Naturalistyczna farsa w miejsce nadprzyrodzonej misji
Portal eKAI (12 stycznia 2026) relacjonuje przygotowania do XXIX Dnia Judaizmu w strukturach posoborowych, zaplanowanego na 15 stycznia w Płocku. Rzekomy „bp” Szymon Stułkowski deklaruje, iż wydarzenie stanowi „zaproszenie do powrotu do wspólnych korzeni chrześcijaństwa i judaizmu”. Tym samym struktury okupujące Watykan oficjalnie potwierdzają swoje odstępstwo od niezmiennej doktryny o wyłącznym charakterze Kościoła katolickiego jako jedynej arki zbawienia (Extra Ecclesiam nulla salus).
„Chcemy Panu Bogu dziękować za to, co było piękne i dobre, a jednocześnie modlić się za tych, którzy oddali życie, zamordowani w różnych miejscach” – stwierdza „bp” Stułkowski.
W tej deklaracji objawia się całkowite zaślepienie doktrynalne. Któż bowiem „oddaje życie” w judaizmie talmudycznym, który odrzucił Mesjasza i trwa w zatwardziałości? Jak przypomina św. Paweł: „Izraelici, którym należy przybrane synostwo i chwała, i przymierza, i zakon, i służba Boża, i obietnice, (…) nie wszyscy, którzy są z Izraela, ci są Izraelem” (Rz 9,4-6 Wlg). Modlitwa za wyznawców religii formalnie potępionej przez Boga stanowi zdradę misji ewangelizacyjnej zleconej przez Chrystusa Króla.
Historyczne fałszerstwo w służbie synkretyzmu
Organizatorzy powołują się na obraz Jana Matejki „Przyjęcie Żydów Roku Pańskiego 1096”, twierdząc, iż płocka katedra miała być świadkiem „symbolicznego pojednania”. Tymczasem prawdziwe nauczanie Kościoła katolickiego wyklucza jakąkolwiek równość między Starym a Nowym Przymierzem. Synagoga, odrzuciwszy Zbawiciela, utraciła status ludu wybranego – jak nauczał Pius XI w encyklice Quas primas: „Chrystus panuje nad wszystkimi narodami, tak iż najprawdziwiej cały ród ludzki podlega władzy Jezusa Chrystusa”.
Wspominanie XI-wiecznej obecności żydowskiej w Płocku przy jednoczesnym przemilczeniu wiekuistego potępienia judaizmu rabinicznego przez Magisterium, stanowi klasyczny przykład modernistycznej manipulacji. Jak ostrzegał św. Pius X w dekrecie Lamentabili: „Dogmaty, sakramenty i hierarchia są tylko sposobem wyjaśnienia i etapem ewolucji świadomości chrześcijańskiej” – co dokładnie wcielają w życie organizatorzy Dnia Judaizmu.
Bluźniercza liturgia i profanacja świątyni
Najcięższym przejawem apostazji jest planowane „nabożeństwo Słowa Bożego” w płockiej katedrze z udziałem „rabina” Boaza Pascha i „kardynała” Grzegorza Rysia. Jawne łamanie kanonu 1258 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 roku, który surowo zabrania communicatio in sacris z heretykami i schizmatykami, potwierdza całkowite zerwanie posoborowia z Tradycją.
„Tej modlitwy, zaczerpniętej z korzeni biblijnych, ma nas prowadzić w teraźniejszość i przyszłość, żebyśmy potrafili w zgodzie, jedności i pokoju wspólnie żyć” – deklaruje „bp” Stułkowski.
To jawna negacja słów Zbawiciela: „Nie mniemajcie, żem przyszedł puszczać pokój na ziemię; nie przyszedłem puszczać pokoju, ale miecz” (Mt 10,34 Wlg). Pokój możliwy jest jedynie pod berłem Chrystusa Króla, nie zaś w ekumenicznym bałwochwalstwie. Udział rabina w pseudo-liturgii to nie tylko profanacja świętego miejsca, ale akt formalnej współpracy z tymi, którzy – jak pisze św. Jan – „mówią, że są Żydami, a nie są, ale są synagogą szatana” (Ap 2,9 Wlg).
