Portal Vatican News (11 stycznia 2026) relacjonuje wykopaliska w jordańskim Al-Maghtas, rzekomym miejscu chrztu Chrystusa, wpisanym na listę UNESCO i odwiedzanym przez trzech posoborowych uzurpatorów: „Jana Pawła II”, „Benedykta XVI” oraz „Franciszka”. Komentowany artykuł prezentuje archeologię jako potwierdzenie prawdy ewangelicznej, podczas gdy w istocie stanowi on klasyczny przejaw modernistycznej redukcji wiary do poziomu przyziemnych dociekań „naukowych” i ekumenicznego spektaklu.
Naturalistyczne zaślepienie wobec nadprzyrodzonego charakteru chrztu
Cytowany artykuł z uporem koncentruje się na materialnych pozostałościach: „kościołach, kaplicach, grotach pustelników oraz baptysterium”, całkowicie pomijając teologiczną istotę sakramentu chrztu jako bramy łaski uświęcającej (Katechizm Trydencki, rozdz. II). Współczesny archeologizm usiłuje zastąpić wiarę w nadprzyrodzone działanie Boga empirycznymi „dowodami”, co stanowi jawne pogwałcenie nauki Piusa XII: „Wiara katolicka opiera się nie na zmiennych hipotezach archeologicznych, lecz na nieomylnym Słowie Bożym” (Encyklika Humani generis, 1950).
Ekumeniczna profanacja świętego miejsca
Opisywane Al-Maghtas przedstawiane jest jako „miejsce kultu związane z Chrztem Jezusa”, odwiedzane przez przedstawicieli różnych wyznań. Tymczasem prawowierna katolicka pobożność zawsze odrzucała takie synkretyczne praktyki, pamiętając słowa św. Pawła: „Jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest” (Ef 4,5). Wpisanie tego terenu na listę UNESCO jako „dziedzictwa ludzkości” to kolejny przejaw laickiej relatywizacji świętości – jak trafnie zauważył Pius XI: „Pokój Chrystusa można odnaleźć jedynie w królestwie Chrystusa” (Encyklika Quas Primas, 1925), nie zaś w pluralistycznych przedsięwzięciach inspirowanych duchem masońskim.
Posoborowi uzurpatorzy jako narzędzia dezinformacji
Artykuł z pobożną czcią wymienia wizyty „papieży” w tym miejscu, nie wspominając, że:
„żaden z tych mężów nie posiadał ważnej władzy w Kościele, będąc jedynie funkcjonariuszami struktur okupujących Watykan”
(Kanon 188.4 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r.). Szczególnie oburzające jest propagowanie postaci „Jana Pawła II” – notorycznego heretyka, który w Asyżu 1986 roku oddał cześć bożkom pogańskim, czym ipso facto stracił jakiekolwiek prawa do tytułu głowy Kościoła (Św. Robert Bellarmin, De Romano Pontifice).
Teologiczne przekłamania w opisie chrztu Pańskiego
Tekst zawiera fundamentalne błędy doktrynalne:
1. Przedstawienie chrztu Chrystusa jako wydarzenia głównie „historycznego”, a nie teologicznego aktu inaugurującego publiczną misję Zbawiciela.
2. Pominięcie prawdy, że w Jordanie objawiła się cała Trójca Święta, potwierdzając boskość Chrystusa – dogmat zdefiniowany już na Soborze Nicejskim I (325 r.).
3. Brak ostrzeżenia, że zwiedzanie tego miejsca przez katolików w obecnych warunkach (pod zarządem jordańskich władz i ekumenicznych struktur) może prowadzić do współuczestnictwa w profanacji.
Brak rozeznania duchowego w ocenie wykopalisk
Autor bezkrytycznie przyjmuje narrację archeologów o „pamięci pierwszych chrześcijan przekazywanej z pokolenia na pokolenie”, zapominając, że:
„Tylko nieomylny Magisterium Kościoła strzeże autentycznej Tradycji, nie zaś zmienne hipotezy naukowe”
(Sobór Trydencki, sesja IV). Wspomniane „mozaiki i marmurowe posadzki” pozostają bezwartościowe duchowo, jeśli towarzyszy im milczenie o konieczności chrztu dla zbawienia (Mk 16,16) i walce z modernizmem potępionym w dekrecie Lamentabili (1907).
Neokościelna inżynieria sakralna
Opis budowy w 2025 roku „największego kościoła katolickiego w Jordanii” to jawny przejaw triumfalizmu posoborowej herezji. Prawdziwy Kościół Chrystusowy nie potrzebuje monumentalnych budowli w Ziemi Świętej, gdyż – jak uczył św. Jan Chryzostom – „prawdziwą świątynią jest Ciało Chrystusa, którym jest Kościół”. Inwestycje te służą jedynie legitymizacji apostackich struktur i pozyskiwaniu funduszy pod pozorem „pielgrzymek”.
Zakończenie: powrót do integralnej doktryny
Miejsce chrztu Chrystusa pozostaje przede wszystkim wezwaniem do metanoia – nawrócenia od współczesnych bałwochwalstw archeologizmu i ekumenizmu. Jak przypomina Pius XII: „Chrzest to nie wspomnienie archeologicznego znaleziska, lecz żywe zanurzenie w śmierć i zmartwychwstanie Pana” (Encyklika Mystici Corporis). Dopóki Al-Maghtas służy jako ekumeniczne przedsięwzięcie, a nie miejsce prawdziwie katolickiego kultu, odwiedziny tam pozostają duchowo niebezpieczne.
Za artykułem:
Miejsce Chrztu Jezusa: „Betania po drugiej stronie Jordanu” (vaticannews.va)
Data artykułu: 11.01.2026
