Portal eKAI (9 stycznia 2026) relacjonuje podpisanie przez hiszpański rząd, Konferencję Episkopatu Hiszpanii i Konferencję Zakonów porozumienia ws. odszkodowań dla ofiar nadużyć seksualnych. Ten bezprecedensowy akt kapitulacji przed świeckim prawem ujawnia całkowite zerwanie posoborowych struktur z kanoniczną tożsamością Kościoła katolickiego.
„Celem jest, aby prawda i sprawiedliwość zabłysły dla ofiar” – deklaruje cytowany artykuł.
Teologiczny bankructwo neo-kościoła
Podpisane porozumienie stanowi jawne pogwałcenie zasady libertas Ecclesiae (wolność Kościoła), której Pius IX w Syllabusie błędów (1864) poświęcił kanony 19-24. Żadna władza świecka nie ma kompetencji do ingerencji w wewnętrzne sprawy Kościoła, zwłaszcza w kwestii zadośćuczynienia za grzechy jego członków. Jak nauczał Leon XIII w Immortale Dei: „Kościół jest tajemnicą wiary, a nie przedmiotem politycznych targów”.
Fakt, że „biskup” Argüello uznał świecką instytucję (Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich) za arbitra w kościelnych sprawach, dowodzi całkowitego zatracenia pojęcia sakralnej natury Kościoła. Kan. 188.4 Kodeksu Prawa Kanonicznego (1917) wyraźnie stanowi, że duchowny publicznie odstępujący od wiary ipso facto traci urząd – tu zaś mamy do czynienia z instytucjonalną apostazją.
Naturalistyczne fałszerstwo sprawiedliwości
W całym dokumencie brak jakiejkolwiek wzmianki o:
- Grzechu śmiertelnym i konieczności sakramentalnej pokuty
- Wiecznych konsekwencjach świętokradztwa
- Obowiązku naprawy przede wszystkim wobec Boga
- Karcącej funkcji władzy kościelnej (kan. 2219 KPK 1917)
Zamiast tego proponuje się czysto materialne zadośćuczynienie, wręcz zachęcające do dalszego szantażu wobec Kościoła poprzez zwolnienie podatkowe od odszkodowań. Jak ostrzegał Pius XI w Quas Primas: „Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw, zburzone zostały fundamenty władzy”.
„Uzgodniony system uznania i reparacji będzie opierał się na kryteriach technicznych Biura Rzecznika Praw Obywatelskich”
To zdanie obnaża całkowite podporządkowanie się masońskiej koncepcji praw człowieka, sprzecznej z katolicką nauką o prawach Boga jako fundamentie wszelkiego ładu. Św. Pius X w Pascendi potępił takie mieszanie porządku nadprzyrodzonego z naturalistycznym jako „ohydny produkt modernizmu”.
Schizmatycka pseudo-prawość
Twierdzenie „ojca” Díaza Sariago, jakoby Kościół był „jedyną instytucją w kraju, która bierze odpowiedzialność za tego rodzaju przestępstwa”, to czysty fałsz. Prawdziwy Kościół katolicki nigdy nie uznaje przedawnienia dla grzechów przeciw VI przykazaniu, traktując je jako crimina pessima (najgorsze zbrodnie) podległe kanonicznym sankcjom nawet po śmierci sprawcy (kan. 5 §2 KPK 1917).
Tymczasem „Komisja PRIVA” działa jako organ czysto świecki, wręcz unieważniając jurysdykcję biskupią poprzez powoływanie komisji mieszanych ze świeckimi. To jawna zdrada zasady libertas Ecclesiae, o której Pius IX w Syllabusie pisał: „Kościół nie może być poddany władzy świeckiej w wykonywaniu swego posłannictwa” (potępienie błędu 20).
Duchowy sabotaż
Podane dane o „wypłaconych dwóch milionach euro” dla „ponad stu ofiar” ukazują materialistyczne wypaczenie pojęcia zadośćuczynienia. Prawdziwy Kościół oferuje przede wszystkim:
- Pokutę i modlitwę wynagradzającą
- Ofiarę Mszy Świętej w intencji pokrzywdzonych
- Wieczyste modlitwy zakonów kontemplacyjnych
- Kanoniczne procesy karne wobec żyjących sprawców
Milczenie na temat tych środków łaski świadczy, że hiszpańskie struktury posoborowe straciły wiarę w nadprzyrodzoną moc sakramentów, co Lamentabili sane potępiło jako błąd modernizmu (propozycja 25).
Antykatolicka rewolucja w działaniu
Całe porozumienie stanowi realizację masonkiego planu opisanego w „Fałszywych objawieniach fatimskich”:
„Strategia dezinformacji: Etap 3 (1958-2000): Przejęcie narracji przez modernistów, ukrycie III Tajemnicy, ekumeniczna reinterpretacja”
Przyjęcie świeckich kryteriów „sprawiedliwości” przy jednoczesnym odrzuceniu kanonicznych procedur to klasyczny przykład „hermeneutyki zerwania”, gdzie pozory ciągłości maskują rewolucyjne przekształcenia. Jak ostrzegała bulla Piusa IV Cum ex Apostolatus Officio: „Każdy akt władzy heretyckiego hierarchy jest z natury nieważny”.
Ku prawdziwemu zadośćuczynieniu
Jedyną drogą naprawy tej sytuacji jest:
- Publiczne odrzucenie porozumienia jako sprzecznego z prawem Bożym
- Przywrot jurysdykcji biskupiej w sprawach kanonicznych
- Utworzenie trybunałów penitencjarnych dla rozliczenia nadużyć
- Wprowadzenie sakramentalnej pokuty jako warunku zadośćuczynienia
Dopóki struktury posoborowe trwają w tej zdradzie, katolicy w Hiszpanii powinni masowo wystąpić z neo-kościoła, szukając prawowitych pasterzy strzegących niezmiennej doktryny. Jak pisał św. Robert Bellarmin: „Lepiej być owcem bez pasterza, niż mieć wilka w mitrze”.
Za artykułem:
09 stycznia 2026 | 04:00„Aby zajaśniała prawda i sprawiedliwość”. Kościół i rząd w Hiszpanii wspólnie dla ofiar wykorzystywania seksualnego (ekai.pl)
Data artykułu: 09.01.2026
