Portal LifeSiteNews (7 stycznia 2026) relacjonuje tragiczny przypadek 26-letniego Kiano V., który został poddany eutanazji 30 grudnia 2025 roku w Vancouver przez dr Ellen Wiebe, znaną jako „Doktor Śmierć #2”. Matka ofiary, Margaret Marsilla, ujawniła na Facebooku, że jej syn cierpiał na cukrzycę i związane z nią problemy ze wzrokiem, jednak bezpośrednią podstawą „medycznego wsparcia w umieraniu” (MAiD) miały być rzekome choroby psychiczne. To już drugia próba odebrania życia młodemu mężczyźnie – w 2022 roku interwencja matki i protesty społeczne tymczasowo powstrzymały procedurę zaplanowaną w Toronto.
Naturalistyczna redukcja człowieka do przedmiotu państwowej „opieki”
Kanadyjski system „pomocy medycznej w umieraniu” stanowi kwintesencję modernistycznej apostazji, która – jak trafnie diagnozował Pius XII – „odrzuca wszelki autorytet Boży w życiu publicznym i prywatnym, prowadząc do całkowitego zeświecczenia państwa i społeczeństwa” (encyklika Humani generis). Legalizacja samobójstwa z asystą lekarza w 2016 roku otworzyła drzwi kulturowej zagładzie słabych i cierpiących, sprzecznej z fundamentalną zasadą katolicką: „Życie ludzkie jest święte, ponieważ od samego początku domaga się stwórczego działania Boga” (Katechizm większy św. Piusa X).
„Zatwierdzenie jego śmierci oparto na chorobie psychicznej, mimo że eutanazja z tego powodu jest zakazana do 2027 roku. W jakiś sposób DR ŚMIERĆ #2 znalazła lukę w systemie” – oskarża Marsilla.
Dr Ellen Wiebe, aborterka odpowiedzialna za śmierć setek nienarodzonych dzieci, teraz wykorzystała niejasności prawne do zabicia młodego człowieka. To nieprzypadkowa synergia zabójstwa prenatalnego i porentalnego – obie praktyki wypływają z tego samego naturalistycznego źródła odrzucającego nadprzyrodzony cel człowieka. Jak nauczał papież Pius XI: „Eutanazja prowadzi do zaprzeczenia chwały Bożej i do zafałszowania ludzkiej godności” (przemówienie do lekarzy katolickich, 13 stycznia 1936).
Samobójstwo jako „terapia” – bankructwo współczesnej pseudomedycyny
Eufemizm „pomoc medyczna w umieraniu” to semantyczne oszustwo mające ukryć moralną ohydę samobójstwa. Już w 1943 roku Święte Oficjum przypomniało niezmienne stanowisko Kościoła: „Bezpośrednia współpraca w samobójstwie jest ciężkim grzechem przeciwko Piątemu Przykazaniu” (dekrety z 2 grudnia 1943). Tymczasem kanadyjscy „lekarze” jak Wiebe przekształcili się w „urzędników śmierci”, podczas gdy prawdziwa medycyna zawsze służyła ochronie życia – zgodnie z przysięgą Hipokratesa, którą Kościół konsekrował w swojej nauce społecznej.
„Żadnego współczucia. Żadnej ochrony. Żadnego wysiłku, by ocalić życie, tylko by je zakończyć. To nie jest opieka zdrowotna. To porażka etyki, odpowiedzialności i człowieczeństwa” – podkreśla zrozpaczona matka.
Szczególnie ohydny jest fakt wykorzystania choroby psychicznej jako pretekstu do eliminacji człowieka. Kanon 2350 §2 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 roku wyraźnie stwierdza: „Samobójcom, którzy odbierają sobie życie w pełni świadomie, nie należy przyznawać kościelnego pogrzebu”. Tymczasem państwo kanadyjskie nie tylko przyznaje „prawo” do samozniszczenia, ale aktywnie je promuje wśród osób psychicznie chorych – czyli tych, których zdolność do rozeznania moralnego jest ograniczona.
Milczenie o grzechu i sądzie ostatecznym jako przyczyna kryzysu
Artykuł LifeSiteNews, choć słusznie oburza się na zabójczy system, pomija kluczowy wymiar teologiczny: eutanazja jest ciężkim grzechem wołającym o pomstę do nieba. Brakuje ostrzeżenia, że każdy współuczestnik tego procederu – lekarze, prawodawcy, personel „klinik śmierci” – naraża własną duszę na wieczne potępienie. Jak przypominał św. Alfons Liguori: „Zabójstwo jest grzechem śmiertelnym, który pozbawia łaski uświęcającej i prowadzi do piekła” (Teologia moralna).
Kryzys w Kanadzie jest bezpośrednim owocem odrzucenia społecznego panowania Chrystusa Króla. Gdy w 1925 roku Pius XI ustanowił święto Chrystusa Króla, podkreślił: „Państwa nie mogą odmawiać publicznej czci i posłuszeństwa królującemu Chrystusowi” (encyklika Quas primas). Legalizacja eutanazji to zaś realizacja masonkiego planu opisanego w Syllabuscę błędów Piusa IX: „Wolno odrzucać autorytet Kościoła w dziedzinie prawa i moralności” (błąd 39).
Fałszywe miłosierdzie bez nawrócenia – pułapka współczesnego „humanitaryzmu”
Margaret Marsilla błagała o terapię dla syna, jednak system zaoferował jedynie śmierć. To demoniczne wypaczenie miłosierdzia, które kardynał Pie trafnie opisał: „Współczesny świat chce miłosierdzia bez sprawiedliwości i miłości bez prawdy”. Prawdziwa miłość wymaga głoszenia trudnej prawdy o grzechu śmiertelnym i konieczności nawrócenia – czego zabrakło w przypadku Kiano V.
Konieczne jest przywrócenie autentycznej duchowości wynagradzającej. Jak nauczał św. Pius X: „Gdy grzechy ludzi wołają o pomstę do nieba, najskuteczniejszym remedium jest nabożeństwo do Najświętszego Serca Jezusowego” (encyklika Editae saepe). Tymczasem Kanada, zamiast pokuty, wybiera kult śmierci – co stanowi spełnienie proroctwa fatimskiego o rozprzestrzenianiu się błędów Rosji, choć sam kult fatimski należy odrzucić jako podejrzany i sprzeczny z Tradycją.
Polityczna legitymizacja zabijania jako owoc apostazji narodów
Kanadyjskie ustawodawstwo dopuszczające eutanazję na życzenie potwierdza słowa Leona XIII: „Odrzucenie praw Bożych prowadzi do rozkładu moralnego i upadku państw” (encyklika Libertas praestantissimum). Gdy w 1958 roku umarł ostatni papież Pius XII, rozpoczęła się globalna apostazja zapowiedziana w Ewangelii: „Gdy Syn Człowieczy przyjdzie, czy znajdzie wiarę na ziemi?” (Łk 18,8 Wlg).
Jedynym ratunkiem jest powrót do niezmiennych zasad katolickich. Jak nawoływał św. Augustyn: „Nie może być prawdziwej miłosierdzia bez sprawiedliwości, ani sprawiedliwości bez prawdy” (De civitate Dei). Dopóki Kanada i inne narody nie uznają społecznego panowania Chrystusa Króla, dopóty będą trwać w błędzie zabijania swoich najsłabszych dzieci – zarówno przed narodzeniem, jak i w chwilach kryzysu psychicznego.
Za artykułem:
Infamous euthanasia doctor ends life of young man who was previously saved (lifesitenews.com)
Data artykułu: 07.01.2026
