Russell Shaw – propagator modernistycznego zwiedzenia w służbie „neo-kościoła”

Portal eKAI (7 stycznia 2026) informuje o śmierci Russella Shawa, określając go jako „katolickiego pisarza i dziennikarza”, który „przez lata pracował dla Kościoła katolickiego w Stanach Zjednoczonych”. Wspomina się jego współpracę z Konferencją Katolickich Biskupów Stanów Zjednoczonych (USCCB), udział w „światowych Synodach Biskupów w Rzymie” oraz rolę w relacjonowaniu wizyt „św. Jana Pawła II” w USA. Postać przedstawiona jest jako „wielki człowiek, który kochał Jezusa”, pozostawiający „wielki przykład i dziedzictwo” dla mediów katolickich.

Fikcja „katolickości” w służbie apostazji

Komunikat portalu eKAI stanowi klasyczny przykład sakralizacji modernistycznej rewolucji poprzez budowanie pseudo-autorytetów. Russell Shaw, opisany jako „katolicki pisarz”, przez dekady aktywnie uczestniczył w destrukcji autentycznego katolicyzmu:

„Był rzecznikiem prasowym delegacji USCCB na światowe Synody Biskupów w Rzymie w latach 1971–1987”

Warto przypomnieć, iż okres ten obejmuje synodalną destrukcję doktryny pod przywództwem antypapieży Pawła VI i Jana Pawła II. Synody te stały się narzędziem wprowadzania nova haeresia modernismi (nowej herezji modernizmu), zwłaszcza poprzez:

1. Relatywizację nieomylności Magisterium (np. synod 1985 r. podważający Humani generis Piusa XII)
2. Promocję kolegialności – herezji potępionej już w Syllabusie Piusa IX (1864)
3. Przygotowanie gruntu dla ekumenicznej apostazji z Asyżu (1986)

Teologia „ludu Bożego” versus prawdziwa eklezjologia

Najbardziej zdradliwy fragment komentarza Kathryn Jean Lopez ujawnia sedno posoborowego przewrotu:

„Wiedział, że Kościół to nie tylko duchowieństwo, ale wszyscy my, wspólnie zmierzający ku niebu”

To czysta realizacja modernistycznej eklezjologii „ludu Bożego” z konstytucji Lumen gentium, która:

• Zanegowała hierarchiczną strukturę Kościoła ustanowioną przez Chrystusa (Mt 16:18-19)
• Przygotowała grunt dla protestantyzacji liturgii poprzez „powszechne kapłaństwo”
• Zlikwidowała rozróżnienie między stanem duchownym a świeckim – co Pius XII w Mystici Corporis nazwał „szkodliwym błędem”

Prawdziwa nauka katolicka głosi: „Ecclesia est societas inaequalis” (Kościół jest społeczeństwem nierównym). Jak uczy encyklika Quas Primas Piusa XI: „Władza Chrystusa Króla przysługuje jedynie Kościołowi nauczającemu, który w Jego imieniu i z Jego upoważnienia kieruje poddanymi”.

Mit „świętego” Jana Pawła II i synodalna farsa

Artykuł bezkrytycznie powiela posoborową hagiografię, nazywając Wojtyłę „św. Janem Pawłem II” i przedstawiając Shawa jako współpracownika tegoż:

„krajowym koordynatorem relacji z mediami podczas wizyt duszpasterskich św. Jana Pawła w USA w 1979 i 1987 r.”

W rzeczywistości mamy do czynienia z:

• Symulacją kanonizacji – aktu nieważnego z racji utraty urzędu przez uzurpatorów po 1958 r.
• Propagowaniem heretyckiej postaci, która w Asyżu (1986) zaprzeczyła boskości Chrystusa, stawiając Go na równi z bałwochwalczymi bożkami
• Promocją teologii wyzwolenia i innych błędów potępionych w Lamentabili sane św. Piusa X

Duchowa martwota „mediów katolickich”

Chwalenie Shawa jako „wzoru dla mediów katolickich” obnaża duchową zgniliznę posoborowych struktur. Prawdziwie katolicka prasa:

1. Broni niezmiennej doktryny, a nie „ewoluujących przekonań” (potępionych w Pascendi)
2. Denuncjuje błędy, nie buduje „dialogu” z heretykami
3. Wskazuje na jedyną ofiarę Mszy Wszechczasów, nie legitymizuje Novus Ordo jako „ważnej liturgii”

Tymczasem Shaw przez lata współtworzył propagandowy aparat neo-kościoła, co doskonale ilustruje jego współpraca z NCWC – organizacją założoną przez masonów (potwierdzone przez abp. Lefebvre’a w Oni Jego zdetronizowali).

Apokaliptyczne ostrzeżenie

Ostatnie zdanie komentarza Lopez brzmi szczególnie złowieszczo w kontekście doktryny o extra Ecclesiam nulla salus:

„Obyśmy byli godni tego daru, odpowiadając na wezwanie do świętości, któremu poświęcił swoje życie”

To czysto modernistyczne rozumienie świętości jako „ogólnoludzkiego powołania”, oderwanego od:
– Czynnej nienawiści do herezji (Psalm 118:113)
– Uznania konieczności przynależności do prawdziwego Kościoła do zbawienia (Sobór Florencki)
– Walki z antychrystycznymi strukturami neo-kościoła

Jak przestrzegał Pius XI w Quas primas: „Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw, zburzone zostały fundamenty wszelkiej władzy, gdyż usunięto główną przyczynę, dlaczego jedni mają prawo rozkazywać, drudzy zaś mają obowiązek słuchać”.

Za artykułem:
07 stycznia 2026 | 13:39„Wielki człowiek, który kochał Jezusa”- zmarł katolicki pisarz Russell Shaw   (ekai.pl)
Data artykułu: 07.01.2026

Podziel się tą wiadomością z innymi.