Portal eKAI (9 stycznia 2026) informuje o przygotowaniach do centralnych obchodów XXIX Dnia Judaizmu w Płocku pod hasłem „Twój lud będzie moim ludem, a twój Bóg – moim Bogiem” (Rt 1,16). W briefingu prasowym „biskup” Szymon Stułkowski podkreślił, że wydarzenie ma stanowić refleksję nad „wspólnym dziedzictwem” chrześcijan i Żydów, modlitwę za ofiary Szoah oraz wołanie o pokój. Program obejmuje m.in. modlitwę kard. Grzegorza Rysia i rabina Michaela Schudricha w Muzeum Żydów Mazowieckich, „spacer wspomnień” śladami płockich Żydów z udziałem młodzieży, debatę chrześcijańsko-żydowską w Opactwie Pobenedyktyńskim oraz nabożeństwo słowa Bożego w katedrze z czytaniami po hebrajsku. Organizatorzy zapowiadają dwie wystawy: „Byli sąsiadami” w katedrze i „Płockie judaica” w Muzeum Diecezjalnym, mające ukazywać żydowskie dziedzictwo miasta.
Bluźniercza równość kultów: herezja dwóch ludów Bożych
„Płock jest miastem, w którym Żydzi żyli od XI wieku, współtworząc jego historię aż do tragicznego czasu II wojny światowej” – deklaruje „biskup” Stułkowski, świadomie mieszając pojęcia historycznego współistnienia z teologiczną równością. Tym samym neguje dogmatyczną prawdę wyrażoną w bulli Unam Sanctam Bonifacego VIII: „Poza Kościołem nie ma zbawienia ani odpuszczenia grzechów”. Komentowane wydarzenie, fundując się na relatywistycznym haśle z Księgi Rut, dokonuje bezprecedensowej zdrady eklezjologicznej – podnosi judaistyczną społeczność do rangi ludu Bożego równorzędnego z Kościołem Katolickim.
Dzień Judaizmu wyrósł z potrzeby poprzedzenia Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan refleksją nad korzeniami chrześcijaństwa
To kłamliwe uzasadnienie demaskuje modernistyczny zamach na naturę Kościoła. Refleksja nad korzeniami chrześcijaństwa w rozumieniu katolickim oznacza wyłącznie studiowanie Starego Testamentu jako przygotowania do Ewangelii (Św. Augustyn, De Civitate Dei), nie zaś dialog z religią odrzucającą Chrystusa. Pius XI w encyklice Quas Primas stanowczo przypomina: „Panowanie Jego mianowicie nie rozciąga się tylko na same narody katolickie lub na tych jedynie, którzy przez przyjęcie chrztu według prawa do Kościoła należą […] lecz panowanie Jego obejmuje także wszystkich niechrześcijan, tak, iż najprawdziwiej cały ród ludzki podlega władzy Jezusa Chrystusa”. Tymczasem płockie obchody, stawiając obok siebie modlitwę katolicką i kadisz rabinacki, praktykują bałwochwalczą równoległość kultów.
Kryptotalmudyzm w liturgii: profanacja świątyni katolickiej
Najcięższą obrazą Majestatu Bożego staje się zaplanowane „nabożeństwo słowa Bożego” w płockiej katedrze z udziałem rabina Boaza Pasha i „kardynała” Rysia. Wprowadzenie czytania Pisma Świętego w języku hebrajskim – narzucanym przez środowiska żydowskie jako „jedynie autentyczny” – stanowi jawną kapitulację przed talmudyczną negacją Septuaginty i Wulgaty. Święte Oficjum w dekrecie z 1757 roku potępiło podobne praktyki jako „niebezpieczne i sprzyjające indyferentyzmowi”. Tymczasem „duchowni” posoborowi, ignorując nauczanie Piusa VI (Auctorem fidei), dopuszczają do profanacji przestrzeni sakralnej przez przedstawicieli religii formalnie wyklętej w modlitwie Wielkopiątkowej („pro perfidis Iudaeis”).
