Portal eKAI (6 stycznia 2026) relacjonuje zakończenie obchodów 950-lecia diecezji płockiej, w którym uczestniczył nuncjusz apostolski abp Antonio Guido Filipazzi oraz lokalny „biskup” Szymon Stułkowski. Wydarzenie stanowi jaskrawy przykład całkowitego zerwania z katolicką doktryną na rzecz modernistycznej pseudo-liturgii i naturalistycznej retoryki.
„Domknięcie” wiary czy apostazji?
„Biskup” Stułkowski stwierdził, że „dzisiaj domykamy czas naszego jubileuszu – 950-lecia istnienia diecezji”, dodając: „Chcemy dalej budować naszą diecezję na fundamencie Ewangelii”. Brak tu jednak odniesienia do rzeczywistego fundamentu – niezmiennej doktryny katolickiej. Jak uczy Sobór Watykański I: „Duch Święty nie był obiecany następcom Piotra po to, ażeby dzięki Jego objawieniu podawali nową naukę, lecz żeby przy Jego pomocy święcie zachowywali i wiernie wyjaśniali objawienie przekazane przez apostołów” (Konst. Pastor aeternus, rozdz. IV).
Katedra jako zwykły „symbol”
Nuncjusz Filipazzi głosił: „Katedra wznosi się pomiędzy naszymi domami. Przypomina nam w ten sposób, że Bóg powinien zajmować centralne miejsce w życiu człowieka”. To czysto naturalistyczne ujęcie, podczas gdy katolicka teologia widzi w katedrze przede wszystkim sedes doctrinae – miejsce nauczania niezmiennej prawdy. Św. Cyprian poucza: „Poza Kościołem nie ma zbawienia” (Epistola LXXII), zaś Pius IX w Syllabusie błędów potępia twierdzenie, że „Kościół nie jest prawdziwym, doskonałym i całkowicie wolnym społeczeństwem” (pkt 19).
Fałszywy ekumenizm w działaniu
Filipazzi nawoływał: „Kochajcie Kościół powszechny, kierowany przez Papieża Leona XIV”, całkowicie ignorując fakt, że współczesna struktura rzymska nie ma nic wspólnego z Kościołem katolickim. Św. Robert Bellarmin w De Romano Pontifice jasno stwierdza: „Jawny heretyk automatycznie traci jurysdykcję i nie może być głową Kościoła”. Bulla Cum ex Apostolatus Officio Pawła IV stanowi zaś, że „heretyckie promocje są nieważne ipso facto”.
„Orszak” jako parodia kultu
Opisywany „XV Orszak Trzech Króli” pod hasłem „Nadzieją się cieszą!” to jawna profanacja, gdzie modernistyczni hierarchy „brali udział” w „barwnym korowodzie” – praktyce potępionej już przez Piusa VI w konstytucji Auctorem fidei (1794) jako „niebezpieczna nowinka wprowadzająca zamęt wśród wiernych”.
List antypapieża – herezja indifferentizmu
Rzekomy „list Ojca Świętego” zawierał zdanie: „moją modlitwą ogarniam biskupów, kapłanów (…) oraz wszystkich tworzących Kościół, który jest w Płocku”, co stanowi jawną herezję ekumenizmu potępioną w Syllabusie Piusa IX (pkt 17). Jak naucza Leon XIII w Satis cognitum: „Kościół Chrystusowy jest jeden i ten sam dla wszystkich czasów i narodów”.
Zdrada kapłańskiego powołania
Wezwanie do „modlitwy o powołania” w kontekście struktury pozbawionej ważnych święceń to czysty absurd. Kanon 2370 Kodeksu z 1917 r. stwierdza: „Klerk lub świecki, który przyjmuje święcenia od jakiegokolwiek heretyckiego lub schizmatyckiego biskupa lub z jego rozkazu, wraz ze swoim ordynariuszem podlega ekskomunice”.
Księga zatracenia
Chlubienie się „Księgą Wdzięczności” przekazaną antypapieżowi to akt apostazji. Św. Paweł ostrzega: „Gdyby wam kto głosił Ewangelię różną od tej, którą przyjęliście – niech będzie przeklęty!” (Ga 1,9). Pius X w Lamentabili sane potępia tych, którzy „przez zbytnią uległość wobec władz świeckich zdradzają sprawę Bożą” (pkt 34).
Płockie wydarzenie ukazuje całkowite bankructwo doktrynalne posoborowej sekty. Jak ujął to Pius XI w Quas primas: „Nie można sprzeciwić się, że charakter w nim pozostaje, ponieważ gdyby pozostał Papieżem z powodu charakteru, skoro jest on niezacieralny, nigdy nie mógłby zostać złożony z urzędu”. Jedyną drogą pozostaje powrót do niezmiennej Tradycji i odrzucenie modernistycznej herezji.
Za artykułem:
Nuncjusz Apostolski abp Filipazzi w Płocku: Kochajcie swoją katedrę i kochajcie Kościół! (episkopat.pl)
Data artykułu: 06.01.2026
