Portal Catholic News Agency (12 stycznia 2026) relacjonuje inicjatywę Heritage Foundation, która w raporcie „Saving America by Saving the Family” proponuje szereg reform socjalno-podatkowych mających „promować kulturę małżeństwa”. Prezes think tanku Kevin Roberts zapewnia, że administracja Donalda Trumpa przychylnie przyjmie propozycje w rodzaju „zniesienia kar za małżeństwo w programach pomocowych” czy wprowadzenia premii finansowej ($2,500) dla osób zawierających związek małżeński przed 30. rokiem życia. Autorzy dokumentu biją na alarm wobec „najwyższego na świecie odsetka dzieci wychowywanych przez samotnych rodziców (25%)” i spadku dzietności prowadzącego do „przerażającej wizji śmierci przewyższającej liczbę urodzeń”. Roberts wyraża nadzieję, że „nawet umiarkowani Demokraci przełamią odruchowy sprzeciw wobec reformy systemu pomocy społecznej”, gdyż problem ma charakter „cywilizacyjny”.
Naturalistyczne redukcjonizmy
Przedstawiony dokument zdradza klasyczną herezję naturalizmu, próbującą rozwiązać nadprzyrodzony kryzys za pomocą świeckich instrumentów społeczno-ekonomicznych. Już Pius XI w encyklice Casti Connubii (1930) przypominał, że „małżeństwo z woli samego Stwórcy nie zostało ustanowione i zaprowadzone jako środek do pomnożenia rodzaju ludzkiego lub do zaspokojenia popędu płciowego, lecz przede wszystkim po to, by małżonkowie w małżeństwie osiągnęli cel nadprzyrodzony” (pkt 23). Tymczasem raport Heritage Foundation całkowicie pomija sakramentalny charakter związku małżeńskiego, sprowadzając go do technicznego problemu „welfare state”.
Proponowane „bodźce finansowe” w rodzaju NEST czy ulg podatkowych dla małżeństw są nie tylko jałowe duchowo, ale stanowią przejaw pelagianizmu społecznego – wiary, że ludzkie wysiłki instytucjonalne mogą zastąpić łaskę płynącą z sakramentów. Jak ostrzegał św. Pius X w encyklice Pascendi Dominici gregis (1907), moderniści „wszystkie religie uważają za prawdziwe, dopuszczając jednak w nich pewien stopień czystości” (pkt 14), co prowadzi do redukcji chrześcijaństwa do systemu etycznego. Właśnie tę redukcję obserwujemy w dokumencie, gdzie „kultura małżeństwa” oznacza wyłącznie zbiór zachowań socjologicznych, nie zaś stan łaski.
Polityka bez teologii
Szczególnie jaskrawym przejawem apostazji jest milczenie wobec rzeczywistych przyczyn kryzysu: legalizacji antykoncepcji (Griswold v. Connecticut, 1965), rozwodów bez orzeczenia o winie (1969) oraz zabójczego „prawa” do dzieciobójstwa prenatalnego (Roe v. Wade, 1973). Skoro dokument nie wzywa do natychmiastowego zniesienia tych zbrodniczych praw – proponując jedynie doraźne łatanie socjalnych skutków – ujawnia się jako „ugodowy kompromis z duchem świata” (1 J 2,15).
Papież Pius XI już w 1930 roku przewidywał takie tchórzostwo: „Jeśliby który rząd miał odwagę wystąpić przeciwko rozwiązłości małżeńskiej, to zaraz podniosą się wrogie głosy, że takie wystąpienie gwałci wolność osobistą obywateli” (Casti Connubii, pkt 96). Tymczasem Heritage Foundation nie proponuje nawet przywrócenia prawnego zakazu kohabitacji czy penalizacji cudzołóstwa – które to środki przez wieki stanowiły fundament cywilizacji chrześcijańskiej.
Fałszywi prorocy „rodzinności”
Współpraca z administracją Trumpa – która w trakcie pierwszej kadencji nie tylko nie zniosła „małżeństw” sodomickich, ale wręcz rozszerzyła militaryzację granic rozbijając rodziny imigrantów – dowodzi cynizmu politycznego autorów raportu. Jak przypominał Leon XIII w encyklice Immortale Dei (1885): „Państwo winno być podporządkowane Kościołowi w taki sposób, aby harmonijny związek obojga doprowadził do tego, co nazywamy chrześcijańskim ustrojem państwowym” (pkt 13). Tymczasem cała inicjatywa traktuje Kościół co najwyżej jako jednego z „interesariuszy” w procesie legislacyjnym.
Nieprzypadkowo wśród współautorów dokumentu widnieje Roger Severino – katolik otwarcie wspierający „tradycyjną” liturgię w strukturach posoborowych, co doskonale ilustruje teologiczny bankructwo środowisk „konserwatywnych”. Jak bowiem można mówić o obronie rodziny, gdy równocześnie akceptuje się nową „mszę” Pawła VI, która – jak diagnozował kard. Alfredo Ottaviani – „znacznie się oddala pod względem ogólnym od katolickiej teologii Mszy Świętej” (List do Pawła VI, 1969)?
Duchowa pustynia
Ostateczną klęskę projektu stanowi brak jakiejkolwiek wzmianki o niezbędności powrotu do prawdziwej Ofiary Mszy Świętej – źródła wszystkich łask, w tym łaski małżeńskiej. Jak zauważył św. Pius X w Motu proprio Sacrorum antistitum (1910): „Eucharystyczna Ofiara ołtarza jest zarówno źródłem, jak i celem całego kultu katolickiego”. Dopóki katolicy będą uczestniczyć w bluźnierczym „nowym rycie”, dopóty żadne programy socjalne nie odwrócą apokalipsy demograficznej.
Propozycje Heritage Foundation przypominają więc tuszowanie raka za pomocą plastrów z opatrunkiem. Bez przywrócenia publicznego panowania Chrystusa Króla (Pius XI, Quas Primas), bez odrzucenia modernistycznej herezji i bez powrotu do jedynej prawdziwej Ofiary – wszelkie świeckie zabiegi okażą się budowaniem na piasku (Mt 7,26).
Za artykułem:
Heritage Foundation aims to tackle marriage, family crisis (catholicnewsagency.com)
Data artykułu: 12.01.2026
