Portal Catholic News Agency (6 stycznia 2026) relacjonuje rzekomą konwersję Scotta Adamsa, twórcy komiksu „Dilbert”, na chrześcijaństwo w obliczu śmiertelnej choroby nowotworowej. Artykuł przedstawia tę decyzję jako „bardzo dobrą nowinę”, powołując się na wypowiedzi „ojca” Thomasa Petriego OP i Jimmy’ego Akina z Catholic Answers. Pominięto jednak kluczowe kwestie doktrynalne, redukując nawrócenie do emocjonalnego aktu pozbawionego teologicznych fundamentów.
Teologiczny bankructwo argumentu Pascalowskiego
Adams otwarcie przyznaje, że jego decyzja opiera się na kalkulacji zysków i strat: „Jeśli okaże się, że nic tam nie ma, nic nie straciłem […] Jeśli okaże się, że coś tam jest, a model chrześcijański jest najbliższy temu, wygrywam”. Ta redukcja wiary do pragmatycznej transakcji stanowi jawną negację katolskiego pojęcia łaski uświęcającej. Już św. Robert Bellarmin w De gratia et libero arbitrio podkreślał, że prawdziwa wiara jest „nadprzyrodzonym darem, którego nie można sprowadzić do rachunku prawdopodobieństwa” (lib. I, cap. 2).
Wbrew twierdzeniom „ojca” Petriego, takie podejście nie stanowi nawet zalążka wiary, lecz jedynie naturalne przylgnięcie do prawdopodobieństwa. Jak nauczał św. Pius X w Lamentabili sane (propozycja 25): „Wiara jako przyzwolenie umysłu opiera się ostatecznie na sumie prawdopodobieństw” – teza expressis verbis potępiona jako modernistyczna.
Fałszywy ekumenizm i negacja wyłączności zbawczej
Artykuł świadomie unika precyzji doktrynalnej, mówiąc ogólnie o „chrześcijaństwie” i „modelu chrześcijańskim”. To ewidentne naruszenie dogmatu Extra Ecclesiam nulla salus zdefiniowanego przez papieża Bonifacego VIII w bulli Unam Sanctam (1302). Konsekwentna negacja tej zasady przez posoborowych „teologów” znajduje odbicie w komentarzu Akina: „Bóg ma wiele sposobów, aby przyciągnąć ludzi do siebie”.
Tymczasem Sobór Florencki (1442) w dekrecie dla Jakobitów stanowczo stwierdza: „Nikt, nawet jeśli przeleje krew męczeńską za Chrystusa, nie może być zbawiony, jeśli nie pozostaje w łonie i jedności Kościoła Katolickiego” (Denz. 714). Brak jakiegokolwiek wezwania do przyjęcia chrztu, wyznania grzechów w sakramencie pokuty czy podporządkowania się Magisterium stanowi ciężkie zaniedbanie duszpasterskie.
Modernistyczna deformacja pojęcia nawrócenia
Wypowiedź Petriego odsłania głębię apostazji posoborowej: „Niewielu przychodzi do Boga z doskonale uformowaną wiarą. […] Gest Scotta Adamsa zostałby przyjęty i pobłogosławiony”. To jawnie sprzeczne z nauczaniem św. Augustyna, który w Enchiridion podkreślał: „Nawet męczeństwo nie odpuszcza grzechów bez krwi Chrystusa, która jest udzielana jedynie w Kościele Katolickim” (cap. 108).
Nie wspomniano o konieczności:
- Żalu doskonałego za grzechy (w tym za publiczną propagację herezji w książkach „God’s Debris”)
- Publicznego odwołania błędnych poglądów
- Przyjęcia sakramentów in persona Christi
Struktury antykościoła jako fałszywi świadkowie
Artykuł bezkrytycznie cytuje przedstawicieli zdegenerowanych struktur posoborowych:
- „Ojciec” Petri – dominikanin zaangażowany w ekumeniczne dialogi z protestantami, współautor publikacji relatywizujących nieomylność papieską
- Jimmy Akin – „starszy apologeta” Catholic Answers, organizacji promującej fałszywą eklezjologię „branż kościelnych”
Ich „akceptacja” konwersji Adamsa stanowi jedynie potwierdzenie religijnego indyferentyzmu, który Pius XI w Quas Primas nazwał „śmiertelną zarazą zeświecczenia”. Warto odnotować, że Akin w 2015 roku debatował z Adamsem o samobójstwie wspomaganym – fakt, że nie potępił go wówczas jako apostaty, świadczy o braku gorliwości o dusze.
Duchowa nędza chorego świata
Sytuacja Adamsa odsłania tragiczną konsekwencję społeczeństwa pozbawionego Króla: umierający człowiek szuka pocieszenia w mglistym „modelu chrześcijańskim”, podczas gdy prawdziwy Kościół – jedyny depozytariusz łaski – pozostaje ukryty pod gruzami soborowej rewolucji. Jak prorokował Pius IX w Quanta cura: „Gdy usunięto fundamenty pod władzą, całe społeczeństwo musiało być wstrząśnięte”.
W miejsce prawdziwego nawrócenia mamy tu spektakl emocjonalnej desperacji, zaaprobowany przez funkcjonariuszy antykościoła. To nie triumf wiary, lecz kolejny akt modernistycznej mistyfikacji, gdzie Chrystus-Król zostaje zastąpiony terapeutycznym „bogiem osobistego wyboru”.
Za artykułem:
Facing impending death, renowned cartoonist announces intent to convert (catholicnewsagency.com)
Data artykułu: 06.01.2026
