Portal Gość Niedzielny relacjonuje krytykę ministra infrastruktury Dariusza Klimczaka wobec wprowadzanych w polskich miastach stref czystego transportu (SCT). Szef resortu stwierdził: „Strefy czystego transportu nie są dobrym rozwiązaniem; nie jestem ich zwolennikiem w takiej odsłonie jaka jest proponowana”, argumentując to trudnościami lokalnych dostawców żywności w dostosowaniu się do nowych regulacji. Władze Krakowa i Warszawy forsują jednak restrykcyjne przepisy pod pozorem troski o jakość powietrza.
Ideologiczny paraliż myślenia
Minister Klimczak trafnie wskazuje, że „strefy w niektórych miastach całej Europy są wdrażane bardzo ideologicznie”. Problem jednak głębszy: cały dyskurs ekologiczny zredukowany został do technokratycznej gry parametrami emisji, oderwanej od realiów gospodarczych i społecznych. Tymczasem Kościół naucza, że wszelkie działania władzy świeckiej winny kierować się roztropnością i miłością społeczną (prudentia), a nie doktrynerskim realizowaniem „zielonych” utopii.
Urzędnicy krakowscy w swoim komunikacie próbują łagodzić nastroje, twierdząc że „strefa ogranicza wjazd tylko pojazdów, które najbardziej zanieczyszczają powietrze”. To klasyczny przykład inżynierii społecznej – najpierw tworzy się problem (zakazując starszych aut), by później oferować „rozwiązanie” w postaci kolejnych opłat i ograniczeń.
Ekologia bez Boga – droga do zniewolenia
Brakuje w tej dyskusji fundamentalnego punktu odniesienia: „Wszystko jest Twoje, o Boże, Królu czasów i wieczności” (Pius XI, Quas primas). Współczesne projekty ekologiczne, jak SCT, opierają się na naturalistycznej wizji świata, gdzie człowiek jest jedynie szkodnikiem, a nie „koroną stworzenia” powołaną do rozumnego zarządzania dobrami ziemi.
Tymczasem już w 1864 roku Pius IX w Syllabusie potępił błąd głoszący, że „Kościół nie może potępiać błędów filozoficznych” (poz. 11). Dziś widzimy owoc tej zgubnej tolerancji: ekologia zastąpiła teologię, normy emisji spalin stały się nowym dekalogiem, a urzędnicy miejscy – kapłanami świeckiej religii „ratowania planety”.
Zapomniana zasada pomocniczości
Minister słusznie zwraca uwagę na absurdalność sytuacji, w której „lokali dostawcy żywności, którzy mogą nie dysponować odpowiednimi pojazdami” stają się zakładnikami biurokratycznych przepisów. To jaskrawy przykład łamania zasady pomocniczości, o której Pius XI pisał w Quadragesimo anno: „Nie wolno odbierać jednostkom tego, co mogą wykonać z własnej inicjatywy”.
Tymczasem władze miast, zamiast wspierać stopniową modernizację taboru czy tworzyć realne programy dopłat, wybierają drogę przymusu administracyjnego. W Krakowie opłaty za wjazd starszymi autami mają wzrosnąć do 100 zł miesięcznie w 2026 roku – to kwota nie do udźwignięcia dla wielu drobnych przedsiębiorców.
Fałszywy idol „zdrowia publicznego”
Argument o „polepszeniu zdrowia mieszkańców” poprzez SCT to klasyczny przykład utylitarystycznej manipulacji. Kościół zawsze nauczał, że dobro wspólne to nie suma jednostkowych korzyści, ale harmonijny rozwój wszystkich członków społeczeństwa w porządku nadanym przez Boga.
Jak przypomina Syllabus: „Nauka katolicka jest wroga dobru i postępowi społeczeństwa” (poz. 40) – oto prawdziwy sens tych działań. Chodzi o zastąpienie chrześcijańskiej wizji ładu społecznego – biurokratyczną tyranią podszytym pseudonaukowymi argumentami. Tymczasem prawdziwa troska o jakość powietrza wymagałaby systemowych rozwiązań w przemyśle i energetyce, a nie prześladowania zwykłych obywateli.
Za artykułem:
Minister infrastruktury: strefy czystego transportu nie są dobrym rozwiązaniem (gosc.pl)
Data artykułu: 13.01.2026
