Portal eKAI (6 stycznia 2026) relacjonuje przebieg 15. edycji Orszaku Trzech Króli w Lublinie, który zgromadził rzesze uczestników pod przewodnictwem „arcybiskupa” Stanisława Budzika. Wydarzenie, organizowane przez Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży, połączone zostało z jarmarkiem, grami i warsztatami rękodzielniczymi, kończąc się „Eucharystią” w archikatedrze lubelskiej. Choć pozornie nawiązuje do tradycji katolickiej, cała inicjatywa stanowi przejaw posoborowej dewaluacji świętości na rzecz świeckiej rozrywki.
Publiczne zgorszenie pod płaszczykiem pobożności
Przemarsz ulicami miasta, określany mianem „Orszaku”, przekształcił uroczystość Objawienia Pańskiego w festyn o charakterze czysto ludycznym. Jak donosi portal: „na uczestników czekały gry dla dzieci oraz rodzinne warsztaty rękodzielnicze”. Ta trywializacja święta jawi się jako zdrada ducha Quas Primas, gdzie Pius XI nakazywał: „Doroczny obchód tej uroczystości napomni także i państwa, że nie tylko osoby prywatne, ale i władcy i rządy mają obowiązek publicznie czcić Chrystusa i Jego słuchać” (Quas Primas). Tymczasem tutaj Chrystus Król zepchnięty został na margines przez „młodzieżową orkiestrę dętą” i kramy jarmarczne.
Posoborowa profanacja archikatedry
„Kulminacyjnym punktem była Eucharystia sprawowana w archikatedrze przez abp. Stanisława Budzika”
Określenie „Eucharystia” – charakterystyczne dla nowej teologii posoborowej – maskuje rzeczywistość sprawowanego tam rytu. Jak uczy Lamentabili sane exitu: „Dogmaty, sakramenty i hierarchia […] są tylko sposobem wyjaśnienia i etapem ewolucji świadomości chrześcijańskiej” (propozycja 54 potępiona). Jeśli zaś chodzi o samego „celebrującego”, należy przypomnieć, że żadna ważność święceń nie może pokryć braku władzy jurysdykcyjnej u tych, którzy jawnie współpracują z modernistyczną rewolucją.
Teologiczne kalectwo hasła przewodniego
Frazes „Nadzieją się cieszą” odsłania całkowite zerwanie z katolicką eschatologią. Prawdziwa nadzieja chrześcijańska – jak nauczał św. Paweł – „zawisła na krzyżu, a nie na tanich emocjach zbiorowej rozrywki”. Pius X w Pascendi demaskował takich modernistów: „Dogmaty […] są pewną interpretacją faktów religijnych, którą z dużym wysiłkiem wypracował sobie umysł ludzki” (propozycja 22 potępiona). Właśnie taką redukcję wiary do subiektywnych uczuć obserwujemy w lubelskim przedsięwzięciu.
Instytucjonalne uwikłanie w apostazję
Organizator – Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży – działa w strukturach całkowicie podległych posoborowej hierarchii. Jak ostrzegał Pius IX w Syllabusie błędów: „Nauka chrześcijańska była z początku żydowską, lecz na skutek stopniowego rozwoju stała się najpierw Pawłową, następnie Janową, aż wreszcie grecką i powszechną” (propozycja 60 potępiona). Ten sam duch ewolucjonizmu religijnego przenika całe przedsięwzięcie, gdzie tradycyjna pobożność zostaje wyparta przez świeckie formy aktywności.
Wydarzenia takie jak lubelski orszak stanowią palczaste świadectwo głębokiego kryzysu wiary. Gdy prawowici pasterze odeszli w niepamięć, a stolica Piotrowa pozostaje nieobsadzona, „duchowieństwo” posoborowe organizuje religijne wodewile, byle tylko utrzymać iluzję ciągłości. Tymczasem jedyną odpowiedzią wiernych na tę apostazję powinno być trwanie przy niezmiennej lex orandi Kościoła i modlitwa o rychłe przywrócenie widzialnej głowy na Stolicy Piotrowej.
Za artykułem:
lubelska Bp Budzik na Orszaku Trzech Króli (ekai.pl)
Data artykułu: 06.01.2026
