Portal Catholic News Agency (10 stycznia 2026) promuje inicjatywę „Adopt a Bishop”, zachęcającą wiernych do „adopcji” posoborowych pseudo-biskupów poprzez modlitwę. Artykuł przedstawia historię Lauren Winter, założycielki przedsięwzięcia „Brick House in the City”, która – zainspirowana anegdotą o cukierku wymienionym między kard. Tagle a antypapieżem Leo XIV – postanowiła stworzyć mechanizm losowego przydzielania modernistycznych hierarchów do „duchowej adopcji”. Według autorki, ponad 1000 osób już przystąpiło do akcji, traktując ją jako remedium na „niewidzialny ciężar duchowy” noszony przez neo-biskupów.
Teologiczne bankructwo „duchowej adopcji”
Projekt opiera się na dwóch heretyckich założeniach:
1. Fałszywa eklezjologia sugerująca, że posoborowi „biskupi” uczestniczą w sukcesji apostolskiej, podczas gdy ich sakry – udzielane według zreformowanego, nieważnego rytu Pawła VI – są ipso facto nieważne („Sacramentum Ordinis” Piusa XII, 1947).
2. Naturalistyczne zredukowanie modlitwy do psychologicznego wsparcia, co św. Pius X potępił w „Pascendi” jako przejaw modernizmu: „Wierni nie mają wspierać pasterzy w pełnieniu urzędu, lecz modlić się, aby urzędnicy ci nie głosili błędów” (Syllabus LXXIII).
„I think our bishops carry an enormous and often invisible spiritual weight” – deklaruje Winter, ignorując kanon 1325 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r., który ekskomunikuje każdego biskupa szerzącego herezje.
Masoneria w przebraniu pobożności
Mechanizm losowego przydzielania pseudo-biskupów odsłania prawdziwy cel projektu:
- Zatarcie różnicy między wiernymi a heretykami poprzez sztuczne tworzenie „duchowych więzi” z antykościelnymi przywódcami
- Legitymizacja nielegalnych struktur posoborowych poprzez nadanie im pseudo-sakralnego charakteru
- Wpajanie tezy o „dobrych intencjach” modernistów, co Lamentabili potępiło jako „przebiegłą metodę relatywizacji dogmatów” (propozycja 59)
„Pasterze” neo-kościoła – jak kard. Tagle głoszący możliwość zbawienia bez Chrztu („Fiducia supplicans”, 2023) czy antypapież Leo XIV otwarcie tolerujący „błogosławieństwa” par homoseksualnych – otrzymują w ten sposób alibi duchowe od naiwnych „adoptujących”.
Milczenie o grzechu przeciwko Duchowi Świętemu
Największym skandalem inicjatywy jest całkowite pominięcie obowiązku upomnienia heretyków (Mt 18,15-17). Zamiast nawoływać pseudo-biskupów do nawrócenia i publicznego odrzucenia błędów Vaticanum II, organizatorzy proponują emocjonalną „wspólnotę modlitewną”, która w praktyce utrwala stan apostazji.
„Adopt a Bishop” stanowi kolejne ogniwo w łańcuchu posoborowych manipulacji:
– 1964 – „Lumen Gentium” wprowadza herezję kolegialności
– 2025 – Jubileusz „biskupów” celebrowany w bazylice zajętej przez antypapieża
– 2026 – „Duchowa adopcja” jako forma psychologicznego uwikłania wiernych w struktury antykościoła
Kościół Katolicki zawsze nauczał, że modlitwa za heretyków powinna mieć charakter ex opere operantis – błagania o ich nawrócenie, nigdy zaś zaakceptowania ich urzędu. Jak ostrzegał św. Robert Bellarmin: „Modlić się za jawnogrzeszników w ich urzędowaniu, znaczy współuczestniczyć w ich nieprawościach” („De Romano Pontifice”, II.30).
Tymczasem cały mechanizm „adopcji” buduje iluzję, jakoby neo-kościół potrzebował jedynie „duchowego wsparcia”, a nie radykalnego powrotu do Wszechczasowej Ofiary i niezmiennej doktryny. To nie biskupów należy dziś „adoptować”, lecz porzucić struktury antychrysta i szukać prawowitych kapłanów trwających przy Depositum Fidei.
Za artykułem:
‘Adopt a Bishop’ initiative invites faithful to pray for Church leaders (catholicnewsagency.com)
Data artykułu: 11.01.2026
