Portal eKAI (5 stycznia 2026) relacjonuje przebieg 19. Świętokrzyskiego Festiwalu Kolęd i Pastorałek im. ks. Piotra Klimczyka, który odbył się 3 stycznia w kościele bł. Jerzego Matulewicza w Kielcach. Podczas gali wystąpiło ponad 500 wykonawców przy udziale 1400 osób, pod patronatem „biskupa” Jana Piotrowskiego. Grand Prix otrzymał zespół TerraFolk, zaś wyróżnienia trafiły do orkiestr i zespołów folklorystycznych. Wydarzenie stanowi oficjalne eliminacje do Międzynarodowego Festiwalu w Będzinie.
Naturalistyczny spektakl zastępujący kult
Przedstawiona relacja ukazuje całkowite zerwanie z nadprzyrodzonym wymiarem muzyki liturgicznej. Kolędy – których celem jest oddawanie chwały Wcielonemu Słowu – zostają zredukowane do konkursowych popisów, gdzie liczy się „aranżacja” i „wykonanie”, nie zaś modlitewne skupienie. Jak trafnie zauważył Pius XI w Divini Cultus (1928): „Muzyka święta tym więcej świętością dyszy, im ściślej jest złączona z czynnością liturgiczną”. Tu zaś mamy do czynienia z czysto świeckim festiwalem, który przybrał jedynie religijny kostium.
„Widać, że jest duże zainteresowanie tym rodzajem śpiewu, aranżacji, wykonań”
Ta wypowiedź „biskupa” Piotrowskiego demaskuje prawdziwy cel wydarzenia: zaspokojenie artystycznych ambicji, nie zaś prowadzenie dusz do Boga. Brak jakiegokolwiek odniesienia do wymogów motu proprio Tra le Sollecitudini (1903), które stanowczo zabraniało wprowadzania do kościołów „form teatralnych” i „świeckich koncertów”.
Masońska symbolika w nagrodach i nazwach
Symptomatyczny jest wybór laureatów: zespół TerraFolk („ziemski lud”) oraz orkiestra dęta z Morawicy. Pierwsza nazwa wskazuje na naturalistyczne zakorzenienie w doczesności, druga zaś – na militarne konotacje, całkowicie obce duchowi Ewangelii. Jak zauważa św. Pius X w encyklice Pascendi (1907): „Moderniści starają się wszelkimi siłami, aby Kościół zlał się z naturą” – co dokładnie widać w próbie przedstawienia plebiscytowego głosowania jako formy kultu.
Patronat podejrzanego duchownego
Warto zwrócić uwagę na postać patrona festiwalu – śp. ks. Piotra Klimczyka. Brak informacji o jego święceniach przed 1968 rokiem każe poddawać w wątpliwość ważność jego kapłaństwa. Co więcej, sama idea „konkursu kolęd” jako rejonu eliminacyjnego do festiwalu międzynarodowego przywodzi na myśl masońskie metody infiltracji przez tzw. kulturę ludową, doskonale opisaną w bulli Humanum Genus Leona XIII (1884).
Teatralizacja przestrzeni sakralnej
Festiwal odbył się w kościele bł. Jerzego Matulewicza – „błogosławionego” wyniesionego na ołtarze przez antypapieża Jana Pawła II w 1987 roku. Już sama architektura posoborowych świątyń, zorientowana na „widownię” a nie ołtarz, sprzyja takim przedstawieniom. Jak zauważył prof. Michał Poradowski: „Nowe kościoły buduje się jak sale koncertowe, gdzie kapłan staje się reżyserem liturgicznego spektaklu”.
Demokratyzacja sacrum
Podkreślana przez organizatorów „duża liczba uczestników” (148 wykonawców w eliminacjach, 500 na gali) odsłania prawdziwe oblicze wydarzenia: plebiscytu popularności, gdzie ilość zastępuje jakość, a duch świata wypiera Ducha Świętego. Tymczasem Pius XII w Musicae Sacrae Disciplina (1955) ostrzegał: „Niedopuszczalne jest, aby w kościołach urządzać prawdziwe i właściwe koncerty”. Tu zaś mamy nie tylko koncert, ale i konkurs z jurorami rozdającymi nagrody.
Ekumeniczny cel nadrzędny
Finałowym celem „laureatów” jest reprezentowanie regionu na Międzynarodowym Festiwalu w Będzinie – instytucji o wyraźnie ekumenicznym charakterze. Jak czytamy w Syllabusie Piusa IX (1864, pkt 18): „Protestantyzm jest niczym innym jak inną formą tej samej prawdziwej religii chrześcijańskiej” – co stanowi dokładne przeciwieństwo katolickiej zasady Extra Ecclesiam nulla salus.
Brak rozeznania duchowego
Najjaskrawszą apostazją jest całkowite przemilczenie w artykule kwestii religijnego charakteru kolęd. Ani słowa o adoracji Dzieciątka Jezus, o duchowej łączności z Tajemnicą Wcielenia, o modlitewnym wymiarze tych pieśni. Zamiast tego – puste frazesy o „katechizmie codziennego życia”, co stanowi jawną kalkę z protestanckiej teologii „uświęcenia przez pracę”.
Podsumowanie: jarmarczne szarpidrutstwo
Opisywany festiwal to klasyczny przykład posoborowej degenerationis cultus – zeświecczenia kultu, gdzie miejsce adoracji zajmuje artystyczna rywalizacja, a miejsce Krzyża – puchary i wyróżnienia. Jak trafnie zauważył arcybiskup Marcel Lefebvre: „Modernistyczny Kościół zamienił ołtarze na sceny, a kapłanów na animatorów”. W obliczu takich profanacji jedyną właściwą postawą pozostaje ucieczka od „ohydy spustoszenia” (Mt 24,15) i trwanie przy jedynej Ofierze Mszy Wszechczasów, gdzie Chrystus-Król prawdziwie króluje na ołtarzach.
Za artykułem:
05 stycznia 2026 | 04:00Kielce: Gala Finałowa Świętokrzyskiego Festiwalu Kolęd i Pastorałek (ekai.pl)
Data artykułu: 05.01.2026
