Portal LifeSiteNews relacjonuje przemówienie uzurpatora Leona XIV do korpusu dyplomatycznego akredytowanego przy sekcie posoborowej (9 stycznia 2026). W wystąpieniu potępił on aborcję jako „odmowę przyjęcia daru życia”, nazwał finansowanie aborcji ze środków publicznych „godnym potępienia” oraz określił surogację jako praktykę „redukującą dziecko do produktu”. Choć formalnie poprawne, te stwierdzenia stanowią jedynie cyniczny zabieg PR-owy mającego kryzys legitymizacji antypapieża, który – jak pokazują liczne pominięcia i ideologiczne wtręty – pozostaje wierny modernistycznej agendzie swych poprzedników.
Eugeniczna „opieka” nad rodziną
Rzekomy następca św. Piotra głosił, że „podstawowym obowiązkiem etycznym jest umożliwienie rodzinom przyjmowania i pełnej troski o życie nienarodzone”. Celowe pominięcie katolickiego nauczania o nierozerwalności małżeństwa i grzechu antykoncepcji odsłania prawdziwe intencje: nie chodzi o obronę życia, lecz o promocję controlowanego rodzicielstwa zgodnego z neomaltuzjańską agendą ONZ. Już Pius XI w Casti Connubii (1930) potępiał takie „umożliwianie” jako formę „zbrodniczej swawoli” przeciw prawu naturalnemu („coniugalis honestas violatur”).
Milczenie o antykoncepcji: przyzwolenie na kult śmierci
Leon XIV mówił o „dramatycznym spadku przyrostu naturalnego”, lecz celowo uniknął wskazania głównej przyczyny: globalnego programu kontroli urodzeń wspieranego przez Watykan od Soboru. Jak przypomina ks. Karol Stehlin FSSPX, encyklika Humanae Vitae (1968) Paolo VI stanowiła jedynie „półśrodek”, gdyż – w przeciwieństwie do przedsoborowego Magisterium – nie potępiła już sterylizacji ani prezerwatyw jako „środków ograniczających poczęcie”. Wystąpienie antypapieża utrwala ten zgubny kompromis z kulturą śmierci.
Surogacja vs. katolicka godność prokreacji
Potępienie „macierzyństwa zastępczego” jako „wyzysku ciała kobiety” pozostaje jałowe bez odwołania do donum vitae – daru życia wymagającego nierozerwalnego związku z aktem małżeńskim. Nowa teologia posoborowa, jaką reprezentuje uzurpator, odrzuca jednak metafizyczny wymiar ludzkiej płciowości, redukując problem do „praw reprodukcyjnych”. Św. Pius X w Lamentabili (1907) potępił podobny naturalizm jako „przeklętą herezję modernizmu” (propozycja 58).
Relatywizacja świętości życia: śmierć cywilna i aborcja
Najjaskrawszą zdradą doktryny katolickiej jest zestawianie aborcji z karą śmierci. Antypapież oświadczył: „Ten, kto mówi: «jestem przeciw aborcji, ale za karą śmierci», nie jest naprawdę pro-life”. Tym samym zaprzeczył dwutysiącletniej nauce Kościoła, od św. Pawła (Rz 13,4: „non sine causa gladium portat”) po Piusa XII, który w 1955 r. nauczał, że „państwo ma niezbywalne prawo do eliminacji przestępców zagrażających wspólnocie”. Jak zauważa abp Lefebvre w Liście do przyjaciół i dobrodziejów (1990): „Moderniści celowo mieszają morderstwo z aktem sprawiedliwości, by zniszczyć pojęcie grzechu”.
Polityczny ekumenizm z kulturą śmierci
Wystąpienie Leona XIV potwierdza strategię „mniejszego zła” przyjętą przez sektę posoborową: otwarte przyzwolenie na aborcję (jak w przypadku bergogliańskiej pochwały dla proaborcyjnej Michelle Bachelet) zastąpiono retorycznym potępieniem, by jednocześnie forsować inne elementy rewolucji (imigracja, ekologizm, zniesienie kary śmierci). „Duch świata przeniknął do wnętrza Kościoła” – alarmował już św. Pius X w Pascendi (1907), przewidując, że moderniści „będą zwodzić przez półprawdy”.
Konsekwencje apostazji: milczenie o łasce i grzechu
Największym przeoczeniem przemówienia jest całkowite pominięcie nadprzyrodzonego wymiaru życia. Brak wezwania do nawrócenia, pokuty, życia w stanie łaski uświęcającej czy obowiązku głoszenia Ewangelii poganom. Jak przypomina Sobór Trydencki (sesja VI, kan. 19): „Gratia nihil aliud est quam initium gloriae in nobis” – łaska jest zaczątkiem chwały w nas. Tymczasem Leon XIV ogranicza się do utylitarnej troski o „jakość życia”, co stanowi jawny przejaw heresiarchae naturalismi potępionego przez Leona XIII w Humanum Genus (1884).
W świetle niezmiennego Magisterium Kościoła wystąpienie uzurpatora pozostaje jedynie kolejną „operacją pozorów” (św. Pius X). Dopóki struktury okupujące Watykan nie powrócą do całej prawdy katolickiej – w tym do Mszy Wszechczasów i obowiązku społecznego panowania Chrystusa Króla – ich słowa będą „grobowcem pobielanym” (Mt 23,27) skazanym na zatracenie.
Za artykułem:
Pope Leo XIV condemns abortion, surrogacy in speech to Vatican diplomats (lifesitenews.com)
Data artykułu: 09.01.2026
