Portal eKAI relacjonuje homilię „arcybiskupa” Adriana Galbasa wygłoszoną podczas uroczystości Objawienia Pańskiego w bazylice „archikatedralnej” św. Jana Chrzciciela w Warszawie. „Hierarcha” miał wezwać do „osobistej drogi ku Chrystusowi” i „wzięcia odpowiedzialności za wiarę innych”, wskazując na statystyki udziału w „Mszach” posoborowych jedynie 15% mieszkańców archidiecezji. Retoryka ta – pozornie pobożna – stanowi klasyczny przykład modernistycznej gry pozorów, gdzie pustą aktywność pastoralną zastępuje się autentycznym nawróceniem, a Królestwo Chrystusowe redukuje do społecznopolitycznego projektu.
„Do Chrystusa mogą przyjść wszyscy. Nikogo nie skreśla. To się nazwya: uniwersalność zbawienia” – miał stwierdzić „abp Galbas”.
To zdanie – choć brzmiące „ortodoksyjnie” – w ustach modernistycznego funkcjonariusza sekty posoborowej nabiera charakteru relatywistycznej pułapki. Extra Ecclesiam nulla salus (poza Kościołem nie ma zbawienia) – jak uczy Sobór Florencki (1442) – pozostaje niezmienną doktryną. Tymczasem „uniwersalizm” głoszony przez neo-kościół oznacza w praktyce odrzucenie konieczności przynależenia do jedynego prawdziwego Kościoła katolickiego dla osiągnięcia zbawienia. Jak trafnie zauważył Pius XI w encyklice Quas Primas: „Panowanie Jego mianowicie nie rozciąga się tylko na same narody katolickie lub na tych jedynie, którzy przez przyjęcie chrztu według prawa do Kościoła należą, chociaż ich błędne mniemania sprowadziły na bezdroża albo niezgoda od miłości oddzieliła, lecz panowanie Jego obejmuje także wszystkich niechrześcijan, tak, iż najprawdziwiej cały ród ludzki podlega władzy Jezusa Chrystusa”. Królowanie Chrystusa – by było rzeczywiste – wymaga jednak podporządkowania się Jego prawom, a nie jedynie mglistego „otwarcia” charakterystycznego dla posoborowego ekumenizmu.
Statystyki jako owoc apostazji
„Arcybiskup” wskazuje na symptomatyczne dane: „Według statystyk do kościoła uczęszcza w naszej archidiecezji 15 proc. mieszkańców. To znaczy, że 85 proc. tego nie robi. Dlatego Warszawa jest już dziś miastem misyjnym”. Ten numerologiczny zabieg ignoruje jednak przyczynowo-skutkowy związek między apostazją posoborowego establishmentu a duchową ruiną wiernych. Gdy w 1969 r. narzucono „nową Mszę” (Novus Ordo Missae) – dzieło zespołu ekspertów z udziałem pastora protestanckiego – zniszczono samą istotę Ofiary Przebłagalnej, zastępując ją protestanckim „wieczerzą pamiątkową”. Jak ostrzegała Lamentabili sane exitu św. Piusa X: „Gdy Boga i Jezusa Chrystusa (…) usunięto z praw i z państw i gdy już nie od Boga, lecz od ludzi wywodzono początek władzy, stało się iż zburzone zostały fundamenty pod tąż władzą”.
Modernistyczni zarządcy – wierni duchowi „soborowego otwarcia” – konsekwentnie:
- Usunięli łacińskie modlitwy ekspiacyjne wobec Żydów z Wielkiego Piątku
- Zastąpili katolicką koncepcję nawrócenia heretyków dialogiem „równych partnerów”
- Wprowadzili profanacyjne „komunie” na rękę
- Zlikwidowali obowiązkową spowiedź przed Pierwszą Komunią
Nic zatem dziwnego, że skoro sami „duchowni” zdradzili depozyt wiary, wierni – pozbawieni nadprzyrodzonej łaski – masowo porzucili praktyki. Deklarowana troska o „miasto misyjne” brzmi jak szyderstwo, gdy ci sami ludzie systematycznie niszczą ostatnie oazy tradycyjnej pobożności.
Ewangelizacja bez Ewangelii
Retoryka „abp. Galbasa” koncentruje się wyłącznie na horyzoncie naturalistycznym:
„A my jesteśmy jednocześnie uczniami Chrystusa i Jego misjonarzami. Jeśli uczeń, to i misjonarz. Jeśli nie misjonarz, to i nie uczeń”.
To puste hasło – pozbawione teologicznej substancji – przypomina bardziej motywacyjny coaching niż głoszenie prawdy. Brak tu fundamentalnych elementów:
- Wezwania do porzucenia grzechu i pokuty
- Nauki o rzeczywistej obecności Chrystusa w Eucharystii
- Przestrogi przed wiecznym potępieniem
- Konkretów doktrynalnych (np. o Trójcy Świętej, grzechu pierworodnym)
Jak zauważa Syllabus błędów Piusa IX: „Kościół musi się pogodzić z postępem, liberalizmem i współczesną cywilizacją” (błąd nr 80). Właśnie to „dostosowanie” prowadzi do redukcji chrześcijaństwa do etycznego humanitaryzmu, gdzie „dobry uczynkiem” jest tolerancja, a nie walka o zbawienie dusz.
Schizma w schizmie
Najjaskrawszą hipokryzją całego przemówienia jest sama postać „abp. Galbasa”. Jeśli – co prawdopodobne – przyjął „święcenia” w obrządku posoborowym po 1968 r., jego sakramentalna ważność stoi pod poważnym znakiem zapytania. Jak uczy Sacramentum Ordinis Piusa XII, ważność święceń wymaga niezmienionej materii i formy. Tymczasem posoborowy „rytusz” konsekracji biskupiej:
- Usunięto słowa „Spiritus principalis” (Duch Rządzący)
- Zmieniono formułę konsekracji na niejednoznaczną
- Zredukowano symbolikę nakładania rąk
W świetle tego, „abp Galbas” może być co najwyżej świeckim administratorem, nie zaś prawowitym pasterzem. Jego apele o „misję” przypominają więc płomienne przemowy ślepego, który chce prowadzić innych.
Jak głosi encyklika Quas Primas: „Państwa nie mogą odmawiać władcy państw publicznej czci i posłuszeństwa królującemu Chrystusowi”. Dopóki Warszawa nie uzna publicznie królewskiej władzy Chrystusa – czego posoborowiec nigdy nie uczyni – żadne „statystyki” czy „synody” nie odwrócą duchowej katastrofy. Jedynym ratunkiem pozostaje powrót do niezmiennej Tradycji, prawdziwej Mszy Świętej i katolickiej kontrrewolucji.
Za artykułem:
06 stycznia 2026 | 14:32Abp Galbas: Warszawa jest dziś miastem misyjnym (ekai.pl)
Data artykułu: 06.01.2026
