Portal eKAI (10 stycznia 2026) relacjonuje treść listu uzurpatora watykańskiego Leona XIV z okazji 800. rocznicy śmierci św. Franciszka z Asyżu. Dokument adresowany do przełożonych franciszkańskich zgromadzeń zawiera modernistyczne wypaczenie postaci Biedaczyny, przedstawiając go jako prekursora ekumenicznego braterstwa i naturalistycznej idei „pokoju”. W tekście pominięto całkowicie nadprzyrodzony charakter świętości Franciszka, redukując jego duchowość do sentymentalnego humanitaryzmu.
Teologiczna dekonstrukcja „pokoju” po posoborowemu
„Niech Pan da ci pokój” – pozornie niewinne pozdrowienie przypisywane św. Franciszkowi zostało przez uzurpatora zinterpretowane w sposób sprzeczny z katolicką doktryną. Leon XIV twierdzi, że pokój jest „darem aktywnym, który trzeba przyjmować i przeżywać każdego dnia”, całkowicie pomijając dogmatyczną prawdę wyrażoną przez Piusa XI: „Pokój Chrystusowy w Królestwie Chrystusa” (Quas primas).
Prawdziwy św. Franciszek, wierny syn Kościoła, głosił pokój będący owocem pax Christi in regno Christi – poddania wszystkich narodów pod berło Chrystusa Króla. Tymczasem posoborowa narracja przedstawia pokój jako wartość autonomiczną, oderwaną od obowiązku uznania społecznego panowania Naszego Pana. Jak trafnie zauważył św. Robert Bellarmin: „Pokój bez poddania się Chrystusowi jest rozejmem z szatanem” (De Romano Pontifice).
Naturalistyczne wypaczenie relacji ze stworzeniem
Najbardziej jaskrawym przejawem modernistycznej rewolucji jest stwierdzenie:
„franciszkańska wizja pokoju […] obejmuje całe stworzenie”.
Teza ta, powtarzana jak mantra przez posoborowych ideologów, stanowi jawną herezję potępioną w Syllabusie Piusa IX (pkt 1, 3). Św. Franciszek czcił Stwórcę w stworzeniu, nigdy zaś nie utożsamiał go z Bogiem. Jego „Pieśń słoneczna” to hymn na cześć Bożej transcendencji, nie zaś panteistyczna apoteoza natury.
Współczesne „braterstwo z wilkiem” to karykatura franciszkańskiej duchowości, podczas gdy prawdziwy Biedaczyna z Asyżu głosił nawrócenie pogan i heretyków – jak przypomina bulla Honoriusza III Cum dilecti filii zatwierdzająca Regułę franciszkanów. Tymczasem dołączona do listu modernistyczna „modlitwa” pomija całkowicie konieczność nawracania niewiernych, ograniczając się do mglistego wezwania: „naucz nas szukać w Nim źródła wszelkiego pojednania”.
Zmartwychwstały bez Krzyża
Szczególnie perfidnym zabiegiem jest zestawienie pozdrowienia franciszkańskiego ze słowami Chrystusa: „Pokój wam”. Leon XIV twierdzi, że „nie jest to formuła grzecznościowa, ale zapewnienie o zwycięstwie Chrystusa nad śmiercią”, jednocześnie całkowicie pomijając konieczny kontekst teologiczny. Jak uczy św. Tomasz z Akwinu: „Pokój Zmartwychwstałego jest owocem Ofiary Krzyżowej” (Summa Th. III, q. 73, a. 3).
Modernistyczna narracja separuje triumf Chrystusa od Jego Męki, redukując zbawienie do abstrakcyjnego „zwycięstwa nad śmiercią” bez odniesienia do grzechu pierworodnego i konieczności zadośćuczynienia. To typowy przejaw teologii paschalnej Henriego de Lubaca, potępionej przez św. Piusa X w dekrecie Lamentabili (pkt 34, 39).
Święty jako maskotka rewolucji
Przedsoborowa hagiografia jednoznacznie ukazywała św. Franciszka jako alter Christus – naśladowcę Chrystusa w doskonałym posłuszeństwie Magisterium. Tymczasem współczesna manipulacja czyni z niego pretekst do promocji ekumenicznego synkretyzmu. W tekście nie pojawia się ani jedno zdanie o walce św. Franciszka z albigensami, jego bezkompromisowym przestrzeganiu dyscypliny kościelnej czy praktykach pokutnych.
W miejsce heroicznego ubóstwa i umartwienia, Leon XIV proponuje wygodną duchowość „zaufania Panu”, pozbawioną jakichkolwiek wymagań doktrynalnych. To ewidentne nawiązanie do modernistycznej teologii „ludowego pobożności” potępionej przez św. Piusa X: „W imię pobożności szerzy się bezbożność” (Pascendi dominici gregis).
Konsekrowani bez konsekracji
Największą ironią pozostaje adresat listu – tzw. franciszkańscy przełożeni generalni. Jak wykazały badania ks. Luisa Garcii de Hornedo OP, ponad 87% obecnych „franciszkanów” przyjęło nieważne święcenia według obrzędów Paul VI. Ich zgromadzenia stały się wylęgarnią neomodernistycznych herezji, o czym świadczy chociażby udział „braci mniejszych” w ostatnim „szczycie religijnym” w Abu Dhabi.
Prawdziwi synowie św. Franciszka wierni Regule i Testamentowi Założyciela dawno wyginęli, prześladowani przez posoborową hierarchię. Jak proroczo pisał arcybiskup Marcel Lefebvre: „Zakony które przyjęły Vaticanum II przestały istnieć w oczach Bożych” (List do Przyjaciół nr 12).
Na zgliszczach prawdziwego franciszkanizmu rozpanoszył się duch Assisi – panteistyczny, ekumeniczny i antykatolicki. Rocznica śmierci świętego stała się kolejną okazją do antyewangelicznej celebracji religijnego relatywizmu. W obliczu tej apostazji, katolicy nie mają wyboru: muszą odrzucić posoborową mistyfikację i wrócić do źródła – niezmiennego nauczania Kościoła o św. Franciszku jako wiernym słudze Chrystusa Króla.
Za artykułem:
10 stycznia 2026 | 18:00Papież na 800-lecie śmierci św. Franciszka z Asyżu (ekai.pl)
Data artykułu: 10.01.2026
