Posoborowa struktura ogłasza pseudoodpust w ramach propagandy „zielonego franciszkanizmu”
Dekret ogłoszony 12 stycznia 2026 roku przez tzw. Penitencjarię Apostolską stanowi jawną kpinę z katolickiej nauki o odpustach. Rzekomy „Rok Świętego Franciszka” (10.01.2026 – 10.01.2027) ma na celu zastąpienie nadprzyrodzonej pobożności naturalistycznym kultem „braterstwa ekologicznego”.
Teologiczne herezje w dekrecie
Dokument stwierdza, że warunkiem uzyskania „odpustu zupełnego” jest:
„spowiedź sakramentalna, Komunia eucharystyczna i modlitwa według intencji Ojca Świętego”
To twierdzenie zawiera potrójną herezję:
- Większość posoborowych „duchownych” nie posiada ważnych święceń po nieważnej reformie święceń z 1968 roku (Pontificalis Romani Pawła VI). Jak stwierdza Św. Pius X w Sacrorum Antistites: „Szafarz sakramentu musi mieć ważne święcenia i władzę jurysdykcji”.
- Novus Ordo Missae nie jest prawdziwą Mszą Świętą, co potwierdza kardynał Alfredo Ottaviani w Intervencji Ottavianiego: „Nowy obrzęd wyraźnie oddala się od katolickiej teologii Ofiary Mszy Świętej”.
- „Intencje Ojca Świętego” dotyczą dziś głównie ekumenizmu i ekologii – celów sprzecznych z katolicką ortodoksją. Jak ostrzega Pius IX w Syllabus errorum (pkt 80): „Błędem jest twierdzić, że Rzymski Papież może i powinien pogodzić się z postępem, liberalizmem i współczesną cywilizacją”.
Franciszkański synkretyzm jako narzędzie apostazji
Dekret głosi, że celem jest:
„aby idąc za przykładem Świętego z Asyżu każdy wierny chrześcijanin stawał się sam wzorem świętości życia i nieustannym świadkiem pokoju”
To klasyczne przeinaczenie pojęcia świętości, które w katolicyzmie oznacza heroiczną praktykę cnót w stanie łaski uświęcającej (Św. Tomasz z Akwinu, Summa Theologiae II-II q.81 a.4). Tymczasem „świętość” posoborowa sprowadza się do działań społecznych i ekologicznych, co potwierdza wezwanie do:
„uczuć chrześcijańskiej miłości bliźniego oraz szczerego pragnienia zgody i pokoju między narodami”
Pius XI w Quas Primas wyjaśnia: „Pokój Chrystusowy w Królestwie Chrystusowym – oto jedyna droga do prawdziwego pokoju”. Posoborowcy zaś głoszą pokój oderwany od obowiązku poddania narodów pod panowanie Chrystusa Króla.
Panteistyczny kult stworzenia
Cała inicjatywa stanowi rozwinięcie ekologicznego panteizmu, który:
- Przekształca franciszkańską miłość do stworzeń w kult natury (potępiony przez Piusa IX w Syllabus errorum pkt 1)
- Zastępuje kult Boga w Trójcy Jedynego „braterstwem” ze środowiskiem naturalnym
- Promuje ideę „ekologicznego nawrócenia” zamiast nawrócenia z grzechu do łaski
Św. Oficjum w dekrecie Lamentabili sane (pkt 20) potępia tezę, że „Objawienie było tylko uświadomieniem sobie przez człowieka swego stosunku do Boga” – co dokładnie wciela w życie ta franciszkańska inicjatywa.
Fałszywa ekumenia i profanacja modlitwy
Szczególnie bluźniercze jest wezwanie do modlitwy:
„do Najświętszej Maryi Panny, św. Franciszka z Asyżu, św. Klary i wszystkich Świętych Rodziny Franciszkańskiej”
To jawne zrównanie Matki Bożej z postaciami historycznie wątpliwymi. Św. Klara z Asyżu propagowała skrajne formy ubóstwa kwestionujące katolicką doktrynę o własności prywatnej (potępioną przez Jana XXII w bulli Cum inter nonnullos).
Kapłaństwo zdegradowane do roli animatora
Dekret wzywa „kapłanów” do:
„gotowości do sprawowania sakramentu pojednania z duchem gorliwym, hojnym i miłosiernym”
W rzeczywistości:
- Większość posoborowych „duchownych” to nieważni szafarze pozbawieni charakteru kapłańskiego
- Novus Ordo Penitencjarii znosi konfesjonały, zastępując je „przestrzeniami dialogu”
- „Miłosierdzie” rozumiane jest jako akceptacja grzechu, a nie doprowadzenie do nawrócenia
Kanon 874 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r. wyraźnie stanowi: „Szafarz sakramentu pokuty musi mieć ważne święcenia i jurysdykcję od prawego przełożonego”.
Zamach na doktrynę czyśćca
Szczególnie oburzające jest zezwolenie na ofiarowanie „odpustu”:
„jako sufragium za dusze w czyśćcu”
To jawne nadużycie, gdyż:
- Odpust wymaga stanu łaski uświęcającej u żyjącego
- Nie można ofiarować czegoś, czego się samo nie posiada
- Wiara w czyściec została w praktyce porzucona przez modernistów (co pokazuje zanik kazań na ten temat)
Św. Robert Bellarmin w De indulgentiis wyjaśnia: „Odpusty są skuteczne tylko w komunii świętych i w jedności z autentycznym Magisterium”.
Strategia zastępowania wiary ekologizmem
Dekret ujawnia prawdziwy cel całej operacji:
„Niech ten Rok Świętego Franciszka pobudzi nas wszystkich […] by nie zaprzepaścić postanowień dopiero co zakończonego Roku Świętego”
Chodzi o utrwalenie modernistycznej rewolucji poprzez:
- Zastąpienie kultu Boga kultem stworzenia
- Przekształcenie Kościoła w NGO zajmujące się ekologią
- Wyeliminowanie pojęcia grzechu i potrzeby zbawienia
Jak trafnie zauważył św. Pius X w Pascendi dominici gregis: „Moderniści wszystkie dogmaty religijne sprowadzają do symboli i czynników życia duchowego”.
Duchowe zagrożenie dla wiernych
Akcja ta stanowi szczególne niebezpieczeństwo dla:
- Osób starszych i chorych – którym sugeruje się, że „cierpienia życia” zastąpią sakramentalne zadośćuczynienie
- Rodzin franciszkańskich – wciąganych w synkretyzm religijny
- Kapłanów – utwierdzanych w błędnym przekonaniu o ważności ich „posługi”
Prawdziwie katolicka odpowiedź musi obejmować:
- Całkowite odrzucenie posoborowych pseudosakramentów
- Powrót do autentycznej Mszy Trydenckiej i sakramentów w tradycyjnej formie
- Modlitwę wynagradzającą za bluźnierstwa neo-kościoła
- Wierność niezmiennemu Magisterium sprzed 1958 roku
Jak nauczał św. Robert Bellarmin w De Romano Pontifice: „Papież-jawny heretyk automatycznie przestaje być członkiem Kościoła”. Skoro zaś wszyscy „papieże” posoborowi głosili herezje (wolność religijną, ekumenizm, kolegialność), ich „odpusty” są duchowym oszustwem.
Za artykułem:
Odpust zupełny w Roku Świętego Franciszka (episkopat.pl)
Data artykułu: 12.01.2026
