Portal Vatican News (10 stycznia 2026) relacjonuje wypowiedzi „biskupa” Iyada Twala, wikariusza łacińskiego „patriarchy” Jerozolimy w Jordanii, gloryfikujące rzekomą misję „kościoła” jako „pomostu dialogu i pokoju”. W całym tekście – niczym w modernistycznym manifeście – Chrystus Król zostaje zastąpiony abstrakcyjnym humanitaryzmem, a nadprzyrodzone posłannictwo Kościoła zredukowane do roli agencji społecznej.
Zdrada nad Jordanem: naturalizm zamiast Ewangelii
„Bp” Twal deklaruje:
„Chrześcijanie Bliskiego Wschodu mają za zadanie ukazywać narodom Ziemi Świętej, że istnieje droga umożliwiająca pokojowe współistnienie, oparte na uznaniu godności jednych i drugich”.
To jawna herezja wobec nauczania Piusa XI w Quas Primas: „Nadzieja trwałego pokoju dotąd nie zajaśnieje narodom, dopóki jednostki i państwa wyrzekać się będą i nie zechcą uznać panowania Zbawiciela naszego”. Pokój bez Chrystusa Króla to utopia prowadząca do niewoli szatana – czego dowodem obecna masakra w Gazie, będąca owocem dekad apostazji.
„Miejsce naszej wiary” pozbawione wiary
Szokujące jest stwierdzenie uzurpatora: al-Maghtas to miejsce, które „pomaga odczuć, doświadczyć i odkryć, jak można być chrześcijaninem w Ziemi Świętej”. Quomodo? Poprzez „wzmacnianie tożsamości narodowej” (sic!) i „duchowości tego ludu” – czyli dokładnie to, co św. Pius X potępił w Lamentabili jako redukcję religii do „świadomości społecznej”. Gdzie jest wezwanie do nawrócenia mahometan? Gdzie przypomnienie, że „nie ma pod niebem innego imienia, w którym moglibyśmy być zbawieni” (Dz 4,12)?
Ekumeniczna pułapka „współistnienia”
Choreocentryzm „bpa” Twala sięga zenitu w zachwycie nad jordańskim „przykładem pokojowego współistnienia” opartym na „silnej kulturze gościnności”. Tymczasem Syllabus Piusa IX wyraźnie potępia zdanie: „Każdy człowiek jest wolny, by wyznawać i przyjąć tę religię, którą uzna za prawdziwą pod wpływem światła rozumu” (pkt 15). „Wzajemna akceptacja” herezji i islamu to zdrada Krzyża – ostrzegał św. Pius X: „Moderniści usiłują wprowadzić do Kościoła filozofię świecką” (Pascendi).
Neokatechumenat – awangarda apostazji
Przyznanie, że „około 15 procent duchowieństwa w Jordanii wywodzi się z Neokatechumenatu” demaskuje prawdziwe oblicze tej sekty. Jej modus operandi – jak udokumentowano w licznych interwencjach Świętego Oficjum przed 1958 r. – polega na:
- Niszczeniu tradycyjnej liturgii poprzez „ucztę” komunijną
- Wpajaniu relatywizmu poprzez „dialog” z heretykami
- Redukcji kapłaństwa do funkcji społecznego animatora
Nic dziwnego, że „parafie” oferują „msze” w różnych językach – to globalistyczny projekt zatarcia katolickiej tożsamości.
Karaibska duchowość instytucji
Chlubienie się, że „pierwsze szpitale w Jordanii założyli włoscy katolicy” oraz prowadzeniem „American University of Madaba” odsłania całkowite pomieszanie porządków. Zadaniem Kościoła nie jest zakładanie uniwersytetów, lecz zbawianie dusz – przypominał Leon XIII w Aeterni Patris. Tymczasem jordańskie „dzieła” to jedynie świecka przykrywka dla teologicznej pustki, idealnie wpisująca się w agendę ONZ-owskich „celów zrównoważonego rozwoju”.
„Przyjmować braci i pielgrzymów oraz, jako chrześcijanie, żyć wiarą”
– to zdanie „bpa” Twala najlepiej streszcza bankructwo posoborowej sekty. Gdzie wezwanie do nawracania niewiernych? Gdzie ekspiacyjna ofiara za grzechy świata? Gdzie groza sądu ostatecznego? Pozostał tylko humanitarny folklor dla naiwnych turystów – dokładnie tak, jak zaplanowali masoni w „protokołach mędców syjonu”.
Epilog: królestwo bez Króla
Cała narracja Vatican News to laboratorium aggiornamento: Chrystus – zdetronizowany; Krzyż – odarty z mocy przebłagalnej; Kościół – zredukowany do NGO. Tymczasem prawdziwi katolicy wiedzą: „Pokój Chrystusowy w Królestwie Chrystusowym” (Quas Primas) nastanie jedynie przez całkowite zniszczenie modernizmu i powrót do niezmiennej Tradycji. Reszta to pajęczyna kłamstw, w której giną dusze.
Za artykułem:
Bp Twal: Kościół w Ziemi Świętej pomostem dialogu i pokoju (vaticannews.va)
Data artykułu: 10.01.2026
