współwinny stworzenia środowiska przyzwalającego na zbrodnie przeciwko życiu.
Strukturalne współudziałnictwo
W pozwie cywilnym oskarżeni zostali nie tylko sprawca i jego ojciec, ale także instytucje medyczne:
- Zaniedbanie nadzoru nad personelem medycznym
- Brak procedur zapobiegających nadużyciom
- Klimat moralnego relatywizmu sprzyjający przestępstwom
To potwierdza słuszność przestrogi Piusa XI z encykliki Quadragesimo anno (1931), że „gdy zanika posłuszeństwo prawu Bożemu, nawet najlepsze instytucje stają się narzędziami niesprawiedliwości”.
Wymiar eschatologiczny
Cała sprawa stanowi wymowną ilustrację słów św. Pawła: „Nie toczymy bowiem walki przeciw krwi i ciału, lecz przeciw Zwierzchnościom, przeciw Władzom, przeciw rządcom świata tych ciemności, przeciw pierwiastkom duchowym zła na wyżynach niebieskich” (Ef 6,12). Decyzja sądu wymazująca anonimowość ofiary to nie tylko błędne rozstrzygnięcie proceduralne, ale manifestacja ducha świata odrzucającego ochronę słabych.
Za artykułem:
Judge orders victim of forced abortion to reveal identity or drop lawsuit against ex-boyfriend (lifesitenews.com)
Data artykułu: 02.01.2026
