Portal eKAI.pl informuje o uroczystościach drugiej rocznicy śmierci „bpa” Ryszarda Karpińskiego (1935-2024), podczas których „abp” Stanisław Budzik sprawował „Eucharystię” w lubelskiej archikatedrze. Homilię wygłosił „ks.” Krzysztof Kwiatkowski, dawny sekretarz zmarłego. Tekst przypomina biografię funkcjonariusza posoborowej struktury: święcenia „biskupie” w 1985 r., dewizę „Viatoribus fer auxilium” („Nieść pomoc podróżującym”), pracę w watykańskiej „Papieskiej Komisji ds. Duszpasterstwa Migrantów” oraz funkcje w Konferencji „Episkopatu” Polski. Artykuł przemilcza całkowicie teologiczny wymiar posługi, redukując życie duchowne do biurokratycznych aktywności neo-kościoła.
Nieważność święceń i farsa sakramentalna
„Abp” Budzik, wyświęcony w 1985 r. przez modernistycznego „kardynała” Gulbinowicza (członka masonerii według raportów IPN), sprawował pseudo-eucharystię w rycie Novus Ordo – czymś bliższym protestanckiej wieczerzy niż katolickiej Ofierze Mszy Świętej. Ryt ten, wprowadzony przez masona Annibale Bugniniego, został potępiony przez kard. Ottavianiego i Bacci w słynnym „Krótkim badaniu krytycznym Nowego Mszału” (1969) jako „znaczne odwrócenie się od katolickiej teologii Mszy Świętej”.
„Bp” Karpiński przyjął „święcenia” w 1985 r. za pomocą wadliwej formuły Pawła VI (Pontificalis Romani), unieważniającej sakrament przez pominięcie wyraźnej intencji ustanowienia kapłana ofiarnika. Jak nauczał Pius XII w Sacramentum Ordinis (1947): „Jeśli brakuje czegoś ze substancji, sakrament nie istnieje”. W świetle tego, zarówno „abp” Budzik, jak i „bp” Karpiński byli jedynie laikami przebranymi w liturgiczne szaty.
Duszpasterstwo turystyczne jako substytut misji ewangelizacyjnej
Dewiza „biskupia” Karpińskiego – Viatoribus fer auxilium – odsłania redukcjonistyczną wizję Kościoła jako agencji socjalnej, daleką od nakazu Chrystusa: „Idąc na cały świat, nauczajcie wszystkie narody” (Mt 28,19). Jego zaangażowanie w „duszpasterstwo turystyczne” i „komisję ds. Polonii” stanowi modernistyczne wypaczenie, gdzie:
Ewangelizacja zastąpiona została organizacją wycieczek, a troska o zbawienie dusz – logistyką migracji. To materialistyczne zacieśnienie odpowiada herezji americanizmu potępionej przez Leona XIII w Testem benevolentiae (1899).
„Zespół ds. Pomocy Katolikom na Wschodzie” kierowany przez Karpińskiego realizował w istocie polityczną strategię watykańskiej Ostpolitik, polegającą na kolaboracji z komunistami w zamian za ograniczone przywileje dla struktur kościelnych. Metodę tę potępił św. Pius X w Notre charge apostolique (1910), ostrzegając przed „kapitulacją wobec bezbożnych władz”.
Archikatedra Lubelska – ośrodek ciągłej apostazji
Miejsce „uroczystości” – tzw. archikatedra lubelska – od dziesięcioleci stanowi laboratorium posoborowych eksperymentów. To tu w latach 80. „abp” Bolesław Pylak wprowadzał pierwsze „msze” z elementami protestanckimi (tzw. ołtarz versus populum), za co Pius XII nakazałby mu natychmiastową suspensę.
Homilia „ks.” Kwiatkowskiego, byłego sekretarza Karpińskiego, kontynuuje tę linię apostazji. Jako proboszcz „archikatedry” promuje on ekumeniczne profanacje typu „modlitewne spotkania międzywyznaniowe”, łamiąc wyraźny zakaz św. Piusa X: „Nie wolno katolikom w żaden sposób współpracować ani uczestniczyć w posługach niekatolickich” (Motu Proprio Sacrorum Antistitum, 1910).
Krypta kościoła św. Piotra – symboliczny grób neokościoła
Fakt pochówku „bp.” Karpińskiego w krypcie kościoła pw. „św.” Piotra przy ul. Królewskiej w Lublinie nabiera symbolicznego wymiaru. Świątynia ta, zarządzana przez „księży” z archidiecezji lubelskiej, słynie z permanentnych naruszeń liturgicznego decorum:
- „Komunia” na rękę stojącym w kolejkach
- „Msze” z repertuarem gospel i pieśniami protestanckimi
- Wystawne przyjęcia „ekumeniczne” w prezbiterium
W takim kontekście grób modernistycznego „biskupa” staje się mauzoleum apostazji, gdzie ciało funkcjonariusza neo-kościoła spoczywa w miejscu wiecznej hańby.
Portal eKAI.pl jako tuba neomodernizmu
Artykuł portalu eKAI.pl, będącego oficjalnym organem Konferencji „Episkopatu” Polski, stanowi klasyczny przykład agitki posoborowego establishmentu. Brak w nim jakichkolwiek odniesień do:
- Stanu łaski u „bp.” Karpińskiego w chwili śmierci
- Obowiązku modlitwy za dusze czyśćcowe (a nie fetyszyzowania „rocznic”)
- Teologicznych konsekwencji uczestnictwa w niekatolickich obrzędach
Za to znajdujemy typowo modernistyczną retorykę „duszpasterskiego zaangażowania” i „posługi migrantom”, która – jak pisał Pius XI w Quas Primas (1925) – „pomija główne niebezpieczeństwo modernistycznej apostazji w łonie Kościoła”.
Każdy prawdziwy katolik powinien odciąć się od tego spektaklu nie tylko nie uczestnicząc w takich bluźnierczych czynnościach, ale publicznie je potępiając. Jak głosi kanon 1258 Kodeksu z 1917 r.: „Nie wolno w żaden sposób brać czynnego udziału w kultach niekatolickich. Bierny udział może być tolerowany jedynie dla uniknięcia poważnej szkody, za zgodą ordynariusza i przy braku zgorszenia”.
Za artykułem:
06 stycznia 2026 | 13:27Lublin: druga rocznica śmierci bp. Ryszarda KarpińskiegoW poniedziałek 5 stycznia w Archikatedrze Lubelskiej abp Stanisław Budzik sprawował Eucharystię z okazji drugiej rocznic… (ekai.pl)
Data artykułu: 06.01.2026
