Portal Opoka informuje o tzw. miejscu Chrztu Jezusa w Al-Maghtas w Jordanii, wpisanym na listę UNESCO w 2015 roku. Artykuł powołuje się na wykopaliska archeologiczne (kościoły z V-VI w.), świadectwa Orygenesa i Jana Chryzostoma oraz pielgrzymki kolejnych uzurpatorów: Jana Pawła II (2000), Benedykta XVI (2009) i Franciszka (2014). Wspomniano też o poświęceniu w 2025 roku nowego kościoła przez sekretarza stanu kard. Parolina.
Archeologia jako narzędzie dekonstrukcji wiary
Przedstawiona narracja stanowi klasyczny przykład modernistycznej redukcji nadprzyrodzoności do poziomu „dziedzictwa kulturowego”. Choć Al-Maghtas bywa utożsamiane z biblijną Betanią za Jordanem (J 1,28), brak nieprzerwanej tradycji potwierdzającej autentyczność miejsca. Wykopaliska ukazujące „kościoły, kaplice i baptysterium” pochodzą z V-VI wieku, co wskazuje na późną pobożność ludową, nie zaś apostolską pewność.
Jak przypomina Lamentabili sane (1907): „Ewangeliści w wielu opowiadaniach podawali nie to, co rzeczywiście miało miejsce, ale to, co uważali, że przyniesie większą korzyść” (błąd 14). Podobnie współczesna archeologia „świętych miejsc” służy tworzeniu ekumenicznych mitów, nie zaś umacnianiu wiary.
Ekumeniczna profanacja misterium
Opisane działania struktury posoborowej w Al-Maghtas są jawnym pogwałceniem zasad katolickich:
1. Poświęcenie kościoła w 2025 roku przez kard. Parolina łamie kanon 1258 Kodeksu Prawa Kanonicznego (1917), zabraniający uczestnictwa w kultach niekatolickich. Jak czytamy w Syllabusie błędów Piusa IX: „Protestantyzm jest niczym więcej niż inną formą tej samej prawdziwej religii chrześcijańskiej” (błąd 18) – co właśnie realizuje „ekumeniczne sanktuarium”.
2. Wizyty uzurpatorów kontynuują herezję „wolności religijnej” potępioną w Quas Primas Piusa XI: „Królestwo Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi […] i ma władzę sądowniczą, którą Jezus otrzymał od Ojca”.
3. Wpis na listę UNESCO stanowi świecką profanację, sprowadzającą miejsce teofanii Trójcy Świętej do poziomu „dziedzictwa ludzkości”.
Teologiczne wypaczenie istoty chrztu
Artykuł całkowicie pomija nadprzyrodzony wymiar wydarzenia z Jordanu, sprowadzając je do poziomu zabytku. Tymczasem Chrzest Chrystusa był:
– Objawieniem Trójcy Świętej (Mt 3,16-17)
– Zapowiedzią sakramentalnego odrodzenia (Tyt 3,5)
– Potwierdzeniem misji Jana Chrzciciela jako „głosu na pustyni” (Iz 40,3)
Nowy kościół w Al-Maghtas, zamiast głosić te prawdy, służy „dialogowi” ze schizmatykami i heretykami, co Pius XI w Mortalium Animos nazwał „zdradą jedynego Kościoła”.
Katolicka odpowiedź: powrót do źródeł
Prawdziwa pobożność nie potrzebuje potwierdzenia przez UNESCO czy archeologię. Jak uczy Quas Primas: „Państwa nie mogą odmawiać publicznej czci Chrystusowi-Królowi”. Miejsce Chrztu istnieje przede wszystkim w sakramentalnej rzeczywistości Kościoła, gdzie każdy chrzest jest uczestnictwem w tajemnicy Jordanu.
Zamiast pielgrzymek do ekumenicznych atrap, katolicy powinni trwać przy Mszy Trydenckiej – jedynej gwarancji autentycznego kultu.
Za artykułem:
Al-Maghtas nad Jordanem. To miejsce Chrztu Jezusa, czczone od pierwszych wieków. (opoka.org.pl)
Data artykułu: 11.01.2026
