Antypapież Leon XIV kończy farsę posoborowego „jubileuszu”
Portal Catholic News Agency relacjonuje zamknięcie „Drzwi Świętych” w bazylice św. Piotra przez uzurpatora Roberta Prevosta, występującego pod pseudonimem „Leon XIV”. Ceremonia z 6 stycznia 2026 roku miała symbolicznie zakończyć tzw. „Jubileusz Nadziei” – kolejną modernistyczną inicjatywę struktur okupujących Watykan. „Pewni, że Dobry Pasterz zawsze trzyma drzwi swego serca otwarte, by nas przyjąć, ilekroć czujemy się zmęczeni i uciśnieni” – stwierdził antypapież podczas bluźnierczego obrzędu, całkowicie wypaczającego sens katolickiego jubileuszu.
Naturalistyczna parodia łaski
Opisywana ceremonia stanowi jawną apostazję od depositum fidei. Zamiast przypominać wiernym o konieczności ex opere operato sakramentalnej spowiedzi i zadośćuczynienia za grzechy – jedynych dróg uzyskania odpustów – posoborowa sekta sprowadziła jubileusz do sentymentalnego spektaklu. Jak odnotowano:
„Jubileusz Nadziei został ustanowiony 24 grudnia 2024 roku przez 'papieża’ Franciszka, ale po jego śmierci w kwietniu [2025] zakończył go jego następca, Leon XIV – sytuacja niespotykana od 1700 roku”.
To porównanie do praktyk przedsoborowych jest teologicznie nieuprawnione. Już Pius XII w encyklice Mystici Corporis Christi (1943) podkreślał, że jubileusz jest czasem szczególnego przypomnienia o nadprzyrodzonych skutkach Odkupienia, a nie okazją do promowania naturalistycznej „nadziei” oderwanej od łaski uświęcającej. Tymczasem w całym komunikacie brak jakiegokolwiek nawiązania do konieczności stanu łaski, ważnej spowiedzi czy zadośćuczynienia – podstawowych warunków uzyskania odpustu w nauce Kościoła.
Masoneria w liturgii
Opis rytuału zdradza głębokie wpływy idei masońskich:
„W publicznym rycie nie uwzględniono części związanej z budową muru z cegieł i ograniczono się do zamknięcia brązowych drzwi. Prace murarskie zostaną przeprowadzone później, prywatnie, około 10 dni po tym publicznym rycie […] tradycyjna metalowa kapsuła (capsis) zostanie umieszczona w ścianie. Będzie zawierała oficjalny akt zamknięcia, monety wybite podczas roku jubileuszowego oraz klucze Drzwi Świętych”.
Ta ezoteryczna praktyka przechowywania „świętych przedmiotów” w ścianach budynków ma bezpośrednie korzenie w rytuałach lóż masońskich, całkowicie obcych Tradycji katolickiej. Jak wykazał św. Pius X w encyklice Pascendi Dominici gregis (1907), moderniści celowo mieszają sacrum z profanum, by zniszczyć nadprzyrodzony charakter liturgii. W prawowitym Kościele nigdy nie praktykowano ukrywania kluczy czy monet w murach – to czysty okultyzm.
Statystyki zamiast nawróceń
Kolejnym przejawem zeświecczenia jest chełpliwe podawanie statystyk:
„Ponad 33,4 miliona pielgrzymów przybyło do Rzymu, aby wziąć udział w Jubileuszu Nadziei, przekraczając początkowe prognozy”.
To echo modernistycznej mentalności, która – jak demaskował Pius XI w Quas Primas (1925) – liczbę uczestników przedkłada nad jakość duchowego życia. Prawdziwy sukces jubileuszu mierzy się ilością szczerych spowiedzi, porzuceniem grzechu i odnowieniem życia łaską, a nie tłumami turystów odwiedzających Rzym. Brak jakichkolwiek danych o owocach duchowych dowodzi, że chodziło wyłącznie o medialny spektakl.
Epifania antykościoła
Szczególnie bluźniercze jest połączenie zamknięcia „Drzwi Świętych” z liturgią Objawienia Pańskiego. W tradycyjnym kalendarzu 6 stycznia to święto Trzech Króli – hołdu prawowitych władców wobec Chrystusa-Króla. Tymczasem neo-kościół upamiętnia w ten dzień własne rytuały, stawiając ludzkie ceremonie ponad kultem Boga-Człowieka. Jak trafnie zauważył kard. Alfredo Ottaviani w Intervention (1969), posoborowcy zastąpili Królestwo Chrystusa „królestwem człowieka”, gdzie centralnym punktem roku liturgicznego stają się ich własne wydarzenia.
Rzekomy „następca” Bergoglia deklaruje:
„To Święte Drzwi są zamknięte, ale drzwi twojego miłosierdzia nie są zamknięte”.
To zwykła sofistyka. Prawdziwe miłosierdzie Boże – jak nauczał Pius XII w Miserentissimus Redemptor (1928) – wymaga uznania grzechu i zadośćuczynienia, czego struktury posoborowe nie głoszą, zastępując je pustym sentymentalizmem. „Drzwi miłosierdzia” pozostają zamknięte dla tych, którzy odrzucają naukę o konieczności nawrócenia i pokuty.
Kontynuacja apostazji
Komunikat podkreśla:
„Ostatni zwyczajny Jubileusz […] miał miejsce w 2000 roku. Jubileusze mogą być również obchodzone w momentach 'nadzwyczajnych’, takich jak Jubileusz Miłosierdzia obchodzony przez Franciszka w 2015 roku, lub ten, który zostanie zwołany w 2033 roku dla upamiętnienia dwóch tysiącleci śmierci i zmartwychwstania Jezusa”.
Te zapowiedzi potwierdzają systematyczne niszczenie cyklu łaski. Jak wykazało Święte Oficjum w dekrecie Lamentabili sane exitu (1907), moderniści traktują sakramenty jako 'znaki’ pozbawione mocy sprawczej. Planowany na 2033 rok „jubileusz” będzie kolejną okazją do promowania synkretyzmu religijnego pod płaszczykiem „upamiętnienia” – słowa celowo unikającego terminu „adoracja” czy „ofiara przebłagalna”.
Przytaczane liczby (33 mln pielgrzymów) nie mogą przesłonić duchowej pustki całego przedsięwzięcia. Gdy zabrakło wymogu spowiedzi, postu, modlitwy i uczynków miłosierdzia – jedynym „owocami” stały się zdjęcia turystów i wpływy z handlu pamiątkami. Jak prorokował Pius X w Pascendi: „Kościół modernistów jest herezją potępioną w zarodku”. Zamknięcie Drzwi Świętych to tylko epilog kolejnej antykatolickiej farsy.
Za artykułem:
Pope Leo XIV closes St. Peter’s Holy Door, concluding Jubilee of Hope (catholicnewsagency.com)
Data artykułu: 06.01.2026
