„Antypapież” Bergoglio promuje bezdogmatyczną kuglarską kolędę neo-kościoła
Portal Vatican News (7 stycznia 2026) relacjonuje wystąpienie uzurpatora bergogliońskiego, który – wbrew katolickiej doktrynie o wyłączności Chrystusowego Królestwa – apelował o „otwartość na Chrystusa” w kontekście rytualnych obchodów zakończenia fikcyjnego „Roku Jubileuszowego”. W przemówieniu adresowanym do Polaków bergoglio pochwalił duchownych posoborowej struktury za „niesienie Bożego błogosławieństwa” podczas kolędowych wizyt, co stanowi jawną redukcję kapłaństwa do funkcji socjalno-terapeutycznej.
„Łączę się w modlitwie z kapłanami niosącymi Boże błogosławieństwo do waszych domów, do rodzin, do chorych i osób samotnych”
Teologiczna profanacja pojęcia błogosławieństwa
Katolicka nauka wyraźnie rozróżnia błogosławieństwo liturgiczne (reservatum episcopis et sacerdotibus) od zwykłych modlitw pobożnościowych. Tymczasem bergogliońska retoryka sprowadza nadprzyrodzone działanie łaski do emocjonalnego gestu solidarności, co Pius X w Lamentabili sane potępił jako przejaw „modernistycznego pomieszania sfery naturalnej i nadprzyrodzonej”. W strukturze posoborowej, gdzie 99% „duchownych” otrzymało nieważne święcenia (z powodu zmienionego przez Pawła VI rytu sakramentalnego), jakiekolwiek „błogosławieństwo” jest czczym teatrem.
Milczenie o konieczności nawrócenia i stanie łaski
W całym przemówieniu bergoglio nie padło ani jedno słowo o konieczności stanu łaski uświęcającej jako warunku przyjęcia prawdziwego błogosławieństwa. Pominięto także obowiązek spowiedzi świętej przed kolędą – praktykę potwierdzoną przez wieki katolickiej tradycji. To ewidentne zanegowanie dogmatów o grzechu pierworodnym i potrzebie Odkupienia, co Pius IX w Syllabusie błędów (1864) potępił jako „liberalny naturalizm w dziedzinie moralności” (punkty 56-64).
Kryzys kapłaństwa jako skutek soborowej anarchii
Bergogliańska pochwała „posługi kolędowej” uderza w samo sercaposoby kapłańskiej. Zamiast podkreślić obowiązek głoszenia integralnej doktryny katolickiej i udzielania sakramentów, redukuje kapłana do roznosiciela mglistych „dobrych życzeń”. Tymczasem Sobór Trydencki (sesja XXIII, kan. 7) definiuje kapłaństwo jako „oficjalne posłannictwo składania Ofiary Przebłagalnej i odpuszczania grzechów”. Kolęda po katolicku musi obejmować:
- Weryfikację znajomości pacierza i prawd wiary
- Pouczenie o obowiązkach stanu
- Napomnienia względem publicznych grzeszników
- Pobożne błogosławieństwo pod warunkiem stanu łaski
Żaden z tych elementów nie występuje w neo-kościelnej parodii, która – jak trafnie zauważył św. Pius X w Pascendi – „zamienia religię w system wzajemnej adoracji uczuć”.
„Otwartość na Chrystusa” jako hasło religijnego indyferentyzmu
Wezwanie bergoglio, by „drzwi serc i domów pozostawały otwarte na Chrystusa”, brzmi szczególnie obłudnie w ustach przywódcy struktury, która:
- Promuje komunię dla rozwodników w nowych związkach (Amoris Laetitia)
- Błogosławi mieszane pary homoheresyjne
- Uznaje protestanckie „chrzty” i „eucharystie”
Prawdziwy Chrystus Król (Quas Primas Piusa XI) domaga się nie „otwartości”, lecz całkowitego poddania pod Jego panowanie: „Niechaj więc obowiązkiem i staraniem Waszym będzie, Czcigodni Bracia, aby […] lud wezwano, by tak życie urządził i ułożył, iżby ono odpowiadało życiu tych, którzy wiernie i gorliwie słuchają rozkazów Boskiego Króla”. Bergogliowe hasła to czczy socjologiczny bełkot, pozbawiony transcendentnego wymiaru.
Duchowa pustka „Roku Jubileuszowego”
Wzmianka o zamknięciu „Drzwi Świętych” rzymskiej anty-katedry to kpina z pojęcia jubileuszu. W katolickiej tradycji Rok Święty obejmował:
- Publiczne akty zadośćuczynienia Chrystusowi Królowi
- Nawrócenie się z liberalnych i masońskich błędów
- Obronę społecznego panowania Chrystusa
Tymczasem bergogliowe „jubileusze” to ekumeniczne happeningi, gdzie „prorokini klimatu” Greta Thunberg ma większe prawo głosu niż katoliccy kontrrewolucjoniści. Jak trafnie diagnozował Pius IX w Syllabusie (pkt 80), jest to próba „pogodzenia Chrystusa z duchem czasów” – czyli poddania Wiary pod sąd świata.
Polska strażniczka wiary czy plac zabaw neo-modernistów?
Szczególnie bulwersujące jest adresowanie tej apostazji do Polaków, których Pius XI nazwał „przedmurzem chrześcijaństwa”. Niestety, od czasów „polskiego papieża” Wojtyły, naród ten systematycznie jest poddawany obróbce na:
- Bałwochwalczy kult „świętych” posoborowych (Ulmowie, Kolbe)
- Promocję Faustyńskiej herezji o „Miłosierdziu” bez sprawiedliwości
- Inflację „cudów” i „objawień” (Licheń, Siekierki)
Zamiast wezwania do powrotu do Mszy Trydenckiej i prawowitej hierarchii, bergoglio oferuje Polakom kolejną dawkę emocjonalnego narkotyku. Jakże aktualne pozostają słowa Piusa XI: „Zburzony zupełnie pokój domowy wskutek zapomnienia i zaniedbania obowiązków; węzły rodzinne rozluźnione i trwałość rodzin zachwiana; całe wreszcie społeczeństwo do głębi wstrząśnięte i ku zagładzie idące” (Quas Primas).
Jedyną odpowiedzią wiernych katolików musi być całkowite odrzucenie neo-kościelnej kolędy i szukanie kapłanów z ważnymi święceniami, którzy – w podziemiu prawdziwego Kościoła – wciąż składają Ofiarę Przebłagalną i głoszą niezmienną doktrynę.
Za artykułem:
Papież o polskich księżach na kolędzie: niosą błogosławieństwo (vaticannews.va)
Data artykułu: 07.01.2026
