Portal eKAI (11 stycznia 2026) relacjonuje stanowisko hierarchów schizmatyckiego kościoła prawosławnego w Grecji, którzy wystąpili przeciwko rezolucji Parlamentu Europejskiego promującej aborcję pod hasłem „Mój głos, mój wybór: za bezpieczną i dostępną aborcją”. Choć sama krytyka dzieciobójstwa zasługuje na uznanie, to jednak cała sytuacja odsłania duchową zapałć Europy, która odrzuciwszy koronę Chrystusa Króla, pławi się w kałużach neopogańskiego humanizmu.
Naturalistyczna krucjata bez nadprzyrodzonego fundamentu
„Zdaniem hierarchów jest to program ideologiczny, który całkowicie deprecjonuje wartość życia ludzkiego”
Prawosławni biskupi trafnie diagnozują objaw, lecz milczą o chorobie. Sprzeciw wobec aborcji, oderwany od katolickiej nauki o grzechu pierworodnym, odkupieniu i wiecznym przeznaczeniu człowieka, staje się jedynie humanitarną deklaracją. Tymczasem Pius XI w encyklice Quas primas nauczał: „Nie przez co innego szczęśliwe państwo — a przez co innego człowiek, państwo bowiem nie jest czym innym, jak zgodnym zrzeszeniem łudzi”. Gdy brakuje fundamentu w Królestwie Chrystusowym, każda obrona życia przybiera pozór „walki o prawa człowieka” — modernistycznej herezji potępionej już w Syllabusie Piusa IX (pkt. 77-80).
Schizmatyckie echo katolickiej prawdy
Choć greccy hierarchowie słusznie ostrzegają przed „spadkiem demograficznym”, ich głos pozostaje jedynie bladym odbiciem katolickiego magisterium. Casti connubii Piusa XI definiuje aborcję jako „zbrodnię godną najcięższej kary”, podczas gdy prawosławni ograniczają się do socjologicznej diagnozy. Co więcej, sam fakt, że to schizmatycy muszą głośno bronić życia, demaskuje kompletne bankructwo posoborowych struktur, które od dziesiącioleci prowadzą dialog z aborcyjnymi lobby zamiast głosić nieprzejednaną prawdę.
UE jako narzędzie antychrystusowej rewolucji
Projekt finansowania aborcji przez fundusze unijne to logiczny owoc odrzucenia Królestwa Chrystusowego. Już w 1925 roku Pius XI przestrzegał: „Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw (…), zburzone zostały fundamenty pod tąż władzą”. Unijni urzędnicy, realizując masonski plan „wolności od religii” (Syllabus, pkt. 15), przekształcają Europę w „kulturę śmierci” — dokładnie tak, jak przepowiadali Ojcowie Kościoła, opisując czasy ostateczne.
Milczące „autorytety” posoborowej hydry
Największym skandalem pozostaje cisza pseudo-hierarchii okupującej Watykan. Gdy Parlament Europejski głosuje za masowym finansowaniem dzieciobójstwa, tzw. „papież” Leon XIV zajmuje się ekumenicznymi happeningami, a polscy „biskupi” ograniczają się do stłumionych komunikatów. Tymczasem Św. Oficjum w dekrecie Lamentabili (pkt. 40) jasno potępiło twierdzenie, jakoby „społeczność chrześcijańska (…) bardzo powoli przyzwyczaiła się do tego pojęcia [grzechu]” — dokładnie to robią jednak neo-kościół, negując obiektywną złość aborcji.
Demograficzna zapaść jako owoc apostazji
„W obliczu dzieciobójstwa w Betlejem ostrzegają oni przed spadkiem demograficznym w Europie”
Nawet ta trafna diagnoza ukazuje ograniczenia schizmatyckiej perspektywy. Katolicka odpowiedź na demograficzny kryzys musi sięgać głębiej niż łeczne argumenty — do nakazu „rołnącz się i czyńcie się liczni” (Rdz 1,28) oraz sakramentalnej łaski małżeństwa. Europejski antynatalizm to bezpośredni owoc legalizacji antykoncepcji (potępionej już w Casti connubii), rozwodów i genderowego szaleństwa — całość systemowo promowana przez struktury neo-kościoła.
Walka z aborcją bez przywódzenia narodów do Chrystusowego Królestwa przypomina gaszenie pożaru z pomocą miotły. Dopóki Europa nie powróci do publicznego uznania panowania Naszego Pana Jezusa Chrystusa nad narodami, każdy „fundusz życia” będzie jedynie prowizoryczną łatą. Jak przypomina Pius XI w Quas primas: „Nadzieja trwałego pokoju dotąd nie zajaśnieje narodom, dopóki jednostki i państwa wyrzekać się i nie zechcą uznać panowania Zbawiciela naszego”.
Za artykułem:
11 stycznia 2026 | 17:06Biskupi prawosławni Grecji krytykują rezolucję parlamentu UE w sprawie wspierania aborcji (ekai.pl)
Data artykułu: 11.01.2026
