„Dzień Judaizmu”: zdrada misji Kościoła pod płaszczem dialogu
Portal Heschel Center News (9 stycznia 2026) relacjonuje przygotowania do XXIX „Dnia Judaizmu w Kościele katolickim” w Polsce. Centralne obchody zaplanowano w Płocku pod hasłem „Twój lud, będzie moim ludem, a Twój Bóg – moim Bogiem” (Rdz 1,16), z aktywnym udziałem przedstawicieli religii mojżeszowej. Kard. Grzegorz Ryś, „metropolita krakowski”, określił judaizm jako „żywym korzeniem” chrześcijaństwa, zapowiadając jednocześnie list „Konferencji Episkopatu Polski” oraz wizyty „biskupów” w synagogach.
Teologiczna zdrada podstaw misji Kościoła
Centralnym punktem kontestacji jest heretyckie stwierdzenie kard. Rysia: „judaizm pozostaje dla nas korzeniem”, które stanowi jawne odrzucenie nauki o supersessio – zastąpieniu Przymierza Synajskiego Nowym i Wiecznym Przymierzem we Krwi Chrystusa. Św. Augustyn w De Civitate Dei wyjaśniał: „Stary Testament został odsunięty przez Nowy, jak cień przez światłość” (XVIII, 46). Pius XII w encyklice Mystici Corporis (1943) potwierdził, że odrzucenie Chrystusa przez Żydów sprawiło, iż „ciało Synagogi pozbawione zostało swej duszy” (n. 29).
Księga Rut pokazuje, „jak Pan Bóg widzi swój lud i jak czyni go otwartym na tych, których my byśmy chcieli widzieć poza jego granicami”
Ten fragment wypowiedzi kardynała demaskuje kluczowy błąd: utożsamienie biblijnego Izraela ze współczesną religią mojżeszową, która – jak uczył Leon XIII w Caritatis studium (1898) – jest „zwłokami martwej wiary pozbawionej duszy Chrystusowej”. Kościół jest prawdziwym Izraelem duchowym (Gal 6,16), zaś współczesny judaizm rabiniczny stanowi jego karykaturalne zaprzeczenie.
Bluźniercza synkreza w miejscu świętym
Najcięższą obrazą Bożej Majestatu jest planowane „komentowanie Słowa Bożego” przez rabina Boaza Pasha w katedrze płockiej. Kanon 1258 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r. zabrania communicatio in sacris z heretykami i niewiernymi pod karą ekskomuniki. Pius XI w Quas Primas (1925) przypomniał: „Chrystus panuje nad nami nie tylko prawem natury Swojej, lecz także i prawem, które nabył sobie przez odkupienie nasze”.
Uczestnictwo „duchownych” w modlitwie z rabinem Michaelem Schudrichem stanowi jawne złamanie przykazania „Nie będziesz miał bogów cudzych przede Mną” (Wj 20,3). Św. Robert Bellarmin w De Romano Pontifice przestrzegał: „Ktokolwiek dopuszcza publiczny kult fałszywych bogów, staje się współodpowiedzialny za bałwochwalstwo” (III, 9).
Systemowa apostazja pod płaszczem „dialogu”
Zapowiedź listu „KEP” oraz wizyt „biskupów” w synagogach kontynuuje rewolucję zapoczątkowaną przez antypapieża Jana XXIII. Tymczasem św. Pius X w Lamentabili sane exitu (1907) potępił tezę, jakoby „dogmaty miały być dostosowywane do zmieniających się czasów” (propozycja 22). Pius IX w Syllabusie błędów (1864) ekskomunikował tych, którzy twierdzą, że „Kościół powinien się pogodzić z postępem, liberalizmem i współczesną cywilizacją” (błąd 80).
Organizowanie „Dnia Islamu” (26 stycznia w Poznaniu) dowodzi, że struktury posoborowe realizują program religijnego synkretyzmu, sprzecznego z niezmiennym nauczaniem Kościoła. Leon XIII w Humanum genus (1884) wykazał, że „masoneria dąży do zastąpienia Królestwa Chrystusowego religią naturalną” – właśnie poprzez takie „dni” i „modlitwy”.
Milczenie o nawróceniu jako zdrada Ewangelii
Cała narracja „Dnia Judaizmu” pomija fundamentalny obowiązek głoszenia Żydom Ewangelii (Rz 1,16). Św. Paweł w Liście do Rzymian (11,23) wyraźnie nauczał: „I oni, jeżeli nie pozostaną w niedowiarstwie, zostaną wszczepieni”. Tymczasem kard. Ryś nie wspomina ani słowem o konieczności nawrócenia, co stanowi zdradę misji apostolskiej. Pius XI w Mortalium animos (1928) ostrzegał: „Rezygnacja z głoszenia jedynej prawdy zbawczej jest najcięższym grzechem przeciw miłości”.
Przytoczenie Księgi Rut jako podstawy dialogu jest nadużyciem egzegetycznym. Święty Hieronim w komentarzu do tej księgi podkreślał, że Rut „przyjęła wiarę w prawdziwego Boga, porzucając moabskie bałwochwalstwo” – analogia do konieczności porzucenia judaizmu przez Żydów.
Upadek doktryny i kultu
Organizacja „liturgii słowa” z udziałem rabina w świątyni katolickiej stanowi bezprecedensowe zbezczeszczenie miejsca poświęconego Najświętszej Ofierze. Kodeks prawa kanonicznego z 1917 r. (kan. 1166) definiuje profanację jako „zbezczeszczenie miejsca świętego przez akt kultu fałszywej religii”. Tymczasem struktury posoborowe systematycznie niszczą świętość kościołów, wprowadzając do nich praktyki bałwochwalcze.
Zapowiedź „Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan” oraz „Dnia Islamu” ukazuje programową apostazję, w której „ohyda spustoszenia” (Mt 24,15) zajęła miejsce prawdziwego Kościoła. W obliczu tej klęski jedyną odpowiedzią wiernych pozostaje powrót do niezmiennej doktryny, odrzucenie posoborowych innowacji oraz modlitwa o nawrócenie odstępców.
Za artykułem:
„Judaizm pozostaje korzeniem”. Zbliża się XXIX Dzień Judaizmu w Kościele katolickim (vaticannews.va)
Data artykułu: 09.01.2026
