Jerozolimskie wezwanie do pielgrzymowania jako narzędzie relatywizmu
Portal eKAI (9 stycznia 2026) relacjonuje apel „o. Francesco Ielpo”, kustosza Ziemi Świętej, nawołujący do wznowienia pielgrzymek jako remedium na „wyludnianie” lokalnych chrześcijan i źródło nadziei. W komentowanym tekście podkreśla się potrzebę „nie opowiadania się po żadnej stronie” konfliktu izraelsko-palestyńskiego oraz walki z rzekomym „antysemityzmem” wynikającym z „decyzji politycznych”.
Ekonomiczne spłycenie idei pielgrzymki
„Pielgrzymowanie bowiem stanowi jedno z głównych źródeł utrzymania ekonomicznego, przede wszystkim, choć nie wyłącznie, dla lokalnej wspólnoty chrześcijańskiej”
– stwierdza „o. Ielpo”. To jawna redukcja świętej instytucji pielgrzymki do poziomu turystyki religijnej służącej przetrwaniu materialnemu. Jak nauczał Pius XI w encyklice Quas primas: „Królestwo naszego Odkupiciela obejmuje wszystkich ludzi […] nie można skuteczniej przyczynić się do odnowienia i utrwalenia pokoju, jak przywracając panowanie naszego Pana”. Prawdziwa pielgrzymka ma prowadzić do metanoia – całkowitego nawrócenia ku Królestwu Chrystusowemu, nie zaś stanowić narzędzie utrzymania społeczności.
Relatywistyczne „nieopowiadanie się”
Franciszkanin twierdzi, że pielgrzymi powinni „nie opowiadać się po żadnej stronie”, co rzekomo nie oznacza neutralności, lecz „unikanie polaryzacji”. To klasyczny przykład modernistycznego relatywizmu moralnego. Kościół zawsze nauczał, że pokój jest owocem sprawiedliwości (Iz 32,17 Wlg). Św. Augustyn w De Civitate Dei wyjaśniał: „Gdzie nie ma sprawiedliwości, tam nie może być prawdziwego pokoju”. Sugerowanie, by nie piętnować niesprawiedliwości wobec Palestyńczyków w imię „budowania zaufania”, stanowi zdradę ewangelicznego nakazu „mówienia prawdy w miłości” (Ef 4,15 Wlg).
Fałszywa narracja o „antysemityzmie”
Szczególnie niepokojące jest stwierdzenie: „Nie możemy zaakceptować narastania antysemityzmu z powodu decyzji politycznych”. Próba utożsamienia słusznej krytyki polityki Izraela z grzechem nienawiści rasowej stanowi chwyt propagandowy. Pius X w liście do Association France-Israël (1910) przestrzegał przed mieszaniem porządku religijnego i politycznego: „Żydzi nie uznają naszego Pana, dlatego nie możemy uznać żydowskiego narodu”. Tymczasem „o. Ielpo” przedstawia muzułmańskich uczniów odmawiających współpracy z żydowskim nauczycielem jako przejaw antysemityzmu – podczas gdy jest to naturalna reakcja na trwającą okupację.
Ekumeniczne wypaczenie pielgrzymki
Propozycja skupienia pielgrzymek na „spotkaniu z lokalną wspólnotą chrześcijańską” zamiast odwiedzaniu miejsc świętych odsłania prawdziwy cel: zastąpienie katolickiej pobożności dialogiem międzyreligijnym. Pius XI w Mortalium animos przestrzegał: „Katolikom nie wolno w żaden sposób popierać tych usiłowań, które podstępnie prowadzą do synkretyzmu religijnego”. Tymczasem franciszkanie z Kustodii od lat praktykują działania graniczące z herezją – od wspólnych modlitw z rabinami po usuwanie krucyfiksów w imię „wzajemnego szacunku”.
Zanik perspektywy nadprzyrodzonej
W całym tekście brak jakiejkolwiek wzmianki o potrzebie nawracania Żydów i muzułmanów, wynagradzającej adoracji czy ofiarowywania pielgrzymek za grzeszników. To typowo modernistyczne spłaszczenie religii do poziomu humanitarnego aktywizmu. Św. Pius X w Pascendi Dominici gregis demaskował takich działaczy: „Moderniści […] religię pojmują jako pewien rodzaj wylania się uczucia”. Prawdziwa pielgrzymka do Ziemi Świętej powinna prowadzić do głębszego zrozumienia Mysterium Iniquitatis i nieodzowności królowania Chrystusa nad narodami.
Za artykułem:
09 stycznia 2026 | 09:24Apel z Jerozolimy: Pielgrzymujcie do Ziemi Świętej (ekai.pl)
Data artykułu: 09.01.2026