Rewizjonizm historyczny: judaizacja pamięci katolickiego miasta
Organizatorzy bezwstydnie fałszują historię Płocka, kreując narrację o rzekomej „jednej trzeciej” żydowskiej populacji miasta przed wojną. Pomijają przy tym fakt, że statystyki demograficzne z lat 30. XX wieku jasno wskazują, iż ludność żydowska nie przekraczała 23% – co i tak było skutkiem masowej migracji z Rosji po 1862 roku. Wystawa „Płockie judaica” w Muzeum Diecezjalnym to kuriozalny przykład historycznego samobiczowania, gdzie instytucja powołana do krzewienia katolickiego dziedzictwa służy gloryfikacji religii odrzucającej Chrystusa.
Młodzież jako zakładnicy apostazji
Szokuje instrumentalne wykorzystanie dzieci i młodzieży w „spacerze wspomnień” po żydowskich dzielnicach. Ks. Włodzimierz Piętka cynicznie przyznaje: „To właśnie młodzi są głównymi adresatami Dnia Judaizmu […] jeśli przyjrzą się historii, mogą uniknąć błędów z przeszłości”. W rzeczywistości chodzi o indoktrynację w duchu Nostra Aetate, by wyrwać młode pokolenie z katolickiej tożsamości. Już w 1928 roku Pius XI w Mortalium animos ostrzegał: „Nie wolno […] katolikom brać udziału w zebraniach niekatolickich, których celem jest dążenie do zjednoczenia wszystkich wyznań w jakiejś jednej przykrojonej do nich wszystkich postaci chrześcijaństwa”. Tymczasem płoccy katecheci prowadzą uczniów na modlitewne spotkania z rabinami – co stanowi jawne naruszenie kanonu 1374 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 roku.
Teologia zastępstwa: antychrześcijańska prowokacja
Centralnym punktem obchodów ma być debata wokół obrazu Matejki „Przyjęcie Żydów roku pańskiego 1096”, ukazującego schronienie wyznawców judaizmu przez biskupem płockim Aleksandrem. Zabieg ten służy przemyceniu tezy o „wiecznym przeznaczeniu Izraela” – herezji potępionej przez Święte Oficjum w 1948 roku. Tymczasem Pismo Święte wyraźnie naucza: „Albowiem nie wszyscy ci, którzy pochodzą z Izraela, są Izraelem” (Rz 9,6). Kościół Katolicki jest prawdziwym Izraelem (Św. Cyprian, De unitate Ecclesiae), zaś fizyczne potomstwo Abrahama odrzuciwszy Mesjasza „stało się synagogą szatana” (Ap 2,9).
Antykatolicka eschatologia: judaistyczne „wołanie o pokój”
„Biskup” Stułkowski deklaruje, że modlitwa oparta na Księdze Rut ma prowadzić „ku przyszłości, ucząc zgody, jedności i pokoju”. To czysto talmudyczne rozumienie szalomu, negujące katolicką naukę o Chrystusie jako Princeps Pacis (Iz 9,6). Pius XII w encyklice Mystici Corporis przypominał: „Pokój nie jest owocem naturalnego rozwoju, lecz szczególnym darem naszego Odkupiciela”. Tymczasem płockie obchody, promując naturalistyczną wizję pokoju, realizują plan Sanhedrynu opisany w Protokołach Mędrców Syjonu: rozkład katolickiej tożsamości przez fałszywy ekumenizm.
XXIX Dzień Judaizmu w Płocku to nie „przestrzeń dialogu”, lecz ceremoniał apostazji sankcjonujący błędy potępione w Syllabusie Piusa IX (punkty 15-18) oraz w dekrecie Świętego Oficjum Lamentabili sane exitu (1907). W obliczu tej jawności zdrady, wierni katoliccy winni pamiętać słowa Leona XIII: „Odstąpiwszy od Boga Kościół traci swoją żywotną siłę” (enc. Satis cognitum). Jedyną odpowiedzią na płocką hańbę może być nieustająca modlitwa o przywrócenie społecznego panowania Chrystusa Króla i Matki Bożej Królowej Polski.
Za artykułem:
w najbliższym czasie Płock, 15 stycznia„Twój lud, będzie moim ludem, a twój Bóg będzie moim Bogiem” – Płock gospodarzem ogólnopolskich obchodów XXIX Dnia JudaizmuW Płocku trwają przygotowania do centr… (ekai.pl)
Data artykułu: 09.01.2026
