Portal Vatican News relacjonuje o niedawnych zmianach prawnych w Portoryko, mających rzekomo chronić życie nienarodzonych. Gubernator Jenniffer González Colón podpisała ustawę uznającą człowieka za „osobę fizyczną” od poczęcia oraz przepisy kwalifikujące zabójstwo ciężarnej kobiety jako podwójne morderstwo. Senator Joanne Rodríguez Veve określa te zmiany jako „bezprecedensowy postęp” i „historyczny przełom oczekiwany od czterech dekad„.
Ontologiczny redukcjonizm w służbie świeckiego humanizmu
Przedstawiane zmiany prawne opierają się na naturalistycznej koncepcji osoby, całkowicie oderwanej od nadprzyrodzonego celu człowieka. Definiowanie życia ludzkiego wyłącznie przez pryzmat prawa cywilnego („osoba fizyczna”) stanowi rażące naruszenie zasady Gratia non tollit naturam, sed perficit (Łaska nie niszczy natury, ale ją udoskonala). Jak nauczał Pius XI w Quas primas:
„Królestwo Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi – jak o tym mówi nieśmiertelnej pamięci Poprzednik nasz, Leon XIII, którego słowa chętnie tu przytaczamy: »Panowanie Jego mianowicie nie rozciąga się tylko na same narody katolickie lub na tych jedynie, którzy przez przyjęcie chrztu według prawa do Kościoła należą (…) lecz panowanie Jego obejmuje także wszystkich niechrześcijan, tak, iż najprawdziwiej cały ród ludzki podlega władzy Jezusa Chrystusa«”
Tymczasem portorykańskie ustawodawstwo pomija fundamentalną prawdę, że ochrona życia wynika z prawa Bożego, nie zaś z ludzkiego konsensusu. Brak jakiegokolwiek odniesienia do Boga-Stwórcy jako źródła godności człowieka świadczy o przyjęciu immanentizmu potępionego w Syllabusie błędów (pkt 3, 4, 39).
Legalistyczna fikcja ochrony życia
Chwalony przepis o wymogu zgody rodziców na aborcję nieletnich (poniżej 15 roku życia) to zakamuflowane przyzwolenie na dzieciobójstwo. Kościół katolicki niezmiennie naucza, że:
- Każda aborcja jest homicidium i podlega ekskomunice latae sententiae (KPK 1917, kan. 2350)
- Żadne „okoliczności łagodzące” nie mogą usprawiedliwić bezpośredniego przerwania ciąży (Św. Oficjum, 24 lipca 1895)
- Wymóg zgody rodzicielskiej stanowi jedynie pozór ochrony, utrwalając błędne przekonanie o dopuszczalności aborcji w określonych warunkach
Fałszywa ontologia osoby ludzkiej
Twierdzenie, że nowe prawo uznaje „podmiotowość rozwijającego się człowieka„, pozostaje w sprzeczności z równoczesnym utrzymaniem możliwości legalnej aborcji. To klasyczny przykład modernistycznej dialektyki, gdzie pozornie sprzeczne tezy (ochrona życia + dopuszczalność zabijania) współistnieją w służbie rewolucji obyczajowej. Jak ostrzegał św. Pius X w Lamentabili sane:
„Prawda zmienia się wraz z człowiekiem, ponieważ rozwija się wraz z nim, w nim i przez niego” (potępiona teza 58)
Genderowe ustępstwa wobec rewolucji kulturowej
Chwalony zakaz chirurgicznej zmiany płci dla osób poniżej 21 roku życia pozostawia furtkę dla:
- Farmakologicznego okaleczania młodzieży (blokery dojrzewania)
- Propagandy transseksualizmu w szkołach
- Prawnych zmian danych metrykalnych bez interwencji chirurgicznej
Prawdziwie katolickie stanowisko wymagałoby całkowitego zakazu jakiejkolwiek propagandy i praktyk sprzecznych z naturą, nie zaś jedynie ograniczenia wiekowego. Brak tu odniesienia do nauki Leona XIII o nienaruszalnym porządku naturalnym (Rerum novarum).
Kult demokratycznego państwa prawa zamiast Królestwa Chrystusowego
Cała narracja artykułu utrwala liberalny mit, jakoby państwo mogło być neutralne światopoglądowo w kwestiach moralnych. Tymczasem Pius XI w Quas primas jednoznacznie stwierdzał:
„Nie przez co innego szczęśliwe państwo – a przez co innego człowiek, państwo bowiem nie jest czym innym, jak zgodnym zrzeszeniem ludzi”
Portorykańskie reformy pozostają wciąż w paradygmacie laickiego państwa prawnego, które – jak ostrzegał Pius IX w Syllabusie – jest „sprzeczne z nauką Kościoła” (pkt 55). Brak jakichkolwiek prób przywrócenia katolickiego porządku prawnego, w którym:
- Aborcja podlega karze śmierci (Kodeks Justyniana, 10.31.9)
- Bluźnierstwa i herezje są ścigane z urzędu
- Prawo cywilne stanowi odbicie prawa Bożego
Duchowa pustka posoborowego „pro-life”
Największym dramatem przedstawianych zmian jest całkowite pominięcie nadprzyrodzonej perspektywy. Artykuł nie wspomina ani słowem o:
- Grzechu jako źródłu kultury śmierci
- Potrzebie pokuty i nawrócenia
- Konieczności przywrócenia społecznego panowania Chrystusa Króla
- Sakramencie pokuty jako drodze przebaczenia dla uczestników aborcji
Jak zauważył św. Pius X w Pascendi dominici gregis, tego typu naturalizm stanowi „syntezę wszystkich herezji„. Dopóki walka z aborcją nie będzie nierozerwalnie złączona z adoracją Boga w Trójcy Jedynego i Czczą Niepokalanego Serca Marji, pozostanie jedynie filantropijną aktywnością pozbawioną łaski.
Za artykułem:
Portoryko: bezprecedensowe decyzje dla ochrony nienarodzonych dzieci (vaticannews.va)
Data artykułu: 04.01.2026
