Portal „Tygodnik Powszechny” (13 stycznia 2026) prezentuje tekst Pawła Bravo gloryfikujący umowę handlową UE-Mercosur, cynicznie nazwaną „Belzebubem”. Autor, posługując się językiem pełnym sarkazmu i modernistycznej arogancji, próbuje ośmieszyć obronę polskiego rolnictwa jako „mit” oparty na „wzruszającym cieniu wąsatego Witosa”. Tymczasem rzeczywistym mitem jest neoliberalna utopia, w której globalny handel mięsem staje się bożkiem zastępującym katolicką koncepcję sprawiedliwości społecznej.
„Dwa filety kurze rocznie na głowę obywatela Europy […] mogą wjechać z krajów Ameryki Łacińskiej” – pisze Bravo, całkowicie pomijając kwestię moralnej odpowiedzialności za jakość żywności oraz warunki hodowli zwierząt w krajach trzecich. Jak przypomina Pius XI w Quadragesimo anno: „Wolność handlu nie może być absolutna, gdyż musi uwzględniać sprawiedliwość społeczną” (n. 88). Tymczasem omawiana umowa stanowi klasyczny przykład kapitalistycznego wyzysku, gdzie zysk korporacji przeważa nad dobrem wspólnym.
Agraryzm bez duszy: fermy kontra cywilizacja chrześcijańska
Autor drwi z obrońców polskiej wsi, twierdząc, że „‘wieś’, o jaką dziś tam chodzi, to fermy na parędziesiąt tysięcy zmutowanych ptaków”. To perfidne sprowadzenie całego sektora rolnego do przemysłowych monokultur świadczy o kompletnym niezrozumieniu katolickiej koncepcji gospodarki. Leon XIII w Rerum novarum nauczał przecież: „Państwo powinno popierać własność prywatną, strzec praw rodziny i wspierać rolnictwo jako fundament trwałości narodowej” (n. 35). Przemysłowe fermy – owszem – są zaprzeczeniem tej wizji, lecz rozwiązaniem nie jest ich zastąpienie importem z Ameryki Łacińskiej, lecz powrót do zrównoważonego rolnictwa opartego na encyklice Mater et Magistra.
Ekonomiczny modernizm jako narzędzie dechrystianizacji
Bravo z lubością opisuje „wielki polski sukces ostatnich dekad” w produkcji drobiu, nie zauważając, że jest to sukces pozorny, oparty na wyścigu ku przepaści cywilizacyjnej. Pius XI ostrzegał przed takim modelem w Divini Redemptoris: „Gdy zniknie poszanowanie dla Boga, wówczas i władza traci swą siłę moralną” (n. 29). Umowy typu Mercosur są właśnie owocem tej światowej apostazji od społecznego panowania Chrystusa Króla.
W części kulinarnej autor z rozbrajającą naiwnością podaje przepis na wołowinę, kompletnie nie dostrzegając, że jego „ossobuco nie całkiem milanese” staje się symbolem konsumpcjonizmu oderwanego od moralności. Gdy Pius XII mówił o „odrodzeniu społecznego porządku w Chrystusie”, miał na myśli właśnie przeciwstawienie się takiemu redukcjonizmowi, gdzie człowiek staje się niewolnikiem żołądka.
Ku chwale Belzebuba: globalizm jako antyteza katolicyzmu
Najbardziej przerażający jest fragment o „fabryce w Urugwaju” produkującej ekstrakt mięsny. Bravo zachwyca się tym jako „biznesem”, podczas gdy katolicka nauka społeczna widzi tu triumf materializmu nad godnością pracy ludzkiej. Jak nauczał Pius XI w Quadragesimo anno: „Wolność gospodarcza nie może być nieograniczona, gdyż prowadzi do zniewolenia słabszych” (n. 88).
Artykuł kończy się groteskową apoteozą importowanego mięsa, co świetnie ilustruje ducha współczesnej apostazji. Gdy Chrystus mówił: „Nie samym chlebem żyje człowiek” (Mt 4,4 Wlg), wskazywał na prymat wartości duchowych. Tymczasem Bravo i jemu podobni proponują nam kulinarną nirwanę w świecie pozbawionym Boga.
W obliczu takich tekstów tym mocniej brzmią słowa Piusa XI z encykliki Quas primas: „Pokój Chrystusowy możliwy jest jedynie w Królestwie Chrystusowym”. Globalistyczne umowy handlowe są właśnie narzędziem budowania królestwa antychrysta – świata bez granic, bez Boga, bez duszy.
Za artykułem:
Mercosur czy Belzebub: import mięsa i mit obrony polskiej wsi (tygodnikpowszechny.pl)
Data artykułu: 13.01.2026
