„Przeświadczenie, że Pan Bóg ze swoją łaską jest zawsze przy nas” – głosi „bp” Artur Miziński w rozmowie z modernistyczną agendą Vatican News, przemilczając fundamentalną prawdę katolicką: Bóg udziela łaski uświęcającej wyłącznie poprzez sakramenty ważnie sprawowane w jedynym prawdziwym Kościele Chrystusowym (Sobór Trydencki, sesja VII). Komentowany artykuł, opublikowany 4 stycznia 2026 r., stanowi jawną demonstrację apostazji struktury okupującej Watykan, która pod płaszczykiem „jubileuszu” propaguje naturalistyczną religię uczuć.
„Wyznaczono kościoły jubileuszowe. Nie wszyscy mogą przybyć do Rzymu, aby przeżywać ten czas, natomiast wszyscy mogli dostąpić łaski jubileuszowego przebaczenia”
To stwierdzenie demaskuje całkowite zerwanie z doktryną extra Ecclesiam nulla salus (poza Kościołem nie ma zbawienia), potwierdzoną przez papieża Innocentego III (IV Sobór Laterański) i św. Piusa X w antymodernistycznej przysiędze. Koncepcja „powszechnego przebaczenia” bez spowiedzi sakramentalnej, żalu za grzechy i zadośćuczynienia stanowi jawne odrzucenie nauki o ex opere operato sakramentów i powiela protestancką herezję usprawiedliwienia przez samą wiarę.
Antypapieska groteska w służbie globalizmu
Relacja ze spotkania z „Leonem XIV” (prawdziwa tożsamość: Robert Prevost) odsłania mechanizmy pseudomagisterium:
„Papież «jest pełen serdeczności, życzliwości, otwartości i bezpośredniości w kontakcie»”
Ta hagiografia w stylu tabloidów kontrastuje z katolickim pojęciem papieża jako Vicarius Christi, którego autorytet wynika z wierności depozytowi wiary, a nie cech osobowościowych. „Kościół nie jest demokracją, lecz hierarchią ustanowioną z woli Boskiego Jej Założyciela” – przypomina Pius XI w Quas Primas. Tymczasem „bp” Miziński, wymieniając w jednym kontekście prawowitego papieża Piusa XII i uzurpatorów od Jana XXIII począwszy, dopuszcza się grzechu przeciwko II przykazaniu poprzez relatywizację Urzędu Piotrowego.
Jubileusz bez Krzyża – parodia łaski
Artykuł operuje pojęciami „miłosierdzia” i „łaski” całkowicie oderwanymi od ich dogmatycznych fundamentów:
„Bóg w swoim działaniu, w obdarowywaniu nas miłością i łaską, nie jest niczym ograniczony”
To stwierdzenie, choć brzmiące pobożnie, neguje naukę o gratia actualis (łasce uczynkowej) udzielanej przez Boga zgodnie z Jego odwiecznym zamysłem, a nie w duchu New Age’owego indeterminizmu. „Łaska jest z istoty swej nadprzyrodzona i nie może być sprowadzona do subiektywnego poczucia «bycia miłowanym»” – podkreśla św. Pius X w Lamentabili sane (propozycja potępiona 22). Brak jakiejkolwiek wzmianki o konieczności stanu łaski uświęcającej dla uzyskania odpustów ukazuje całkowite zerwanie z teologią zadośćuczynienia.
Ewangelia według „Vatican News”: natura bez nadprzyrodzoności
Retoryka artykułu koncentruje się wyłącznie na doczesnych wymiarach „pielgrzymowania”:
„Jesteśmy pielgrzymami, nieustannie w drodze”
„Pielgrzymowanie” sprowadzone do metafory egzystencjalnej, bez odniesienia do konieczności zachowania czystości duszy przed Sądem Ostatecznym, stanowi przykład modernizującej redukcji eschatologii. Wbrew nauczaniu św. Pawła („Bójcie się, jeżeli który z was mniema, jakoby już był osiągnął” – Flp 3,13 Wlg) i całej Tradycji, autorzy promują fałszywe poczucie bezpieczeństwa zbawienia.
Polska neo-kościelna prowincja w służbie apostazji
Wspomnienie przez „bp” Mizińskiego wizyty Jana Pawła II w Lublinie w 1987 r.:
„Miałem wówczas łaskę posługiwać przy ołtarzu jako alumn”
Jawna gloryfikacja postaci wykluczonej z grona katolików poprzez publiczne głoszenie herezji (Asyż 1986, ekumeniczne modlitwy) demaskuje głęboki kryzys tożsamości tzw. Episkopatu Polski. Brak rozróżnienia między ważnymi święceniami sprzed 1968 r. a nieważnymi „święceniami” posoborowymi czyni całą narrację teologicznie bezwartościową.
Koniec czasu łaski – początek sądu
Podczas gdy struktura watykańska ogłasza „rok łaski od Pana”, katolicy trwający przy niezmiennej doktrynie przypominają słowa Chrystusa: „Biada wam, gdy wszyscy ludzie chwalić was będą” (Łk 6,26 Wlg). Prawdziwy Jubileusz możliwy jest jedynie poprzez powrót do całkowitego uznania społecznego panowania Chrystusa Króla (Pius XI, Quas Primas) i odrzucenie wszystkich zmian wprowadzonych po 1958 roku.
Jubileuszowe „przebaczenie” bez spowiedzi, „miłosierdzie” bez nawrócenia i „komunia” bez Ofiary – oto trójczłonowa formuła apostazji ostatniego półwiecza. W obliczu tych faktów, jedyną właściwą postawą pozostaje non possumus wierne Tradycji i prawowitemu Magisterium.
Za artykułem:
Bp Miziński: Jubileusz się kończy, ale nie kończy się czas łaski (vaticannews.va)
Data artykułu: 04.01.2026
