Portal Gość Niedzielny (6 stycznia 2026) relacjonuje organizację Orszaków Trzech Króli w blisko tysiącu miejscowości. Centralne wydarzenie w Warszawie z udziałem prezydenta Karola Nawrockiego i jego małżonki ma rozpocząć się modlitwą „Anioł Pański” pod przewodnictwem „arcybiskupa” Adriana Galbasa. Artykuł gloryfikuje świecką celebrację z teatralnymi elementami walki „diabelskich ord” z azjatyckimi smokami, rozdawaniem 600 tys. papierowych koron i kolędowaniem przy udziale zespołu Trebunie Tutki. Ta modernistyczna farsa, podszyta synkretyzmem religijnym, stanowi jawną zdradę katolickiej esencji święta Objawienia Pańskiego.
Religijna maskarada na usługach władzy świeckiej
Uczestnictwo pary prezydenckiej w pseudo-religijnym spektaklu łamie fundamentalną zasadę społecznego panowania Chrystusa Króla. Pius XI w encyklice Quas primas stanowczo przypominał: „Im więcej najsłodsze Imię naszego Odkupiciela niegodziwym milczeniem się pomija na międzynarodowych zebraniach i w parlamentach, tym głośniej wyznawać Je należy”. Tymczasem Nawrocki w swoim przemówieniu redukuje Mędrców do symbolu „solidarności i wyrozumiałości”, całkowicie pomijając ich prorocką rolę jako pierwszych pogan oddających hołd Boskiemu Królowi.
Scenariusz z „Maryją brzemienną” wędrującą od Pomnika Kopernika do „stajenki” na Placu Zamkowym to karykatura ewangelicznego przekazu. Prawdziwa Matka Boża – jak uczy Protoewangelia Jakuba – podróżowała do Betlejem w „głębokiej pokorze”, a nie jako uczestniczka propagandowego pochodu. Organizatorzy bezwstydnie wykorzystują święte postacie do legitymizacji politycznego establishmentu.
Teatralizacja sacrum i profanacja symboli
Opisywane „próby orszakowych okrzyków” i „musztra rycerzy” przed pomnikiem kopernikańskiego heretyka (potępionego dekretem Świętego Oficjum z 5 marca 1616 r.) stanowią akt duchowej zdrady. Papierowe korony, rozdawane przez modernistycznych agitatorów, profanują królewską godność Chrystusa, o której Psalmista mówił: „Synu mój, jam cię dziś zrodził. Żądaj ode Mnie, a dam Ci narody w dziedzictwo” (Ps 2,7-8 Wlg).
W Krakowie dodatkowo wprowadzono postacie „Bolesława Chrobrego” i „Zygmunta Starego” – katolickich władców, którzy w grobach przewracają się na widok tej bluźnierczej farsy. To nie hołd dla dziedzictwa, lecz cyniczne wykorzystanie historii do legitymizacji współczesnej apostazji. Święty Pius X w Lamentabili sane potępił takich, którzy „przedstawiają nie to, co rzeczywiście miało miejsce, ale to, co uważali, że przyniesie większą korzyść odbiorcom, chociażby to było fałszywe” (propozycja 14).
Modernistyczne zgorszenie pod płaszczykiem tradycji
Warszawski orszak gromadzi głównie dzieci ze szkół prywatnych (95%), co demaskuje klasowy charakter całego przedsięwzięcia. To nie ludowy kult, lecz przedsięwzięcie marketingowe neo-kościoła, który – jak pisał Pius IX w Syllabusie – „przyzwala, aby religię Chrystusową stawiano w tym samym rzędzie z innymi religiami fałszywymi” (błąd 77).
Udział „metropolitów” Galbasa i Rysia w tej farsie to kolejny dowód ich apostazji. Jako funkcjonariusze sekty posoborowej, pozbawieni ważnych święceń od czasu reformy rite z 1968 r., nie mają prawa przewodniczyć jakimkolwiek modlitwom. Ich obecność stanowi świętokradztwo wobec słów św. Pawła: „Jakże będą wzywać Tego, w którego nie uwierzyli?” (Rz 10,14 Wlg).
Kryzys kultu w świetle doktryny
Redukcja święta Epifanii do wielkomiejskiego happeningu z „diabelskimi ordami” i „wiolonczelistami” łamie wszystkie zasady katolickiej pobożności. Święty Tomasz z Akwinu w Sumie teologicznej (II-II, q. 94, a. 1) przypominał, że kult religijny wymaga „oddawania czci należnej wyłącznie Bogu”. Tymczasem opisane wydarzenie bardziej przypomina pogańskie Saturnalia niż chrześcijańską adorację.
Zbiórki na „mieszkania dla bezdomnych” podczas orszaków to jawny przykład przesunięcia akcentu z nadprzyrodzonego na naturalistyczne. Pius XI w Quadragesimo anno przestrzegał, że „dobroczynność nigdy nie może zastąpić sprawiedliwości”. Kościół prawdziwy głosiłby konieczność nawrócenia i zadośćuczynienia Bogu, a nie świecki aktywizm.
Międzynarodowy zasięg tych pseudo-orszaków (od Czadu po Kubę) odsłania globalistyczne cele sekty posoborowej. To nie ewangelizacja, lecz eksport modernistycznej herezji, która – zgodnie z przestrogą Leona XIII – „niszczy oblicze Oblubienicy Chrystusowej” (enc. Satis cognitum). Prawdziwi misjonarze, jak św. Franciszek Ksawery, nawracali pogan, a nie organizowali z nimi folklorystyczne parady.
Za artykułem:
Orszaki Trzech Króli przejdą ulicami niemal tysiąca miejscowości. W Warszawie – z udziałem pary prezydenckiej (gosc.pl)
Data artykułu: 06.01.2026
