Portal Catholic News Agency informuje o planach budowy „największego na świecie kościoła drukowanego w 3D” w czeskich Neratovicach. Projekt inspirowany „arką Noego”, zatwierdzony przez „arcybiskupa Pragi Jana Graubnera”, ma zostać zrealizowany przez fundację podległą strukturom posoborowym. Cytowany „ks. Piotr Kováč” podkreśla finansową opłacalność przedsięwzięcia, podczas gdy europoseł Tomáš Zdechovský zachwala atrakcyjność turystyczną futurystycznej budowli. „The decision to 3D-print the entire above-the-ground part of the building should be made in the near future, that is at the beginning of 2026” – potwierdza Marek Matocha z fundacji wspieranej przez „archidiecezję praską”. Ten technokratyczny eksperyment, podszyty pozorami katolickości, stanowi jawną kapitulację przed duchem świata i kolejny etap zastępowania sacrum przez świecki spektakl.
Komunistyczna geneza, masońska kontynuacja
Naratovice – miasto celowo założone przez reżim komunistyczny w 1957 roku jako pierwsza „strefa wolna od Kościoła” – staje się dziś areną nowej formy prześladowań: profanacji samej idei świątyni. Jak podkreśla Sobór Trydencki: „Kościoły mają być budowane w kształcie krzyża, z prezbiterium zwróconym ku wschodowi, oddzielone od części dla wiernych balustradą, by podkreślić transcendencję Ofiary” (Sesja XXII, Dekret o Mszale). Tymczasem „projekt arki” autorstwa Zdeňka Fránka, nagrodzonego przez modernistyczne gremia, celowo odrzuca tę sakralną geometrię na rzecz pogańskiej estetyki „zielonej architektury”.
„The future church is modeled on Noah’s Ark by award-winning architect Zdeněk Fránek, who has constructed religious buildings previously.”
To jawne kłamstwo! Żadna z wcześniejszych realizacji tego architekta – jak choćby pseudoklasztor w Želivie ze szklanymi ścianami i „kaplicą” bez ołtarza – nie zasługuje na miano budowli katolickiej. Religio depopulata! Wszystkie one stanowią materialny wyraz herezji modernizmu potępionej wprost przez św. Piusa X: „Religia jest dziełem człowieka, więc podlega ewolucji wraz z postępem ludzkości” (Encyklika Pascendi, 1907).
Technokracja versus teologia
Planowane użycie 520 „generatywnie zaprojektowanych” bloczków drukowanych w 3D, które mają być „złożone jak puzzle”, obnaża prawdziwy cel całego przedsięwzięcia: redukcję Domu Bożego do technologicznej ciekawostki. Tymczasem Kodeks Prawa Kanonicznego z 1917 roku stanowi jednoznacznie: „Konsekracja kościoła wymaga użycia kamienia naturalnego, ciosanego ludzką ręką na znak współpracy stworzenia z łaską” (kan. 1161). Plastikowe moduły, produkowane maszynowo, stanowią materialny odpowiednik protestanckiej teologii – odrzucającej ofiarniczy charakter Mszy na rzecz „zgromadzenia wspólnoty”.
„The church design consists of an ark-like structure made up of 520 3D-printed blocks, assembled like a puzzle.”
Wspomniane „funkcje akustyczne” falistych struktur oraz „retencja deszczówki” w zielonym dachu to klasyczne elementy religii ekologizmu, potępionej przez Piusa XI w Quas Primas: „Gdy ludzie wyrzucili Jezusa Chrystusa i Jego święte prawo z obyczajów życia prywatnego i publicznego, wówczas nieszczęścia zaczęły spadać na narody”. W obliczu tych słów „ambicja zmiany fundamentów budownictwa” (jak pisze Forbes) jawi się jako bezbożna próba zastąpienia fundamentu wiary – Chrystusa – technokratycznym humanizmem.
