Spowiedź modernistycznego kościoła: fałszywy jubileusz i iluzja łaski
Portal Episkopat.pl (4 stycznia 2026) relacjonuje wypowiedzi Artura Mizińskiego, byłego sekretarza generalnego Konferencji Episkopatu Polski, dotyczące zakończenia jubileuszu ogłoszonego przez antypapieża Franciszka w 2024 r. Miziński, określany jako „biskup pomocniczy archidiecezji lubelskiej”, przedstawia jubileusz jako czas „odkrywania miłosiernej miłości Boga” i podkreśla rzekome spotkanie z antypapieżem Leonem XIV. Artykuł gloryfikuje posoborowe rytuały – takie jak przechodzenie przez „Drzwi Święte” – oraz powołuje się na „nauczanie” uzurpatorów watykańskich. Całość stanowi klasyczny przykład teologicznego bankructwa sekty posoborowej.
Teologiczny absurd „drzwi świętych”
„Wyznaczono kościoły jubileuszowe. Nie wszyscy mogą przybyć do Rzymu, aby przeżywać ten czas, natomiast wszyscy mogli dostąpić łaski jubileuszowego przebaczenia”
Koncept „drzwi świętych” jako źródła łaski to jawna herezja przeciwko katolickiej nauce o sakramentach. Extra Ecclesiam nulla salus – poza Kościołem nie ma zbawienia, a tym bardziej poza modernistyczną parodią. Jak uczy Pius XII w encyklice Mediator Dei: „Łaska płynie wyłącznie z Ofiary Kalwarii, której jedynym szafarzem jest prawowity Kościół Chrystusowy”. Tymczasem Miziński głosi magiczne pojmowanie przestrzeni fizycznych, całkowicie obce Tradycji. Przypomina to bardziej praktyki pogańskich kultów misteryjnych niż katolicką pobożność.
Kult osobowości uzurpatorów
„Papież «jest pełen serdeczności, życzliwości, otwartości i bezpośredniości w kontakcie»”
Opisywanie antypapieży w kategoriach cech psychologicznych to ulubiona taktyka modernistów, mająca zastąpić obiektywną ocenę doktrynalną. Św. Robert Bellarmin w De Romano Pontifice ostrzega: „Prawowity papież rozpoznawany jest po wierności depozytowi wiary, nie po ludzkich przymiotach”. Tymczasem Leon XIV, podobnie jak jego poprzednicy od Jana XXIII, jawnie głosi herezje – od ekumenizmu po wolność religijną – co automatycznie wyklucza go z grona następców św. Piotra. Canon 188 §4 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r. jasno stanowi, że urząd staje się wakujący ipso facto przez publiczne odstępstwo od wiary.
Fałszywa kontynuacja z Janem Pawłem II
„Wspomina także wizytę św. Jana Pawła II w Lublinie w 1987 r.”
Próba łączenia obecnej sekty z osobą Karola Wojtyły to szczególnie perfidny zabieg. „Jan Paweł II” – jak zauważa ks. Guérard des Lauriers – był pierwszym „papieżem”, który publicznie modlił się z poganami w Asyżu (1986), co stanowi jawną herezję przeciwko Quas Primas Piusa XI. Cytowanie go jako „świętego” w kontekście jubileuszu potwierdza apostacki charakter całego przedsięwzięcia. Prawdziwy Jubileusz katolicki, jak ten z 1925 r., głosił królestwo społeczne Chrystusa, a nie „miłosierdzie” oderwane od sprawiedliwości.
Naturalistyczna wizja łaski
„Bóg w swoim działaniu, w obdarowywaniu nas miłością i łaską, nie jest niczym ograniczony”
To zdanie demaskuje najgłębszy błąd modernizmu: redukcję łaski do subiektywnego doświadczenia. Św. Pius X w Lamentabili sane potępił tezę, że „Objawienie było tylko uświadomieniem sobie przez człowieka swego stosunku do Boga” (propozycja 20). Tymczasem Miziński głosi dokładnie tę herezję – łaska staje się tu emocjonalnym „przeżyciem”, a nie nadprzyrodzonym darem udzielanym przez sakramenty ważnie sprawowane. Jak zauważa Syllabus błędów Piusa IX: „Każdy człowiek jest wolny do przyjęcia i wyznawania tej religii, którą uzna za prawdziwą pod kierunkiem światła rozumu” (błąd 15) – co idealnie opisuje relatywizm prezentowanego artykułu.
Koniec czasów w Watykanie
Zamykanie „drzwi świętych” 6 stycznia 2026 r. przez Leona XIV stanowi symboliczne dopełnienie apostazji zapowiedzianej w Divini Redemptoris Piusa XI. Podczas gdy prawdziwi katolicy modlą się o nawrócenie grzeszników i triumf Niepokalanego Serca Marji, sekta posoborowa organizuje spektakle mające ukryć swoją doktrynalną pustkę. „Na koniec Serce Marji zatriumfuje” – ale nie dzięki modernistycznym rytuałom, tylko przez powrót do niezmiennej Tradycji.
Za artykułem:
Bp Miziński: Jubileusz się kończy, ale nie kończy się czas łaski (episkopat.pl)
Data artykułu: 04.01.2026
