Szkocka ustawa o „strefach buforowych” jako akt prześladowania sumień
Portal Catholic News Agency (7 stycznia 2026) informuje, że „biskupi” Szkocji potępili ustawę Abortion Services (Safe Access Zones) Act 2024, tworzącą tzw. strefy buforowe w promieniu 200 metrów od placówek aborcyjnych. W oświadczeniu z 6 stycznia hierarchowie stwierdzili, że prawo „ogranicza wolność słowa, ekspresji i religii w sposób, który powinien niepokoić nas wszystkich”.
„W strefach buforowych każde zachowanie uznane za »wpływające« na decyzję o aborcji może zostać uznane za przestępstwo” – czytamy w komunikacie. „Kościół katolicki nie pochwala nękania lub zastraszania, ale to nie był cel tego prawa”.
Totalitarne zapisy przeciwko prawdzie
Szkocki rząd jawnie wskazuje, że za „przestępstwo” mogą zostać uznane: „ciche czuwania”, „rozdawanie ulotek”, „kazania religijne” czy „podejście do kogoś w celu przekonania, by nie korzystał z usług aborcyjnych”. Zakazano zatem nie tylko aktów przemocy – których nigdy nie dopuszczali się obrońcy życia – lecz samej obecności i głoszenia prawdy moralnej. Jak słusznie zauważają „biskupi”, ustawa może karać nawet „osobę stojącą samotnie w strefie buforowej bez żadnej widocznej ekspresji protestu”, jeśli uznano by, że „prowadzi cichą modlitwę zainspirowaną pro-life”.
Szczególnie niepokojący jest zasięg legislacyjnego terroru. Przepisy obejmują nawet prywatne mieszkania w wyznaczonych strefach. Jak przyznała Gillian Mackay ze Szkockiej Partii Zielonych: „Plakat pro-life w oknie, podsłuchana rozmowa, modlitwa przy oknie – wszystko to może w zasadzie podlegać sankcjom karnym”. Na pytanie, czy modlitwa we własnym domu może stanowić przestępstwo, Mackay cynicznie odpowiedziała: „To zależy od tego, kto przechodzi obok okna”.
Kryzys legitymizacji posoborowych „pasterzy”
Choć należy docenić stanowczy sprzeciw wobec tego prawa, sam fakt, że oświadczenie pochodzi od konferencji „biskupów” posoborowej struktury, budzi głęboki dysonans. Ci sami hierarchowie przez dziesięciolecia aktywnie uczestniczyli w demontażu katolickiej tożsamości, promując ekumeniczne kompromisy, relatywizując moralne zło aborcji w praktyce duszpasterskiej i akceptując antyliturgiczną rewolucję posoborową.
Warto przypomnieć niezmienne nauczanie Leona XIII: „Władza świecka nie ma prawa wkraczać w sferę rzeczy świętych (…). Jej rolą jest wspierać Kościół, a nie panować nad nim” (Immortale Dei, 1885). Tymczasem współcześni „pasterze” przez dekady legitymizowali socjaldemokratyczne reżimy, które dziś jawnie prześladują katolików. Jak zauważył św. Pius X: „Władze świeckie zapomniały, że ich moc pochodzi od Boga; stały się narzędziem w rękach nieprzyjaciół Kościoła”.
Aborcja jako „ofiarowanie Molochowi”
Ustawa szkocka uderza w samo sedno katolickiego obowiązku. „Kto bowiem stał na właściwym posterunku, a krwi nie przelał, i kto nie upomniał się o niesprawiedliwie skrzywdzonego, tego krew z jego ręki zażądam” (Ez 33,6-8 Wlg). Prawo naturalne i dogmatyczna konstytucja Pastor Aeternus Soboru Watykańskiego I uczy, że państwo nie ma kompetencji ograniczać głoszenia prawdy objawionej, zwłaszcza w kwestii tak fundamentalnej jak świętość życia.
Jak trafnie komentuje oświadczenie: „Ustawa rzekomo zaprojektowana, by chronić wybór, ryzykuje osiągnięcie przeciwnych skutków – eliminując jedną stronę rozmowy i jeden zestaw wyborów w ogóle”. To klasyczny przykład demokratycznego totalitaryzmu, gdzie pod płaszczykiem „ochrony praw” eliminuje się niewygodną prawdę. Już Pius IX w Quanta cura (1864) potępiał „oszukańczą teorię”, jakoby „wolność sumienia i wyznań jest prawem każdego człowieka”.
Epifanijna rzeczywistość: Dziecię w żłobie kontra dzieciobójstwo
„Biskupi” słusznie wskazują na wymowę okresu Bożego Narodzenia: „Patrząc na Dziecię w żłobie tego Bożego Narodzenia i Objawienia Pańskiego, przypominamy sobie, że dzieci nie mają własnego głosu. Hańbą jest, że państwo ograniczyło teraz głosy zwykłych obywateli, którzy w ich imieniu przemawiają”. To echo słów Piusa XI w Quas primas (1925): „Narody nie zaznają prawdziwego pokoju, dopóki nie uznają panowania naszego Zbawiciela”.
Niestety, samo odwołanie do „wolności sumienia” pozostaje niewystarczające. Jak uczył św. Paweł: „Gdzie jest duch Pański, tam wolność” (2 Kor 3,17 Wlg). Prawdziwa wolność istnieje tylko w Chrystusie Królu, nie zaś w liberalnej tolerancji dla zła. Szkockie prawo potwierdza proroctwo Piusa IX z Syllabusa: „Państwo jako źródło wszelkich praw posiada uprawnienia nieograniczone żadnymi granicami” (błąd 39).
Męczeństwo jako jedyna droga
Przykład 74-letniej Rose Docherty aresztowanej za trzymanie tabliczki „Przymus jest przestępstwem; jestem tu, by rozmawiać, tylko jeśli chcesz” pokazuje nową rzeczywistość. Wierni katolicy w Szkocji stają przed wyborem: apostazja lub męczeństwo. Jak pisał kard. Alfredo Ottaviani: „Gdy prawa Boże są deptane, obowiązkiem katolika jest nieposłuszeństwo”.
W świetle niezmiennej doktryny Kościoła należy stanowczo podkreślić: każda ustawa zezwalająca na dzieciobójstwo prenatalne jest ex opere operato nieważna, gdyż sprzeciwia się prawu naturalnemu wpisanemu przez Boga w serce człowieka (Rz 2,14-15). Tym samym „strefy buforowe” są jedynie fasadowym usankcjonowaniem współczesnego kultu Molocha.
Kończąc, warto przywołać słowa Piusa XI z Divini Redemptoris: „Żaden katolik nie może przestrzegać praw sprzecznych z prawem naturalnym i Bożym”. Szkocka ustawa potwierdza tylko, że walka z cywilizacją śmierci wymaga nie kompromisów, lecz heroicznego świadectwa aż do przelania krwi.
Za artykułem:
Scottish bishops denounce ‘buffer zone’ law (catholicnewsagency.com)
Data artykułu: 07.01.2026