Teologiczne samobójstwo pod hasłem „pamięci”
Przywołanie postaci Symchy Gutermana i jego „Kartek z pożogi” jako podstawy modlitwy stanowi kolejny dowód na zwycięstwo naturalizmu w strukturach posoborowych. Żaden ludzki dramat nie usprawiedliwia zdrady doktryny – tym bardziej że współczesny judaizm pozostaje w formalnej opozycji do Królestwa Chrystusowego. Jak przypomina Syllabus Piusa IX, potępiający błąd 17: „Dobra nadzieja winna być żywiona co do wiecznego zbawienia wszystkich tych, którzy w prawdziwym Kościele Chrystusa wcale nie są”.
Hasło przewodnie wydarzenia – „Twój lud będzie moim ludem, a twój Bóg będzie moim Bogiem” (Rt 1,16) – to szatańska parodia jedynego prawdziwego wyznania wiary. W ustach wyznawcy judaizmu słowa te stają się bluźnierczym zaprzeczeniem Boskości Chrystusa, gdyż „ich bogiem” pozostaje Jahwe pojmowany jako bóstwo plemienne, nie zaś Trójjedyny Bóg objawiony w Nowym Testamencie.
Posoborowa antyteologia zbawienia
Cała koncepcja Dnia Judaizmu stanowi praktyczną realizację modernistycznej herezji potępionej w Lamentabili sane exitu (propozycja 21): „Kościół nie miał władzy definiowania dogmatycznie, że religia Kościoła katolickiego jest jedyną prawdziwą religią”. Tymczasem Sobór Laterański IV naucza niezbicie: „Jedna jest powszechna społeczność wiernych, poza którą nikt nie może dostąpić zbawienia” (Denz. 430).
Organizatorzy posunęli się jeszcze dalej w apostazji, planując „dyskusję o pamięci i nadziei w drodze do wiary” z udziałem „rabina” Icchaka Rapoporta. Jakąż to „wiarę” może głosić ten, kto odrzuca Wcielenie, Mękę i Zmartwychwstanie Słowa? To właśnie o takich „przywódcach ślepcach” przestrzegał Chrystus: „Jeśli byłby ślepy, nie miałby grzechu; lecz teraz mówicie: Widzimy. Grzech wasz trwa” (J 9,41 Wlg).
Katedra jako miejsce zdrady
Finałem bluźnierczych obchodów ma być prezentacja wystawy „Byli sąsiadami. Ludzkie wybory i zachowania w obliczu Zagłady”. To kolejne narzędzie relatywizacji doktryny, sprowadzające problem zła do płaszczyzny socjologicznej, z pominięciem nadprzyrodzonej perspektywy grzechu pierworodnego i konieczności Odkupienia. W ten sposób płocka katedra – niegdyś świadkini prawdziwej Ofiary Mszy świętej – staje się sceną dla antyewangelicznego spektaklu.
Na koniec warto przypomnieć słowa św. Pius X z encykliki Pascendi: „Moderniści wszelkimi siłami starają się dowieść i rozpowszechnić przekonanie, że Kościół nie może być uważany za doskonałe społeczeństwo”. XXIX Dzień Judaizmu w Płocku stanowi żywe potwierdzenie tej diagnozy – ohyda spustoszenia, dokonana ręką tych, którzy powinni strzec depozytu wiary.
Za artykułem:
Wydarzenia Płock, 15 stycznia Dzień Judaizmu w KościeleCentralne obchody XXIX Dnia Judaizmu w Kościele katolickim w Polsce odbędą się 15 stycznia w Płocku. Jak podkreśla biskup płocki Szymon Stułkowsk… (ekai.pl)
Data artykułu: 12.01.2026
