Unijna dyskryminacja katolickich rodzin jako owoc apostazji posoborowej
Portal eKAI (11 stycznia 2026) relacjonuje protest Federacji Katolickich Stowarzyszeń Rodzin w Europie (FAFCE) przeciwko odrzuceniu przez Komisję Europejską finansowania projektów dotyczących ochrony nieletnich. Przewodniczący Vincenzo Bassi oskarża unijne instytucje o dyskryminację ideologiczną, twierdząc, że "podejście FAFCE jest sprzeczne z zasadami równości Unii Europejskiej" ze względu na akcentowanie komplementarności ról ojca i matki.
Naturalistyczna redukcja rodziny w służbie rewolucji kulturowej
Opisana sytuacja stanowi jedynie symptom głębszego problemu: całkowitego oderwania współczesnych struktur międzynarodowych od porządku nadprzyrodzonego. Unia Europejska – jako twór wyrosły z laickich zasad Oświecenia – konsekwentnie realizuje program zniszczenia rodziny jako podstawowej komórki społeczeństwa katolickiego. Jak trafnie zauważył Pius XI w encyklice Divini Redemptoris: "Rodzina katolicka, oparta na sakramencie nierozerwalnym, jest i będzie zawsze pierwszym i najszczerszym wrogiem zarówno dzikiego bolszewizmu, jak i bezbożnej kultury nowoczesnej".
"Odmienna rola ojca i matki nie jest sprzeczna z równością płci. Różnice, które dla nas są bogactwem, dla UE stają się naruszeniem zasady równości" – przekonuje Bassi.
Już w tym stwierdzeniu ujawnia się teologiczna naiwność przywódców FAFCE. Próba negocjowania z ateistyczną strukturą przy jednoczesnym uznawaniu jej sądowniczej kompetencji w kwestiach moralnych jest jak przystawanie na grę w szachy z szatanem – nawet pozorne zwycięstwo oznacza klęskę duszy. Kościół katolicki nauczał niezmiennie, że równość płci w rozumieniu rewolucji francuskiej to heretycka fikcja. Leon XIII w Rerum novarum podkreślał: "Bóg (…) rozdzielił w rodzinie władze i zadania mężczyzny i kobiety. Mąż jest głową rodziny, żona zaś sercem rodziny" (n. 11).
Posoborowa kapitulacja wobec laickiego imperializmu
FAFCE wpisuje się w tragiczny ciąg posoborowych iluzji, gdzie katolicy – zamiast głosić nieprzejednanie Królestwo Chrystusowe – błagają świeckie władze o uznanie ich "praw człowieka". Tymczasem Sobór Watykański I w konstytucji Pastor aeternus uroczyście stwierdził: "Na mocy wiary boskiej i katolickiej należy wierzyć w to wszystko, co zawarte jest w słowie Bożym spisanym lub przekazanym, a co Kościół podaje jako objawione przez Boga" (DS 3011).
Kiedy Bassi ubolewa, że "człowiek został sprowadzony do roli konsumenta", pomija milczeniem źródło tego zła: odrzucenie społecznego panowania Chrystusa Króla. Pius XI w encyklice Quas Primas nauczał: "Narody, które wyrzekły się Chrystusa, coraz głębiej pogrążają się w trwodze i nieszczęściu. Nadzieja trwałego pokoju nie zaświeci narodom, dopóki jednostki i państwa wyrzekać się będą i nie zechcą uznać panowania Zbawiciela naszego" (n. 1).
Schizofrenia doktrynalna neo-Kościoła
Najjaskrawszą hipokryzją całej sprawy pozostaje fakt, że posoborowe struktury same wysłały katolików na laickie rzeźnie. Podczas gdy Pius IX w Syllabusie błędów potępił tezę, że "Kościół powinien być oddzielony od Państwa, a Państwo od Kościoła" (błąd 55), pseudo-sobór watykański II w dekrecie Dignitatis humanae uznał "prawo do wolności religijnej".
Dziś FAFCE zbiera gorzkie owoce tej apostazji: skoro sama "Stolica Apostolska" uznała świeckie państwo za suwerena w sferze moralności, cóż dziwnego, że brukselscy biurokraci odmawiają finansowania projektów opartych na katolickiej moralności? Jak przypominał św. Robert Bellarmin: "Ktokolwiek zaprzecza, że Chrystus ma władzę nad doczesnymi sprawami, jest heretykiem" (De Romano Pontifice, V, 6).
Katakumbowa rzeczywistość wiernych
Opisany konflikt unaocznia pilną potrzebę całkowitego zerwania z modernistycznymi strukturami. Prawdziwi katolicy nie powinni zabiegać o uznanie ze strony antychrześcijańskiego imperium, lecz – na wzór męczenników rzymskich – budować równoległe struktury życia społecznego w oparciu o niezmienną doktrynę Kościoła. Św. Pius X w encyklice Vehementer nos ostrzegał: "Ktokolwiek zapuszcza się na drogę ustępstw, ten musi bezwzględnie wyrzec się wiary. W sprawach religii nie ma miejsca na żadne ustępstwa" (n. 3).
Zamiast żebrania o eurofundusze, organizacje katolickie powinny odwrócić się od neopogańskiego Babel w Brukseli i skupić na odbudowie cywilizacji chrześcijańskiej w mikroskali: katolickich rodzinach, szkołach, wspólnotach. Jak pisał prof. Plinio Corrêa de Oliveira: "Rewolucja i Kontrrewolucja nie dzielą się na części – to dwie całości, dwie przeciwstawne wizje życia". Niedopuszczalne jest jednoczesne głoszenie nierozerwalności małżeństwa i uznawanie kompetencji instytucji legalizujących sodomię.
Epilog: Droga Krzyżowa bez iluzji
Ostatnie słowo należy się św. Piusowi X, który w encyklice Pascendi dominici gregis demaskował modernistów: "Ci ludzie, którzy (…) pod pozorem miłości Kościoła niezgrabnie zakrywają swe przekonania, w rzeczywistości nienawidzą go najbardziej. (…) Przeciwko nim trzeba walczyć bez wytchnienia, jak przeciwko najgorszym wrogom Kościoła" (n. 3).
Dopóki FAFCE i podobne organizacje nie odrzucą śmiertelnego uścisku posoborowej herezji, ich walka o "prawa rodzin" będzie jedynie teatrem cieni – tragicznym przedstawieniem, gdzie aktorzy grający katolików błagają o litość u katów Krzyża.
Za artykułem:
europa Federacja Stowarzyszeń Rodzin Katolickich w Europie mówi o dyskryminacji w UE (ekai.pl)
Data artykułu: 11.01.2026
