Portal Gość.pl (11 stycznia 2026) relacjonuje informacje „New York Timesa” o rozważaniach „prezydenta” Donalda Trumpa dotyczących ataku na Iran w odpowiedzi na represje wobec protestujących. Artykuł, utrzymany w konwencji świeckiego analityzmu, całkowicie pomija teologiczny wymiar konfliktu, redukując sprawę do geopolitycznego szachownicy.
Naturalistyczne zaślepienie współczesnej dyplomacji
„Trump nie podjął jeszcze ostatecznej decyzji, ale urzędnicy twierdzą, iż poważnie rozważa zezwolenie na atak w reakcji na działania irańskiego reżimu”
Redukcja problemu do kwestii „reżimu” vs „protestujących” stanowi klasyczny przykład modernistycznego relatywizmu. Zarówno Stany Zjednoczone, jak i Iran odrzucają fundamentalną zasadę wyrażoną w encyklice Quas Primas Piusa XI: „Państwa i narody będą przekonane, że nie zaznały nic słodszego, nic wspanialszego, jak służyć z miłością władzy i autorytetowi Chrystusa”. Bez uznania królewskiej władcy Chrystusa nad narodami wszelkie działania militarne stają się jedynie walką o ziemską hegemonię.
Hipokryzja „obrońców wolności”
Trumpowskie wezwanie „Iran patrzy w kierunku WOLNOŚCI, być może jak nigdy dotąd. USA są gotowe do pomocy!!!” brzmi szczególnie obłudnie w kontekście systematycznego niszczenia wolności religijnej w samych Stanach Zjednoczonych. Podczas gdy Iran prześladuje chrześcijan, amerykańskie władze finansują aborcję i promują ideologię LGBT – co stanowi jawne odstępstwo od prawa naturalnego potępione w Syllabusie błędów Piusa IX (pkt 15, 39, 55).
Naiwnością jest wiara, że interwencja zbrojna przyniesie trwały pokój. Jak przypominał Pius XI: „nadzieja trwałego pokoju dotąd nie zajaśnieje narodom, dopóki jednostki i państwa wyrzekać się będą i nie zechcą uznać panowania Zbawiciela naszego” (Quas Primas).
Teologiczne konsekwencje militaryzmu
Rozważania o atakach na „obiekty niewojskowe w Teheranie” otwierają drogę do zbrodni wojennych, sprzecznych z katolicką doktryną wojny sprawiedliwej. Już w 1864 roku Pius IX potępił błąd głoszący, że „wolno odmówić posłuszeństwa władcom prawowitym, a nawet zbuntować się przeciwko nim” (Syllabus, pkt 63), co stoi w jaskrawej sprzeczności z amerykańską polityką destabilizacji reżimów uznanych za niewygodne.
Rzekoma „obrona wolności” staje się parodią, gdyż – jak uczył św. Augustyn – „prawdziwa wolność polega na służeniu prawdzie”. Ani teokracja irańska, ani liberalna demokracja amerykańska nie uznają tej zasady, preferując własne ideologiczne projekty.
Milczenie o prześladowaniach chrześcijan
Szczególnym skandalem jest całkowite przemilczenie w artykule losu katolików w Iranie, poddawanych systematycznym prześladowaniom. W myśl zasad wyrażonych w Lamentabili sane (1907), prawdziwa wolność obejmuje przede wszystkim „wolność dzieci Bożych”, a nie świeckie „prawa człowieka”. Brak wzmianki o prześladowaniach religijnych demaskuje humanitarną retorykę jako narzędzie politycznego oportunizmu.
Duchowa geneza konfliktu
Konflikt między Stanami Zjednoczonymi a Iranem stanowi przejaw głębszego kryzysu – walki dwóch form apostazji: islamskiego fundamentalizmu i zachodniego sekularyzmu. Jak ostrzegał Pius X w Pascendi Dominici gregis, modernizm prowadzi do „zniszczenia wszelkiej religii, a zwłaszcza religii katolickiej”. Obie strony konfliktu odrzucają królewską władzę Chrystusa, co nieuchronnie prowadzi do przemocy i niesprawiedliwości.
Jedynym rozwiązaniem jest powrót obu narodów do zasad wyrażonych w encyklice Quas Primas: „Gdy królewska godność Pana naszego otacza powagę ziemską książąt i władców pewną czcią religijną, tak też uzacnia obowiązki i posłuszeństwo obywateli”. Bez tego fundamentu wszelkie działania militarne pozostaną jedynie przejawem pychy i przemocy.
Za artykułem:
"NYT": Trump poinformowany o opcjach ataku na Iran (gosc.pl)
Data artykułu: 11.01.2026
