Portal „Tygodnik Powszechny” (13 stycznia 2026) w artykule Marka Rabija przedstawia problematykę opieki nad starszymi rodzicami jako wyzwanie psychologiczno-społeczne, całkowicie przemilczając jej nadprzyrodzony wymiar. Autor odwołuje się do pogańskiego eposu Homera, by zilustrować „odwieczne” relacje między pokoleniami:
„Priam mówi przecież Achillesowi, że w porządku rodzinu ludzkiego to dzieci winny chować rodziców, nie na odwrót”
Zaprezentowanie antycznego fatalizmu jako uniwersalnej prawdy demaskuje naturalistyczne założenie tekstu. W miejsce chrześcijańskiej wizji rodziny jako Ecclesia domestica (Kościoła domowego), gdzie cierpienie łączy się z Krzyżem Chrystusa, proponuje się humanitarną kalkę pozbawioną transcendencji.
Teologiczna dekonstrukcja świeckiego paradygmatu
Fundamentalnym błędem artykułu jest redukcja czwartego przykazania do technicznego problemu „zachowania równowagi psychicznej”. Tymczasem Dekalog wyraźnie stwierdza: „Czcij ojca twego i matkę twoją” (Wj 20,12 Wlg), co Kościół zawsze rozumiał jako obowiązek religijny obejmujący materialne i duchowe wsparcie. Papież Pius XI w encyklice Casti Connubii nauczał, że „Bóg powierzył rodziców opiece dzieci, gdy ci pierwsi, starzejąc się, nie mogą już samodzielnie zaradzić swym potrzebom”.
Psychoterapeuta Bogdan de Barbaro, cytowany jako autorytet, prezentuje typowo modernistyczne podejście:
„Nie znajdą Państwo gotowych recept, bo dynamiki relacji między pokoleniami nie da się wpisać w jeden scenariusz”
To ewidentne odrzucenie obiektywnego prawa naturalnego! Św. Tomasz z Akwinu precyzyjnie wywodził w Sumie Teologicznej (II-II, q. 101), że cześć dla rodziców wynika z ich uczestnictwa w stwórczej mocy Boga. Gdy portal pisze o „gorączkowym szukaniu czasu dla matki czy ojca”, przemilcza fakt, iż katolicka asceza wymaga wyrzeczenia, nie zaś psychologicznego „balansu”.
Pomijanie sakramentalnego wymiaru cierpienia
Najcięższym zaniedbaniem tekstu jest całkowite pominięcie:
1) Modlitwy jako źródła łaski w znoszeniu trudów opieki
2) Ofiarowania umartwień w intencji zbawienia rodziców
3) Roli kapłana w udzielaniu chorym sakramentu namaszczenia
„Sztafety pokoleń” – by użyć świeckiego określenia autora – w katolickiej perspektywie są częścią communio sanctorum (obcowania świętych). Leon XIII w encyklice Rerum Novarum podkreślał, że „powinności dzieci względem rodziców płyną z tego samego źródła, co obowiązki względem Boga”. Tymczasem „Tygodnik” proponuje jedynie „złotą radę (…): odetchnąć”, co stanowi karykaturę chrześcijańskiej cnoty wytrwałości.
Starość bez Krzyża – czyli kult wygodnictwa
Przedstawienie starości jako „fizycznej bezsilności” wymagającej głównie „własnych granic” opiekuna odsłania ducha czasów: antropocentryzm odrzucający zbawczą wartość cierpienia. Jakże różne to od słów św. Pawła: „Dopełniam niedostatki ucisków Chrystusowych w ciele moim” (Kol 1,24 Wlg)!
Portal całkowicie ignoruje katolickie instytucje opieki – zgromadzenia zakonne prowadzące przytuliska, bractwa charytatywne, posługę kapelanów w domach starców – promując indywidualistyczny model „wynajętych opiekunów”. To przejaw laicyzacji sfery, którą Pius XII nazwał „apostolstwem miłosierdzia wobec starców” (Przemówienie do pielęgniarek, 1957).
Zakończenie: Triumf naturalizmu
Artykuł stanowi modelowy przykład modernistycznej redukcji życia rodzinnego do poziomu czysto biologiczno-psychologicznego. Gdy Homer staje się ważniejszy niż Ewangelia, gdy psychoterapeuta zastępuje kapłana, gdy „zadbanie o siebie” przedkłada się nad ofiarną miłość – mamy do czynienia z całkowitą apostazją od katolickiego porządku.
Niech ostatnie słowo należeć będzie do Chrystusa Króla, którego panowania portal nawet nie wspomina: „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25,40 Wlg). Prawdziwa opieka nad rodzicami wypływa nie z „humanitarnego oddechu”, ale z Krzyża – jedynego źródła świętości rodzin.
Za artykułem:
Opieka nad starszymi rodzicami to wyzwanie dla obu stron (tygodnikpowszechny.pl)
Data artykułu: 13.01.2026
