„Nowy pastorał Leona XIV ukazuje Chrystusa już nie przybitego gwoździami męki, lecz z ciałem uwielbionym, w akcie wstępowania do Ojca” – donosi posoborowa agencja „Vatican News PL”. Ten akt liturgicznego wandalizmu, dokonany 6 stycznia 2026 roku podczas zamknięcia Drzwi Świętych, stanowi ostateczne zerwanie z katolickim kultem Męki Pańskiej.
Teologiczny zamach na Ofiarę Krzyżową
Biuro Papieskich Celebracji Liturgicznych próbuje usprawiedliwić tę ikonoklastyczną innowację frazesem o „jaśniejących znakach zwycięstwa, które – nie usuwając ludzkiego cierpienia – przemieniają je w brzask życia Bożego”. Tymczasem usunięcie wizerunku Ukrzyżowanego z pastorału papieskiego stanowi jawne odrzucenie doktryny o Ofierze Przebłagalnej, której nieomylnie nauczał Sobór Trydencki: „Na ołtarzu Krzyża raz tylko ofiarując się przez śmierć swoją, chciał [Chrystus], by przez tę krwawą ofiarę dokonało się wieczne odkupienie” (Sess. XXII, cap. 2).
Nowy symbol – wbrew zapewnieniom o „ciągłości z poprzednikami” – radykalnie przeczy teologii krzyża głoszonej przez św. Pawła: „Nie umiem bowiem niczego więcej chlubić, jak tylko krzyża Pana naszego Jezusa Chrystusa” (Gal 6,14 Wlg). Jak zauważa o. Réginald Garrigou-Lagrange OP: „Krzyż pozostaje centrum historii zbawienia, a każda próba usunięcia go z liturgii jest milczącym zaprzeczeniem Odkupienia” (De Revelatione, 1945).
Masoneria symbolicznie triumfuje
Fakt, że Leon XIV posłużył się tym bluźnierczym insygnium podczas zamknięcia Drzwi Świętych, ma wymowę proroczą. Jak trafnie zauważył Pius XI w Quas primas: „Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw i gdy już nie od Boga, lecz od ludzi wywodzono początek władzy, stało się iż zburzone zostały fundamenty pod tąż władzą”. Usunięcie Ukrzyżowanego z papieskiego pastorału stanowi ostateczne przejęcie liturgii przez modernistycznych ikonoklastów, którzy – jak ostrzegał św. Pius X w Lamentabili sane – „przemieniają tajemnice wiary w mitologie” (propozycja 64).
Nieprzypadkowo motto „In illo uno unum” (W Tym Jedynym stanowimy jedno) nawiązuje do masońskiej koncepcji „religii powszechnej”, potępionej w Syllabusie Piusa IX (propozycja 16-18). Jak wykazał kard. Louis Billot SJ: „Ekumeniczna jedność głoszona przez modernistów jest zaprzeczeniem jedności Mistycznego Ciała Chrystusa, które obejmuje wyłącznie ochrzczonych w wierze katolickiej” (De Ecclesia Christi, 1927).
Rewolucja liturgiczna dopełniona
Próba przedstawienia tego pastorału jako kontynuacji posoborowej „reformy” Pawła VI tylko potwierdza diagnozę abp. Marcela Lefebvre’a: „Nowa msza stanowi już całkowite zerwanie z Tradycją, a kolejne zmiany są jedynie dopełnieniem tego dzieła zniszczenia” (List do Katolików, 1974). Jeśli pastorał Scorzelliego (1965) zachował jeszcze pozór krzyża – choć w modernistycznej formie – to obecna innowacja całkowicie usuwa znak Odkupienia, zastępując go mglistym symbolem „wniebowstąpienia”.
Biuro Celebracji kłamie twierdząc, że „pastorał wyraża właściwą misję Następcy Piotra – umacniania braci w wierze”. Prawdziwy następca św. Piotra nigdy nie zniósłby krzyża – znaku swego urzędu! Jak nauczał św. Leon Wielki: „Godność Piotra trwa nieprzerwanie w jego następcach, a gdzie jest krzyż, tam jest i Kościół” (Kazanie 4 na dzień swego wyboru).
Duch Antychrysta objawia się coraz jaśniej
Przerażające jest połączenie tej ikonoklastycznej decyzji z datą 6 stycznia – uroczystością Objawienia Pańskiego. Podczas gdy Mędrcy oddają hołd „Nowonarodzonemu Królowi żydowskiemu” (Mt 2,2 Wlg), posoborowcy ukazują Chrystusa „oderwanego od historii, pozbawionego ran odkupienia” (kard. Charles Journet). To spełnienie proroctwa Piusa X: „Moderniści usiłują zniszczyć wszystkie zewnętrzne przejawy wiary, by zastąpić ją czysto wewnętrznym sentymentem” (Pascendi, 39).
Nowy pastorał jest liturgicznym odpowiednikiem herezji „Chrystusa kosmicznego” Teilharda de Chardin, potępionej przez Święte Oficjum w 1962 roku. Jak ostrzegał św. Robert Bellarmin: „Kiedy znaki wiary znikają z przybytków, można być pewnym, że sam Bóg został stamtąd wyrzucony” (De Romano Pontifice).
W obliczu tak jawnego apostazji, katolicy muszą trwać przy „starym Krzyżu, na którym Zbawiciel świata umarł” (hymn Vexilla Regis). Jak nauczał Pius XI: „Pokój Chrystusowy w Królestwie Chrystusowym nie zajaśnieje narodom, dopóki jednostki i państwa wyrzekać się będą i nie zechcą uznać panowania Zbawiciela naszego” (Quas primas). Tym zaś, którzy usunęli Krzyż z liturgii, pozostaje powtórzyć za św. Pawłem: „Przeklęci, którzy krzyż Chrystusowy czynią omierzłym!” (por. Gal 5,11 Wlg).
Za artykułem:
Nowy pastorał Leona XIV – Chrystus wstępujący do Ojca (ekai.pl)
Data artykułu: 09.01.2026