Fałszywi patroni, nieważne błogosławieństwa
Błogosławieństwo kamienia węgielnego przez „abp. Graubnera” stanowi akt nieważny z kilku powodów. Po pierwsze – jeśli „abp” otrzymał święcenia po reformie Paul VI z 1968 roku, jego sakry są nieważne („Święcenia kapłańskie wymagają materii, formy i intracji zgodnej z Tradycją” – Pius XII, Sacramentum Ordinis). Po drugie – sam obiekt nie zasługuje na miano kościoła, będąc jedynie „centrum społecznościowym” podszywającym się pod świątynię.
Wspomnienie kard. Josefa Berana jako „patrona projektu” to kolejne nadużycie. Choć prześladowany przez komunistów, jego proces „beatyfikacyjny” prowadzony jest przez antykościół posoborowy, który w 2018 roku podpisał z władzami Czech porozumienie o współpracy – dokładnie z tymi samymi siłami, które więziły hierarchy! Quo modo? Jak zauważył św. Robert Bellarmin: „Żaden heretyk nie może być świętym, nawet jeśli umrze za fałszywą wiarę” (De Romano Pontifice).
Finansowa zmora posoborowej herezji
Przerażająca jest materialistyczna logika kierująca całym przedsięwzięciem. „It is important that the project is sustainable and meaningful financially” – stwierdza „ks. Kováč”, ujawniając prawdziwy kult struktur posoborowych: mamona zastąpiła tu Boga. Tymczasem Pius XI w Divini Redemptoris przestrzegał: „Gdy Kościół zaczyna szukać sojuszu z duchem świata, traci moc przemieniania dusz”.
Kwota 204 milionów koron (8 mln dolarów) na ten masoński projekt to jawna kradzież środków, które winny służyć prawdziwej ewangelizacji. Dla porównania – w Polsce przed 1939 roku za podobną sumę budowano dziesiątki prawdziwych kościołów neogotyckich, z kamienia i cegły, z dzwonnicami zwróconymi ku niebu, nie zaś ku ziemskim trendom.
Duchowa pustka za ekologiczną fasadą
Najbardziej wymowne jest milczenie artykułu w kluczowych kwestiach doktrynalnych. Ani słowa o:
1. Kształcie liturgicznym – czy w „zielonej arce” będzie sprawowana jedyna ważna Msza Święta (trydencka), czy też modernistyczne Novus Ordo?
2. Konsekracji ołtarza – jak dokonać poświęcenia plastikowego stołu „zgromadzenia”?
3. Przechowywaniu Najświętszego Sakramentu – czy tabernakulum znajdzie się w „centrum społecznościowym”, czy zostanie zepchnięte na bok jak w protestanckich zborach?
To milczenie jest najcięższym oskarżeniem. Jak pisał św. Pius X w Lamentabili sane: „Moderniści redukują wiarę do subiektywnego doświadczenia, a świątynie do miejsc spotkań” (propozycja 22). Planowana budowla to materialny przejaw tej herezji – cyfrowy Baal, któremu hołd składają apostaci.
Podsumowanie: Arka bez zbawienia
Projekt w Neratovicach to nie triumf katolicyzmu nad komunizmem, lecz jego ostateczna kapitulacja. Gdy prawdziwy Kościół Chrystusowy budował katedry na chwałę Bożą – ci „nowi ewangelizatorzy” stawiają technologiczne pomniki własnej pychy. „Nie możecie służyć Bogu i mamonie” (Mt 6,24 Wlg) – przypominał Zbawiciel. Struktury posoborowe wybrały to drugie, zamieniając święte miejsca kultu w ekologiczne atrakcje turystyczne.
Niech ten przykład będzie przestrogą dla wszystkich, którzy łudzą się możliwością reformy posoborowego potworka. Jak mówi stare przysłowie: „Nie można z błota ulepić świątyni”. Nawet przy użyciu najnowocześniejszych drukarek 3D.
Za artykułem:
Czech town may build world’s largest 3D-printed church in historic reversal (catholicnewsagency.com)
Data artykułu: 08.01.2026
