W dniu 11 stycznia 2026 roku uzurpator watykański Leon XIV, podczas rytuału w Kaplicy Sykstyńskiej, dokonał pseudosakramentalnego aktu wobec 20 niemowląt. Komentowany artykuł portalu eKAI (19 czerwca 2026) bezkrytycznie relacjonuje tę modernistyczną inscenizację, nadając jej pozory autentyczności katolickiej.
Teologiczne bankructwo „homilii” uzurpatora
W rzekomej „homilii” antypapież stwierdził: „Bóg czyni nas sprawiedliwymi przez swojego Chrystusa, jedynego Zbawiciela wszystkich”, co stanowi karykaturę katolickiej nauki o łasce uświęcającej. Sobór Trydencki definiuje jasno: „Jeśli ktoś twierdzi, że ludzie są usprawiedliwieni wyłącznie przez przypisanie zasług Chrystusa (…) niech będzie wyklęty” (sesja VI, kan. 10). Tymczasem Leon XIV całkowicie pomija konieczność ex opere operato sakramentu, sprowadzając go do pustego gestu „komunii” – pojęcia celowo nieokreślonego w kontekście posoborowego synkretyzmu.
„Dzieci te zostały przemienione w nowe stworzenia. Tak jak od rodziców otrzymały życie, tak teraz otrzymują sens, aby je przeżyć: jest nim wiara”
To stwierdzenie stanowi jawną herezję na dwóch poziomach:
- Redukuje nadprzyrodzony charakter chrztu do naturalistycznej „przemiany egzystencjalnej”, co potępia Pius X w Lamentabili (propozycja 22: „Dogmaty są interpretacją faktów religijnych”).
- Oddziela wiarę od uczynków, sprzeniewierzając się słowom św. Jakuba: „Wiara bez uczynków jest martwa” (Jk 2,26 Wlg).
Posoborowa parodia sakramentu
Opis rytuału zdradza całkowite zerwanie z Tradycją:
- Biała szata – w tradycyjnym rycie symbolizująca czystość łaski, u posoborowców staje się „nowym odzieniem na ucztę Królestwa”, co zaciera eschatologiczny wymiar zbawienia.
- Światło paschału – w autentycznym chrzcie katolickim oznacza światło wiary chroniące przed ciemnościami grzechu, tu sprowadzone do „oświetlania drogi” w duchu psychologizującej duchowości.
Gdy Leon XIV twierdzi, że „pożywienie i ubranie są niezbędne do życia, to wiara jest bardziej niż niezbędna”, dokonuje bluźnierczego zrównania dóbr materialnych z nadprzyrodzonym darem. Ta modernistyczna dialektyka jawnie narusza słowa Chrystusa: „Nie samym chlebem żyje człowiek, lecz każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych” (Mt 4,4 Wlg).
Systemowa apostazja w działaniu
Cała ceremonia stanowi wykładnię błędów potępionych w Syllabusie Piusa IX:
- Propozycja 15: „Każdy człowiek może przyjąć i wyznawać tę religię, którą uzna za prawdziwą” – co realizuje się w praktyce udzielania „chrztu” bez wymogu przynależności do prawdziwego Kościoła.
- Propozycja 17: „Należy przynajmniej mieć dobrą nadzieję co do zbawienia wiecznego wszystkich tych, którzy w ogóle nie są w prawdziwym Kościele Chrystusa” – stąd pominięcie w tekście konieczności chrztu dla zbawienia.
Jak trafnie zauważa biskup Józef Vanyolé w dziele De Baptismo Haereticorum: „Gdy materię sakramentu podaje heretyk pozbawiony intencji Kościoła, nie tyle obmywa z grzechu, co zatwierdza stan duchowej śmierci”.
Genezę tego bluźnierstwa wyjaśnia encyklika Quas Primas Piusa XI:
„Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw (…) zburzone zostały fundamenty pod tąż władzą, gdyż usunięto główną przyczynę, dlaczego jedni mają prawo rozkazywać, drudzy zaś mają obowiązek słuchać”. Dlatego „chrzest” posoborowy, pozbawiony wymiaru królewskiego panowania Chrystusa, staje się jedynie społecznym rytuałem inicjacji w sekciarską wspólnotę.
W świetle wiecznego Magisterium Kościoła, akt dokonany przez uzurpatora nie ma żadnej mocy zbawczej. Jak nauczał św. Robert Bellarmin: „Jawny heretyk automatycznie traci jurysdykcję” (De Romano Pontifice, II.30), więc Leon XIV nie może działać in persona Christi.
Jedyną odpowiedzią wiernych katolików winno być trwanie przy prawdziwych sakramentach udzielanych przez kapłanów zachowujących niezmienną wiarę, odrzucających posoborową rewolucję. Jak przypomina Psalm 2: „Służcie Panu z bojaźnią i całujcie Syna, aby się nie rozgniewał”.
Za artykułem:
Papież: przez chrzest dzieci otrzymują sens życia (ekai.pl)
Data artykułu: 11.01.2026
