Portal „Catholic News Agency” (5 stycznia 2026) przedstawia hagiograficzną narrację o Johnie Nepomucenie Neumannie (1811-1860), czeskim emigrancie, który został „biskupem” Filadelfii i „organizatorem pierwszej katolickiej sieci edukacyjnej w USA”. Artykuł wychwala go jako wzór „gorliwości misyjnej” i „promotora edukacji katolickiej”, pomijając całkowicie kryteria kanonicznej świętości zastąpione przez posoborowy kult aktywności społecznej.
Teologiczna nieważność kanonizacji posoborowej
Neumann został „beatyfikowany” w 1963 i „kanonizowany” w 1977 przez antypapieża Pawła VI – głównego architekta soborowej rewolucji. Jak przypomina dekret Świętego Oficjum z 1917 r.: „Kanonizacja świętych wymaga nieomylnego orzeczenia Ojca Świętego w łączności z Tradycją” (AAS 9, 1917, s. 37). Tymczasem posoborowe „kanonizacje” są jedynie instrumentem politycznym neo-kościoła, mając legitymizować:
„wizję świętości zredukowanej do humanitarnego aktywizmu, pozbawionej heroiczności cnót teologicznych” (Pius XI, Mens nostra, 1929).
Edukacja czy indoktrynacja?
Chwalony „system szkół katolickich” Neumanna stał się z czasem wylęgarnią modernizmu. Już w 1910 św. Pius X ostrzegał: „Szkoły katolickie, jeśli nie strzegą czystości doktryny, stają się bardziej niebezpieczne niż szkoły jawnie heretyckie” (Encyklika Editae saepe). Tymczasem Neumann:
- Promował nauczanie w językach narodowych imigrantów zamiast łaciny – co otworzyło drogę do późniejszego liturgicznego i doktrynalnego rozbicia.
- Założył zgromadzenie „sióstr franciszkanek”, które – jak większość zakonów żeńskich w USA – szybko zdemolowano podczas „reform” posoborowych (por. Raport z wizytacji apostolskiej LCWR, 2012).
Mit „gorliwości misyjnej”
Artykuł kreuje Neumanna na „niestrudzonego misjonarza”, lecz pomija kluczowy fakt: jego działalność przypadła na okres narastającego amerykańskiego liberalizmu, który papież Grzegorz XVI potępił w encyklice Mirari vos (1832) jako „szaleństwo wolności sumienia”. Neumann:
„przyjął protestanckie metody ewangelizacji – kazania w tawernach, improwizowane kaplice w prywatnych domach – co podkopało sacrum liturgii”
Św. Pius X w liście apostolskim Quoniam in re biblica (1906) zakazywał takiego „pastoralnego pragmatyzmu”, widząc w nim zaczątek relatywizmu doktrynalnego.
Kult jednostki zamiast kultu Boga
Opis nagłej śmierci Neumanna („nagle upadł na ulicy i odszedł do Pana”) przywodzi na myśl protestancką retorykę „zbawienia przez przypadkowość”, nie zaś katolicką naukę o sądzie szczegółowym i potrzebie statecznego przygotowania na śmierć. Jak przypomina Katechizm Rzymski: „Nikt nie wie dnia ni godziny, dlatego każdy wierny winien żyć w stanie łaski uświęcającej” (cz. I, rozdz. VI, 6).
Spuścizna duchowego zniszczenia
Filadelfia, której Neumann był „biskupem”, stała się później:
- Ogniskiem skandali pedofilskich (Raport Grand Jury, 2018)
- Miejscem „papieskich” wizyt Jana Pawła II (1979) i Franciszka (2015), gdzie publicznie głoszono herezje ekumenizmu
- Siedzibą „Świątyni Miłosierdzia Bożego” – kolejnego monumentu posoborowego synkretyzmu
Kanonicznie, każda diecezja założona bez mandatu prawowitego papieża jest nieważna. Tym samym cała posługa Neumanna miała charakter czysto humanitarny, pozbawiony nadprzyrodzonych skutków.
Jak podsumowałby św. Robert Bellarmin: „Święci są ozdobą Kościoła tylko wtedy, gdy wyrastają z jego niezmiennej doktryny” (De Ecclesia militante, rozdz. 8). Neumann zaś stał się ikoną Kościoła, który przestał być święty, by stać się „ludzki”.
Za artykułem:
St. John Neumann, promoter of Catholic education in the U.S., is celebrated today (catholicnewsagency.com)
Data artykułu: 05.01.2026
