Portal eKAI z 9 stycznia 2026 roku relacjonuje coroczną procesję z figurą Jezusa Nazarejczyka w Manili, podkreślając udział „setek tysięcy katolików” i zmianę nazwy figury z „Czarnego Nazarejczyka” na „Jezusa Nazarejczyka”. Decyzję tę kard. Jose Advincula uzasadnia potrzebą „integracji” i odejściem od akcentowania koloru wizerunku.
Religijny spektakl zamiast kultu prawdziwego Boga
Opisane wydarzenie, choć przedstawiane jako przejaw „pobożności”, stanowi klasyczny przykład synkretyzmu religijnego i zabobonu, sprzecznego z katolicką nauką o kulcie latria (cześci przynależnej wyłącznie Bogu). Pius XI w encyklice Quas Primas ostrzegał: „Niechaj więc obowiązkiem i staraniem Waszym będzie… aby lud… urządził życie odpowiadające życiu tych, którzy wiernie i gorliwie słuchają rozkazów Boskiego Króla”. Tymczasem procesja:
- Sprowadza Misterium Męki Pańskiej do magicznego rytuału – „dotykanie figury” przedstawiane jest jako źródło łask
- Promuje fizyczną bliskość przedmiotu jako nadrzędną wobec stanu łaski uświęcającej (brak wzmianki o spowiedzi, Komunii św.)
- Utrwala prymitywny fetyszyzm poprzez przypisywanie „cudownej mocy” kawałkowi drewna, co stanowi jawne naruszenie Dekalogu: „Nie uczynisz sobie obrazu rytego… nie będziesz się im kłaniał” (Wj 20,4-5 Wlg)
„Wierni przypisują Czarnemu Nazarejczykowi cudowną, uzdrawiającą moc” – przyznaje portal, nie kwestionując tej praktyki.
Kard. Advincula, zamiast zwalczać te nadużycia, pogłębia kryzys przez zmianę nazwy sanktuarium na „bardziej integracyjną”. To czysto modernistyczny manewr, sprzeczny z nauczaniem św. Piusa X: „Moderniści… religię sprowadzają do pewnego rodzaju nieświadomego poruszenia duszy” (Pascendi Dominici gregis, 14).
„Integracja” jako zasłona dymna relatywizmu
Usunięcie przymiotnika „czarny” pod pretekstem „integracji” odsłania ducha apostazji posoborowej:
- Niszczy historyczną ciągłość kultu, który – jak przyznaje sam artykuł – sięga XVII wieku
- Otwiera drogę do dowolności w czci wizerunków („adorowane mogą być także wizerunki, na których Chrystus… nie musi być czarny”)
- Stanowi kapitulację przed laicką poprawnością polityczną, potępioną w Syllabusie błędów (1864): „Ktokolwiek… wyrzeka się panowania Chrystusa… staje się przyczyną i narzędziem wielkiego zła” (pkt 77-79)
Biskup Rufino Sescon, głoszący podczas wydarzenia o „sprawiedliwości i służbie społecznej”, całkowicie pomija kluczowy aspekt: konieczność adoracji Chrystusa Króla jako jedynego Zbawiciela. To redukcja wiary do socjalnego aktywizmu.
Jan Paweł II i pseudokatolicka legitymizacja
Wzmianka o „bazylice mniejszej” nadanej przez Jana XXIII w 1987 roku służy jako przykład fałszywej autorytacji. Człowiek ten, będący jednym z modernistycznych uzurpatorów, wykorzystywał swój urząd do promowania synkretyzmu, co potwierdza jego udział w modlitwach międzyreligijnych w Asyżu (1986). Jak zauważył św. Pius X: „Kościół nie jest demokracją… jego władza pochodzi od Boga” (List Apostolski Notre charge apostolique).
Logistyka zamiast teologii
Artykuł koncentruje się na aspektach organizacyjnych („18 tys. funkcjonariuszy”, „wyzwanie logistyczne”), co demaskuje świecki charakter całego przedsięwzięcia. Brakuje:
- Ostrzeżenia przed bałwochwalstwem
- Wskazania na konieczność uczestnictwa we Mszy Świętej i sakramentach
- Krytycznego spojrzenia na masową histerię wokół materialnego przedmiotu
To dowód, że struktury posoborowe stały się administratorami religijnego folkloru, nie zaś stróżami Depozytu Wiary. Jak stwierdza Lamentabili sane exitu: „Wiara… jest tylko przyzwoleniem umysłu na sumę prawdopodobieństw” (pkt 25) – co idealnie opisuje mentalność promowaną w Manili.
Podsumowując: opisana procesja to nie przejaw katolicyzmu, lecz zbiorowy akt supersticji, tolerowany – a nawet promowany – przez modernistyczną hierarchię. Prawdziwy kult Chrystusa Króla wymaga adoracji w duchu i prawdzie (J 4,24), a nie pogańskich praktyk.
Za artykułem:
09 stycznia 2026 | 17:56Filipiny: kilkaset tysięcy uczestników procesji Jezusa Nazarejczyka (ekai.pl)
Data artykułu: 10.01.2026
